Oμιλία του Γραμματέα των Συνδέσμων Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59   στον εορτασμό της 1^ης Απριλίου στην Μελβούρνη, την Κυριακή 30 Μαρτίου

 Ελληνες και Ελληνίδες,

Είναι με ξεχωριστή χαρά που βρίσκομαι σήμερα μαζί σας, ως εκπρόσωπος των Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ για τον εορτασμό της επετείου της έναρξης του Απελευθερωτικού μας Αγώνα.  

Με την επετειακή αυτή εκδήλωση διατηρούνται νωπά στη μνήμη του Ελληνισμού της Αυστραλίας τα κυπριακά γεγονότα, οι αγώνες και οι θυσίες του Κυπριακού λαού για ελευθερία και απαλλαγή του από το κατοχικό καθεστώς της Τουρκίας.  

Τις μέρες αυτές γιορτάζουμε οι απανταχού Ελληνες τα δύο κορυφαία γεγονότα του Ελληνικού Εθνους, που υπήρξαν σταθμοί ιστορικοί και άλλαξαν την ιστορία της Ελλάδας και της Κύπρου. Η 25^η Μαρτίου του 1821 εσήμανε την εΕλληνική Επανάσταση εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οδήγησε στην απελευθέρωση της Ελλάδας από τον Τουρκικό ζυγό. Ενα επίτευγμα κοσμοϊστορικό που έδειξε κατά τον πιο χειροπιαστό τρόπο το ψυχικό μεγαλείο του Ελληνισμού και τις ανυπέρβλητες δυνάμεις που κουβαλά μέσα του ο Ελληνικός λαός.  

Είναι χρέος τιμής να τιμούμε τις εθνικές επετείους. Είναι εθνική αναγκαιότητα, είναι χρέος εθνικής αξιπρέπειας και ήθους αλλά και θέμα παραδειγματισμού, εθνικής συνείδησης, ηθικής και πνευματικής ενδυνάμωσης,  

Η δεύτερη εθνική επέτειος που με περηφάνια και ιερή συγκίνηση τιμούμε και μνημονεύουμε, ιδιαίτερα εμείς, οι Ελληνες της Κύπρου, είναι η Πρώτης Απριλίου 1955, που πυροδότησε τον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ ενάντια στην Αγγλική αποικιοκρατία, ο οποίος, αν και δεν εδικαίωσε τος πόθους μας για Ενωση με τη Μητέρα Ελλάδα, οδήγησε στην απελευθέρωση της Κύπρου από τον Αγγλικό ζυγό και τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας.  

Ο Απελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ δεν είναι ανεξάρτητος από τους αγώνες του Εθνους, είναι μια συνέχεια και δεν διαφέρει στη βάση του και στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των αγώνων της Μητροπολιτικής Ελλάδας. Η Πρώτη Απριλίου αποτελεί την πιο γενναία υπέρβαση ήθους και αρετής και κοσμεί την Ιστορία, ως η κορυφαία πράξη αυτοθυσίας και προσφοράς για την Ελευθερία.  

Ο Κυπριακός λαός επί δεκαετίες διεκδικούσε ειρηνικά την ελευθερία του από τους Αγγλους αποικιοκράτες. Δυστυχώς, όμως, οι Αγγλοι κατακτητές δεν λάμβαναν στα σοβαρά το αίτημα των Κυπρίων. Ακολουθούσαν την ύπουλη πολιτική του διαίρει και βασίλευε και μεθόδευαν τις ενέργειες τους με στόχο την εδραίωση της κυριαρχίας τους και αλλοίωση του χρακτήρα του νησιού, εφρμόζοντας προς τούτο μια πολιτική υπόσκαψης της γλώσσας, των ηθών και των εθίμων και προώθηση της Αγγλικής κουλτούρας.  

Οταν, όμως, ο Κυπριακός λαός πείσθηκε ότι δεν υπήρχαν περιθώρια για απελευθέρωση με ειρηνικό τρόπο, όταν η Αγγλική αποικιακή κυβέρνηση, που ακολουθούσε μια δόλια πολιτική, δεν εννοούσε να κατανοήσει το δίκαιο αίτημα των Κυπρίων για ελευθερία και Ενωση, όταν απέρριψε κατά τον πιο προκλητικό τρόπο και με δηλώσεις απαράδεκτες, που έκλειαν όλες τις πόρτες, το ειρηνικό δημοψήφισμα της 15^ης Ιανουαρίου 1950, κατά το οποίο το 97% του Κυπριακού Ελληνισμού ψήφισε Ενωση με την Ελλάδα, δεν του απέμεινε άλλη επιλογή παρά μόνο ο ένοπλος αγώνας.  

Η Αγγλική πολιτική, με το «ουδέποτε» του υφυπουργού αποικιών Χόπκινσον, οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια τον Κυπριακό λαό στην επανάσταση. Η απόφαση αυτή ήταν απόφαση θανάτου. Ο Κυπριακός λαός αναλάμβανε ένα δύσκολο έργο και ένα άνισο αγώνα, με πενιχρά μέσα, χωρίς οπλισμό, χωρίς πυρομαχικά, χωρίς πολεμική εμπειρία. Μόνα του όπλα ήταν η πίστη και η θέληση για Λευτεριά. Ενας λαός βασικά φιλειρηνικός, που αγνοούσε παντελώς την πολεμική τέχνη, σε αντίθεση με τους άγγλους που διέθεταν ένα άρτια εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο στρατό, που είχε όλα τα πολεμικά μέσα στη διάθεση του, όλα τα σύγχρονα για την εποχή μηχανήματα και τον απόλυτο έλεγχο του νησιούν από ξηρά, θάλασσα και αέρα.  

Με την εμπνευσμένη προσωπικότητα του Εθνάρχη Μακαρίου, ως πολιτικού αρχηγού και με επί κεφαλής, στο στρατιωτικό τομέα, τον Αρχηγό Διγενή, που με την πίστη και τη δεξιοτεχνία του εμψύχωσε, ενέπνευσε και καθοδήγησε το λαό μας να μεγαλουργήσει, ο Κυπριακός λαός διεξήγαγε τον τετράχρονο αγώνα της ΕΟΚΑ ενάντια στην Αγγλική αυτοκρατορία με επιτυχία. Ο Διγενής με τα παλληκάρια του δυσκόλεψε τους Αγγλους που δεν μπόρεσαν με κανένα τρόπο να λυγίσουν το αγωνιστικό πνεύμα των μαχητών της ΕΟΚΑ και να ανακόψουν τη δράση τους, παρόλη τη βαναυσότητα και τα καταπιεστικά μέτρα που χρησιμοποίησαν.  

Αντιστάθηκε ο λαός μας, μηχανεύτηκε και εφάρμοσε με δεξιοτεχνία μεθόδους και ανέλαβε δραστηριότητες που οι Αγγλοι αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν. Δούλεψε τη μοίρα του στα βουνά και στους κάμπους, στις πόλεις και στα χωριά, μέσα στις κακουχίες του χειμώνα και στο λιοπύρι του καλοκαιριού. Αψήφησε τον πόνο του, εκμηδένισε τις ανάγκες του, φορτώθηκε το σταυρό του και πορεύτηκε προς τον Γολγοθά νικώντας το θάνατο.  

Με την πρώτη προκήρυξη της ΕΟΚΑ, ο Αρχηγός Διγενής έδωσε με σαφήνεια τους στόχους του αγώνα. « ...Με τη βοήθεια του Θεού ... αναλαμβάνομεν τον Αγώνα για αποτίναξη του Αγγλικού ζυγού...Διά πράξεων ηρωισμού και αυτοθυσίας να κινήσωμεν το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης επί του Κυπριακού ζητήματος...» Με αυτά τα λόγια ο Αρχηγός Διγενής καθιστούσε σαφές ότι η οργάνωση δεν είχε τη φιλοδοξία να νικήσει στρατιωτικά τη Μεγάλη Βετανία αλλά ήθελε να γνωστοποιήσει σ΄όλο τον κόσμο ότι ο λαός μας ήταν αποφασισμένος να χύσει το αίμα του για τη λευτεριά.  

H μνήμη μας μεταφέρει σήμερα 53 χρόνια πίσω και τροφοδοτεί ένα ενιαίο και ακατάλυτο γίγνεσθαι. Αυτό το γίγνεσθαι που επιστρατεύει και διεγείρει όλες μας τις αισθήσεις.  

Η μνήμη είναι βασικός μοχλός της ψυχικής μας ζωής και βασικό εργαλείο της ιστορικής μας ύπαρξης. Είναι άσκηση ήθους, άσκηση πνευματική και ηθική. Λαοί που χάνουν την ιστορική τους μνήμη είναι καταδικασμένοι να οδηγηθούν στο νεκροταφείο των εθνών. Το μεγαλείο του Ελληνισμού βασίζεται στην από αιώνων ιστορία του και στις προαιώνιες ψυχικές και πνευματικές του δυνάμεις.  

Αν ο Ελληνισμός επέζησε μέσα από τους αιώνες είναι γιατί έμεινε απαρασάλευτος στις ρίζες του και αντέταξε τις ψυχικές του δυνάμεις και την αποφασιστικότητα του ενάντια στους εκάστοτε εχθρούς του.  

Είναι χρέος ιερό, χρέος τιμής, χρέος συνείδησης να θυμόμαστε, να τιμούμε και να μνημονεύουμε τους νεκρούς μας. Είναι καθήκον και χρέος να μνημονεύουμε τους αρχηγούς του Αγώνα, Μακάριο και Διγενή, που υπήρξαν οι πρωτεργάτες και οι εμπνευστές της Κυπριακής εξέγερσης.  

Η μνήμη επικεντρώνεται και φέρνει στη θύμιση μας τα αγέρωχα παλληκάρια της αγχόνης. Μνημονεύουμε και εκφράζουμε τον θαυμασμό μας στους εννέα λεβέντες που ανέβηκαν στην αγχόνη αλύγιστοι, με το μέτωπο ψηλά, ψάλλοντας τον εθνικό μας ύμνο.  

Με θαυμαμό και περηφάνια θυμόμαστε το λιονταρόψυχο του Μαχαιρά, τον καπετάν Ζήδρο, που πρόσφερε το κορμί του λαμπάδα ακριβή στην Παναγιά. Τον έφεδρο αξιωματικό Γρηγόρη Αυξεντίου από τη Λύση που έγραψε με τους αγώνες του και τη θυσία του σελίδες δόξας και λεβεντιάς και έγινε πανανθρώπινο σύμβολο ανδρείας και αρετής.  

Μέσα από τα σπλάχνα του σκλαβωμένου Πενταδάκτυλου, γλυκιά και γαλήνια αναδύεται και προβάλλει η μορφή του Κυριάκου Μάτση που κοίταξε κατάματα τον περιβόητο στατάρχη αποστομώνοντας τον με τη λεβέντικη απάντηση: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής».  

Αγέρωχοι και περήφανοι διαβαίνουν οι αγωνιστές της μάχης του Λιοπετρίου, τα τέσσερα λεβεντόπαιδα του αχυρώνα, που πάλεψαν σαν λιοντάρια και μετάτρεψαν τον αχυρώνα σε ένα νέο χάνι της Γραβιάς.Σαμάρας,Παπακυριακού, Πίττας, Κάρυος.  

Με δέος αναλογιζόμαστε τη θυσία των ηρωικών νεκρών μας που πότισαν με το αίμα τους και έπεσαν μαχόμενοι στα βουνά της Πιτσιλιάς και του Τροόδους, Στυλιανό Λένα, Δημητράκη Χριστοδούλου, Δημητράκη Τσαγγάρη, Χρήστο Τσιάρτα και Σάββα Ροτσίδη, τελευταίο πεσόντα στον απελευθερωτικό μας αγώνα όταν μας έστησαν καρτέρι οι Αγγλοι στις 24 Νοεμβρίου 1958, ημέρα εκεχειρίας, κοντά στην πηγή που κατεβαίναμε από το ορεινό κρησφύγετο μας να πάρουμε νερό.  

Αγαπητοί συμπατριώτες,

 

Με τη σημερινή επετειακή εκδήλωση της Συντονιστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα μνημονεύουμε και τιμούμε όλους τους νεκρούς του αγώνα μας, επώνυμους και ανώνυμους, όλους εκείνους που έπεσαν στο πεδίο της μάχης κτυπημένοι από τα βόλια των αποικιοκρατών. Μνημονεύουμε τους γονείς των ηρωομαρτύρων μας, τις ηρωομάνες που αντίκρυσαν τα παιδιά τους κατακρεουργημένα και μισοκαμένα με τη λεβέντικη φράση «...χαλάλι της πατρίδας, λεβέντη μου».  

Μνημονεύουμε ακόμα και τιμούμε όλους τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ που τελειώθηκαν εν ειρήνη, διαβαίνοντας μέσα από τη ζωή με καρτερία, πονεμένοι και αδικαίωτοι, με τα όνειρα τους ανεκπλήρωτα και την πίκρα της τραγικής εξέλιξης του εθνκού μας προβλήματος. Πονεμένοι γιατί έζησαν και είδαν τη συμφορά, έζησαν και βίωσαν τη βάρβαρη εισβολή και την κατοχή του 37% της πατρίδας μας από τον Αττίλα.  

Ομως, όλοι εμείς οι ζώντες αγωνιστές της ΕΟΚΑ και ολόκληρος ο Κυπριακός Ελληνισμός, μέσα από τις εθνικές μας γιορτές, μέσα από τις μνήμες και τις θύμισες των ηρώων μας αντλούμε δύναμη και θάρρος και σφυρηλατούμε τη πίστη μας στα ιδανικά της φυλής, αναβαπτιζόμαστε και ανανεώνουμε τη θέληση μας για αγώνα και προσφορά στη μαχόμενη για απελευθέρωση από τον Τούρκο εισβολέα πονεμένη πατρίδα μας. Εχουμε ηθική υποχρέωση να στηρίξουμε το λαό μας για να παραμείνει άρρηκτα δεμένος στις εθνικές του ρίζες και τις ιστορικές του καταβολές, προσηλωμένος στους εθνικούς μας στόχους, προσανατολισμένος στον αγώνα για λευτεριά και απαλλαγή από τα στρατεύματα κατοχής.  

Ελληνες και Ελληνίδες,  

Ασφυκτιούμε σήμερα μέσα σε τραγικές συνθήκες, αγωνιζόμενοι και αγωνιώντας για την επιβίωση και την επανένωση του νησιού μας. Βλέπουμε τους ισχυρούς της γης να θέλουν να επιβάλουν με την δύναμη των όπλων και τη δολερή διπλωματία τους, λύση άδικη και μη παραδεκτή από τον Κυπριακό λαό, με κριτήριο τα ιδιοτελή τους οικονομικά συμφέροντα. Αντιμετωπίζουμε τον αχαλίνωτο τουρκικό επεκτατισμό, συνεπικουρούμενο, όπως και τότε, από δυνάμεις του σκότους και της αδικίας.  

Σε μας εναπομένει, πιστοί στη μνήμη των ηρώων μας και στις πανάρχαιες αξίες της φυλής, να βρούμε το κουράγιο και τη δύναμη της ευψυχίας, της τόλμης και της ομοψυχίας και αμετάθετοι και ακλόνητοι να συνεχίσουμε τον ωραίο αγώνα που άρχισαν οι μάρτυρες και οι άλλοι αγωνιστές του !955-59.  

Το θέατρο του παραλόγου δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν μπορεί η εισβολή και η κατοχή του κυπριακού εδάφους από τα τουρκικά στρατεύματα να συνεχίζεται υπό τα απαθή βλέμματα της διεθνούς διπλωματίας. Δεν μπορεί να θεωρείται νόμιμη η δια της βίας διχοτόμηση της Κύπρου. Επιτέλους, ας ριχτούμε όλοι στον ιερό αγώνα της επενένωσης της Κύπρου, ενωμένοι να σταματήσουμε την παραβίαση των δημοκρατικών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Να μπορέσουμε όλοι μαζί οι Κύπριοι να χαρούμε τα αγαθά της ειρήνης, της ευημερίας και της ελευθερίας.  

Επιβάλλεται σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, να σταθούμε φρουροί του πνεύματος που δημιούργησε τις εποποιΐες του 1821 και του 1955. Να κλείνουμε τα αυτιά μας σε φωνές αλλότριες, να απαλλαγούμε από την ευδαιμονιστική νοοτροπία που υποσκοπεί στην υπόσκαψη του αγωνιστικού φρονήματος του λαού. Οι πληγές της έξωθεν επιβουλής μπορούν και πρέπει να κλείσουν όσο μπορούμε πιο γρήγορα.  

Η ελληνική και η χριστιανική μας παράδοση υφίσταται άμεσο κίνδυνο καθίζησης και εξαφάνισης. Χρειαζόμαστε και πάλι τους δυνατούς προβολείς της 1^ης Απριλίου του 1955 για να διαλύσουν τα σκότη και να φωτίσουν άπλετα την πορεία μας.  

Πέρασαν 53 χρόνια από τότε που έφυγαν από τη ζωή οι ηρωομάρτυρες μας, από τότε που αναλήφθηκαν μέσα στις φόγες του Μαχαιρά, στο ικρίωμα της αγχόνης, στις πύρινες ανταύγειες του ιερού χρέους και έγιναν αρχάγγελοι στο πάνθεο της ρωμιοσύνης. Εκεί μας περιμένουν να τους δικαιώσουμε. Μας περιμένουν οι αγοούμενοι μας για να τους λυτρώσουμε, μας περιμένουν ακόμη και οι εγκλωβισμένοι μας, τελευταίοι λαμπαδηδρόμοι μα και σημαιοφόροι ταυτόχρονα της αξιοπρέπειας μας.  

Σε ώρες δύσκολες, σε ώρες που διακυβεύεται η ύπαρξη μας ως κράτους καθώς και η ταυτότητα μας ως λαού, πρέπει σταθερά να αφουγκραζόμαστε τις απαντήσεις που περήφανα έδωσαν στους εκάστοτε επιδρομείς μορφές υπέροχες, ελληνικές:  

• «Μολών λαβέ» πρόταξε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες στην ιταμή περσική επιβουλή.
• «Μολών λαβέ» προταξε ο Αυξεντίου στο Μαχαιρά, στην προτροπή των Αγγλων να παραδοθεί και έγινε ολοκαύτωμα.
• «Μολών λαβέ» είπαν οι τέσσερεις του Αχυρώνα και σαν δεύτεροι Μεσολογγίτες έκαμαν «έξοδο» και έπεσαν.

Αυτές οι σκέψεις για τους ήρωες της 1^ης Απριλίου του 1955 πρέπει να διακατέχουν την ψυχή και το πνεύμα όλων μας.

Να στήσουμε πρέπει φάρο φωτεινό τον Αγώνα του 55-59 για να φωτίζει το δρόμο των πεπρωμένων μας.  

Σήμερα, υπέρ ποτέ άλλοτε, πρέπει να κρατήσουμε ένα μέτωπο αρραγές, με ψυχική αντοχή για να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους που μας απειλούν πανταχόθεν.