Αυτός είναι ο
Δημήτρης Χριστόφιας

Το βιογραφικό του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας

 Ο νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας υπηρετεί το αξίωμα του Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων για δεύτερη συνεχή Βουλευτική Περίοδο. Ταυτόχρονα, είναι Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κυπριακής Ομάδας στη Διακοινοβουλευτική Ένωση και της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κυπριακού Κλάδου του Κοινοπολιτειακού Κοινοβουλευτικού Συνδέσμου. Ως Γενικός Γραμματέας του Α.Κ.Ε.Λ. είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου.  

Ως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων επέδειξε σημαντικό και καινοτόμο έργο. Αναβάθμισε το κύρος του νομοθετικού μας σώματος και τον ίδιο το θεσμό του Προέδρου της Βουλής, τον οποίο και αξιοποίησε δραστικά προς όφελος των συμφερόντων της πατρίδας μας και του λαού της. Ανέπτυξε αποτελεσματικά την κοινοβουλευτική διπλωματία, εξυπηρετώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την προώθηση των θέσεών μας στο Κυπριακό, τόσο με τις διμερείς επαφές του όσο και από το βήμα περιφερειακών και διεθνών διασκέψεων. Παράλληλα, υπό την προεδρία του η Βουλή των Αντιπροσώπων ανέπτυξε για πρώτη φορά έντονη πολιτιστική παρέμβαση, προσδίδοντας με τον τρόπο αυτό νέες διαστάσεις στη δράση και το ρόλο του κοινοβουλίου. 

Ο Δημήτρης Χριστόφιας γεννήθηκε στο Kάτω Δίκωμο της επαρχίας Kερύνειας στις 29 Aυγούστου 1946 και διαμένει προσωρινά στη Λευκωσία. Είναι νυμφευμένος με την Έλση Χηράτου και έχει δύο κόρες και ένα γιο. Σπούδασε στο Iνστιτούτο Kοινωνικών Eπιστημών της Μόσχας και στην Aκαδημία Kοινωνικών Eπιστημών της Σοβιετικής Ένωσης, από την οποία αποφοίτησε με τον τίτλο του διδάκτορα Ιστορικών Επιστημών. Το 2004 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών και Πολιτικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Μιλά αγγλικά και ρωσικά. 

Η ανάμειξή του στην πολιτική άρχισε από την ηλικία των δεκατεσσάρων χρόνων με την ενεργό εμπλοκή του στην Παγκύπρια Ενιαία Οργάνωση Μαθητών (Π.Ε.Ο.Μ.). Αργότερα έγινε μέλος του Α.Κ.Ε.Λ., της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας (Π.Ε.Ο.) και της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας (Ε.Δ.Ο.Ν.), της οποίας διετέλεσε και Γενικός Γραμματέας. 

Το 1982 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Α.Κ.Ε.Λ., το 1986 μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής και το 1987 μέλος της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Τον Απρίλιο του 1988 η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής τον εξέλεξε Γενικό Γραμματέα της, αξίωμα στο οποίο επανεκλέγεται μέχρι σήμερα. 

Από το 1991 εκλέγεται βουλευτής εκλογικής περιφέρειας Κερύνειας. Τον Ιούνιο του 2001 εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, αξίωμα στο οποίο επανεξελέγη τον Ιούνιο του 2006.

Oλόκληρη η ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Δημήτρη Χριστόφια στην εκδήλωση που οργάνωσε προς τιμήν του η Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ στις 11 του Μάη 2009

 

Αγαπητοί συντρόφισσες και σύντροφοι,

Ευχαριστώ θερμά τον σύντροφο Άντρο Κυπριανού για τα καλά του λόγια. Προσπάθησε να είναι διαλεκτικός. Κάπου όμως δεν απέφυγε και την υπερβολή.

Ευχαριστώ επίσης τον σύντροφο Φράνσις Βουρτς, έναν πραγματικό φίλο όχι μόνο του ΑΚΕΛ αλλά και της Κύπρου, στον οποίο ως Κύπριοι οφείλουμε πολλά. Η απουσία του από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα είναι μια μεγάλη απώλεια για την Ευρωπαϊκή Αριστερά αλλά και για την Κύπρο. Ευχαριστώ επίσης τη συναγωνίστρια Μέχτιλντ Ρόττε για το ευγενικό της μήνυμα και την εμπιστοσύνη που σταθερά εκφράζει στο πρόσωπο μου.

Θέλω ευθύς εξαρχής να τονίσω με έμφαση πως ό,τι έχουμε επιτύχει ως κόμμα και ως Λαϊκό Κίνημα τα τελευταία είκοσι χρόνια οικοδομήθηκε πάνω στις γερές βάσεις των εξήντα χρόνων που είχαν προηγηθεί και οφείλεται αποκλειστικά στη συλλογική δουλειά όλων μας. Οφείλεται στη σκληρή δουλειά και τους αγώνες των χιλιάδων Ακελιστριών και Ακελιστών που έχοντας στην ψυχή τους το κόμμα καθημερινά εργάζονται και προσφέρουν μέσα από τις γραμμές του. Οφείλεται στην αφοσίωση των ιδρυτών και καθοδηγητών του κόμματος και του Λαϊκού Κινήματος στα νάματα της λευτεριάς, της δημοκρατίας, της κοινωνικής ισότητας και της αδελφοσύνης.

Πρέπει να ομολογήσω πως όταν οι σύντροφοι της Γραμματείας μού πρότειναν την ιδέα της διοργάνωσης αυτής της εκδήλωσης κατ’ αρχάς ήμουν πολύ διστακτικός να την δεχθώ. Δεν θα ήθελα ποτέ να εκληφθεί μια τέτοια εκδήλωση ως ένδειξη αυταρέσκειας και ματαιοδοξίας. Δεν θα ήθελα ούτε να ακουστούν έπαινοι προς το πρόσωπο μου, ούτε και εγώ ο ίδιος να περιαυτολογήσω.

Στη συνέχεια, όταν οι σύντροφοι μου είπαν ότι θα αποφασίσουν ανεξάρτητα από την άποψη μου, προβληματίστηκα και δέχθηκα την ιδέα κυρίως για δύο λόγους. Για να μου δοθεί η ευκαιρία, για μια ακόμη φορά, να εκφράσω την απέραντη ευγνωμοσύνη μου προς το κόμμα που με «ανάγιωσε» πολιτικά, διάπλασε τη σκέψη και τον χαρακτήρα μου, έδωσε ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή μου και με έκαμε αυτό που είμαι. Τα ίδια αισθήματα και την ίδια ευγνωμοσύνη θα ένοιωθα προς το ΑΚΕΛ έστω και αν ήμουν σήμερα ένας απλός πολίτης και ένα απλό μέλος του κόμματος. Γιατί σημασία δεν έχουν τα αξιώματα. Σημασία έχει η ανθρώπινη ποιότητα που εμείς οι Ακελιστές κατακτούμε και αποκτούμε μέσα από τις γραμμές του κόμματος των εργαζομένων. Σημασία έχουν οι αξίες και τα ιδανικά με τα οποία γαλουχούνται οι Ακελιστές. Σημασία έχει το ταξίδι προς την Ιθάκη το οποίο πραγματοποιούμε με καράβι καλοτάξιδο, το ΑΚΕΛ.

Δέχθηκα την ιδέα αυτής της εκδήλωσης και για ένα άλλο λόγο: Για να μου δοθεί η ευκαιρία να ευχαριστήσω από καρδιάς τον υπέροχο κόσμο της Αριστεράς. Όχι μόνο γιατί με τίμησε με την αγάπη και την εμπιστοσύνη του, αλλά πολύ περισσότερο γιατί είχα την τιμή και το προνόμιο να βρεθώ μαζί του στα ίδια μετερίζια των αγώνων για την Κύπρο, το λαό μας και τους εργαζόμενους. Δεν υπάρχει πιο υπέροχο πράγμα από του να παλεύεις μαζί με τον κόσμο της Αριστεράς για τα ωραία, τα ευγενικά και τα μεγάλα.

Μέσα από τις γραμμές του ΑΚΕΛ και του Λαϊκού Κινήματος έζησα και πάλεψα μαζί με τους απλούς ανθρώπους του καθημερινού μόχθου. Τους δημιουργούς του πλούτου και της ζωής. Γεύθηκα τις χαρές και τις λύπες τους. Μοιράστηκα και συνεχίζω να μοιράζομαι τις αγωνίες και τις προσδοκίες τους. Διδάχθηκα από την απλότητα και την ειλικρίνεια τους. Έμαθα απ’ αυτούς να σέβομαι τον κάθε άνθρωπο ως ξεχωριστή προσωπικότητα.

Μέσα από τις γραμμές του ΑΚΕΛ και του Λαϊκού Κινήματος συναγελάστηκα και με τους ανθρώπους της πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας, με τους ανθρώπους της αριστερής διανόησης και όχι μόνο. Γενικά με τους πνευματικούς ανθρώπους. Τους ανθρώπους που δημιουργούν πολιτισμό και τιμούν το όνομα της Κύπρου, αλλά τους είναι ξένη η έπαρση και ο εγωκεντρισμός. Αυτοί οι εργάτες της τέχνης και του πολιτισμού με τη δουλειά και τη σκέψη τους εμπλούτισαν τον ψυχικό μου κόσμο, διεύρυναν τους πνευματικούς μου ορίζοντες. Με δίδαξαν ότι η πραγματικά μεγάλη και διαχρονικής σημασίας πολιτιστική δημιουργία είναι εκείνη που πηγάζει από το λαό και υπηρετεί το λαό.

Συντρόφισσες, σύντροφοι, αγαπητοί φίλοι,

Στη ζωή μου είχα την τύχη να φοιτήσω σε τρία σχολεία της ζωής. Το πρώτο ήταν οι Λαϊκές Οργανώσεις του χωριού μου, του Δικώμου. Μιας κοινότητας με προοδευτικές παραδόσεις και ισχυρό κίνημα της Αριστεράς. Στις Λαϊκές Οργανώσεις του Δικώμου, στα δύσκολα μάλιστα χρόνια της αντιαποικιακής πάλης, συνειδητοποίησα τις πικρές αλήθειες της ζωής, στρατεύθηκα στο Λαϊκό Κίνημα, απέκτησα τις πρώτες εμπειρίες της οργανωμένης πάλης. Βρέθηκα στο χώρο των ζυμώσεων του Λαϊκού Κινήματος του χωριού όταν ήμουν ακόμη παιδί 10 χρόνων. Αυτό το οφείλω στον φιλοπρόοδο πατέρα μου, τον μάστρε Χριστοφή, τον Χριστόφια. Οικοδόμος, αλλά και συνάμα για χρόνια καφετζής στο μπουφέ της ΠΕΟ του χωριού. Εκεί, στο οίκημα της συντεχνίας την εποχή που οι αποικιοκράτες κήρυξαν παράνομο το ΑΚΕΛ και τις Λαϊκές Οργανώσεις, μυήθηκα στη δουλειά του Κινήματος. Με την έκδοση της «Χαραυγής» μου ανατέθηκε η κυκλοφορία της στο χωριό. Διένειμα τη «Χαραυγή» χρόνια, δεν θυμάμαι πόσα ακριβώς, αλλά και την μελετούσα. Η εφημερίδα ήταν για μένα όχι μόνο πολιτικός δάσκαλος, αλλά και δάσκαλος της ελληνικής γλώσσας. Αυτή η τριβή, μαζί με την παρουσία μου στο πλευρό του πατέρα μου, όταν είχα ήδη μεγαλώσει, τα καλοκαίρια στα εργοτάξια που δούλευε, με ατσάλωσε και μου έδωσε να καταλάβω τι σημαίνει εθνική καταπίεση, αλλά και κοινωνική αδικία. Οφείλω πάρα πολλά στους συντρόφους του Λαϊκού Κινήματος του Δικώμου. Οφείλω πάρα πολλά σε έναν ξεχωριστό για μένα άνθρωπο. Θάλεγα τον πρώτο μου μέντορα. Τον αδελφό του πατέρα μου, τον Αντρέα Δημήτρη. Έναν οικοδόμο αγωνιστή των μεγάλων αγώνων του 1948, ο οποίος ήταν ένας ανιδιοτελής αυτοδίδακτος μαρξιστής, που από μικρό παιδί, όταν τον άκουγα να αναλύει την ουσία της ιδεολογίας μας, με σαγήνευε. Το δικό μου αντίδωρο προς τον πατέρα μου και τη μνήμη του, προς τη μάνα μου, τον Αντρέα και τους άλλους συντρόφους του Λαϊκού Κινήματος του χωριού, είναι ο επίμονος αγώνας για να μπορέσει το Δίκωμο να αναπνεύσει και πάλιν ελεύθερα.

Το δεύτερο μεγάλο σχολείο ήταν η θητεία μου στην ΕΔΟΝ. Τα χρόνια της νιότης και του ενθουσιασμού. Τα χρόνια της δημιουργικής δουλειάς και της σκληρής πάλης μετά την ανεξαρτησία, πριν και μετά την προδοσία και την εισβολή. Τα χρόνια των αυξημένων πλέον ευθυνών που με έμαθαν να είμαι απαιτητικός με τους συναγωνιστές μου αλλά πρώτα και κύρια με τον εαυτό μου. Αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη προς τους συναγωνιστές μου της τότε εποχής στην ΕΔΟΝ, με πάρα πολλούς από τους οποίους συνεχίζουμε και σήμερα στον ίδιο δρόμο, από διαφορετικά μετερίζια. Πάντα θα το λέω ότι χωρίς το σχολειό της ΕΔΟΝ ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν θα μπορούσε να φτάσει εκεί που έφτασε. Πάντα το λέω ότι η ΕΔΟΝ είναι το μεγάλο εντευκτήριο που διεγείρει καρδιές και ατσαλώνει συνειδήσεις. Χαίρομαι που βλέπω την ΕΔΟΝ να προοδεύει συνεχώς. Χαιρετίζω τα σημερινά ΕΔΟΝίτικα νιάτα. Χαιρετίζω τους αγώνες και τις επιτυχίες τους. Είναι το χρυσό απόθεμα του Κόμματος και του Λαϊκού μας Κινήματος. Είναι το χρυσό απόθεμα της Κύπρου. Συναγωνιστές ΕΔΟΝίτες, να παραμείνετε πάντα ΕΔΟΝίτες. Ο κόσμος σας ανήκει γιατί θέλετε, μα και ξέρετε να τον κάνετε καλύτερο.

Ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο σχολείο είχα την τύχη και το προνόμιο να φοιτήσω στην Μόσχα της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Ο πλούτος της ιδεολογικής και πολιτικής γνώσης που απέκτησα εκεί, οι εμπειρίες που έζησα στη σοβιετική πρωτεύουσα θα με συντροφεύουν σε όλη μου τη ζωή. Γιατί εκεί στη Μόσχα η πρωτόλεια και εν πολλοίς συναισθηματική σχέση με την ιδεολογία της Αριστεράς μετατράπηκε σε βαθιά πεποίθηση στηριγμένη στην επιστημονική γνώση και τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού. Βέβαια, αισθάνομαι διπλά ευγνώμων για την ευκαιρία να σπουδάσω στη Μόσχα γιατί εκεί γνωριστήκαμε με την Έλση και εκεί βάλαμε τις βάσεις μιας ευτυχισμένης οικογένειας που συνεχώς τώρα αυξάνεται με τον ερχομό των εγγονιών μας. Της Έλυας και του Δημήτρη, και αυτών που θάρθουν από τον Νίκο και τη Χριστίνα, ελπίζω σύντομα. Και από τον Χρίστο και την εκλεκτή της καρδιάς του αργότερα.

Το τρίτο και σημαντικότερο πανεπιστήμιο της ζωής υπήρξε για μένα το ΑΚΕΛ με πρύτανη τον Εζεκία Παπαϊωάννου και καθηγητές τους τότε συντρόφους της κεντρικής και της επαρχιακής καθοδήγησης του κόμματος. Σήμερα μερικοί απ’ αυτούς, παρά το προχωρημένο της ηλικίας τους, βρίσκονται μαζί μας. Η παρουσία τους με συγκινεί και με τιμά ιδιαίτερα. Στο πρόσωπο τους χαιρετίζω με σεβασμό, αγάπη και ευγνωμοσύνη όλους τους βετεράνους του Ανορθωτικού Κόμματος του Εργαζόμενου Λαού. Τιμώ όπως τους αξίζει τη μνήμη εκείνων που έφυγαν. Και σ’ αυτούς που είναι μαζί μας και σ’ αυτούς που έφυγαν οφείλουμε την ύπαρξη μας. Τους χρωστούμε τα πάντα. Η δική μας γενιά και οι νεώτερες γενιές εκφράζουμε απέραντη ευγνωμοσύνη για ό,τι έχουν προσφέρει, και συνεχίζουν ακόμη να προσφέρουν, στην Κύπρο μας, στους εργαζόμενους, στο λαό μας.

Σύντροφοι βετεράνοι, νάστε πάντα καλά. Η ζωή και οι αγώνες σας, το ήθος και η ανθρωπιά σας είναι φωτεινά παραδείγματα για όλους εμάς τους νεώτερους. Η δέσμευση μας απέναντι σας, απέναντι στους αγώνες και τις θυσίες σας είναι ότι αυτό το κόμμα, αυτό το Κίνημα που εσείς οικοδομήσατε με αίμα και ιδρώτα και θυσίες, θα το σηκώσουμε ακόμα πιο ψηλά στις συνειδήσεις και στις καρδιές του κυπριακού λαού.

Δεν αρμόζει να μιλήσω περισσότερο για την πορεία μου στο Λαϊκό Κίνημα και στην πολιτική σκηνή της Κύπρου. Ας μου επιτραπεί όμως να προσθέσω κάτι ακόμη για το κόμμα μου, το ΑΚΕΛ. Άλλωστε είναι τέτοια η φύση της εκδήλωσης που ελπίζω κανένας να μην επαναλάβει τα τετριμμένα περί δήθεν ταύτισης του κόμματος με την Προεδρία και την Κυβέρνηση, περί ιδεολογικών αγκυλώσεων και τα άλλα γνωστά.

Το ΑΚΕΛ είναι η μεγάλη μας κατάκτηση. Είναι μεγάλη κατάκτηση για ολόκληρο τον κυπριακό λαό, Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Αρμένιους και Λατίνους. Ακόμη και εκείνοι που δεν συμμερίζονται την ιδεολογία μας και έχουν διαφορετικές πολιτικές επιλογές, αναγνωρίζουν ότι το ΑΚΕΛ και το ευρύτερο Κίνημα της Αριστεράς είναι έπαλξη αγώνα που στην σχεδόν 85χρονη παρουσία του πρόσφερε πολλά στο λαό μας, στην υπόθεση της ελευθερίας της Κύπρου, στην υπόθεση της εδραίωσης της δημοκρατίας στον τόπο μας. Γενιές ολόκληρες Ακελιστών εργάστηκαν σκληρά, μόχθησαν, υπέστησαν στερήσεις, διωγμούς προπηλακισμούς, θυσιάστηκαν, αγωνίστηκαν με αυταπάρνηση πίστη και ενθουσιασμό για να μπορούμε εμείς σήμερα να υπερηφανευόμαστε για το Κόμμα των Εργαζομένων της Κύπρου.

Υπερήφανοι για το ΑΚΕΛ είναι και οι σύντροφοι μας στο εξωτερικό, που χαίρονται με τις επιτυχίες μας και αξιοποιούν την πείρα μας.

Τι είναι σήμερα το ΑΚΕΛ; Είναι η μεγαλύτερη πολιτική και κοινωνική δύναμη στον τόπο. Συσπειρώνει γύρω του το ένα τρίτο και πλέον του λαού. Είναι το μόνο κόμμα που κέρδισε με τους αγώνες και την πολιτική του και Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας. Είναι κόμμα όλων των Κυπρίων. Κέρδισε ακόμη την εμπιστοσύνη δυνάμεων και προσωπικοτήτων πέραν του παραδοσιακού χώρου της Αριστεράς, που συστρατεύονται μαζί μας σε πολιτικές και εκλογικές μάχες. Το ΑΚΕΛ είναι πατριωτική και συνάμα διεθνιστική δύναμη, γιατί αυτά τα δύο δεν αλληλοσυγκρούονται, δεν αλληλοαποκλείονται αλλά αλληλοσυμπληρώνονται. Το ΑΚΕΛ είναι δύναμη που συνδυάζει την προσήλωση σε αρχές, την αποφασιστικότητα και την υπευθυνότητα. Είναι δύναμη ανανέωσης, εκσυγχρονισμού, σταθερότητας και αξιοπιστίας. Το ΑΚΕΛ είναι σεβαστό σε φίλους και αντιπάλους.

Ισχυριζόμαστε, και ο ισχυρισμός μας αυτός αποδεικνύεται στην πράξη, ότι είμαστε ένα πλέρια δημοκρατικό κόμμα, όπου τα μέλη του είναι οι πραγματικοί νοικοκύρηδες. Μάθαμε να σεβόμαστε τις καταστατικές και οργανωτικές μας αρχές χωρίς αυτό να περιορίζει την εσωκομματική δημοκρατία. Αντίθετα την διευρύνει συνεχώς. Έχουμε μια θαυμαστή ιδεολογική πολιτική και ψυχική ενότητα στις γραμμές μας. Για μας η λέξη σύντροφος δεν είναι μια απλή προσφώνηση. Είναι η συμπυκνωμένη έκφραση της ιδεολογίας, της ιστορίας και του χαρακτήρα του κόμματος μας. Ο χαρακτήρας του Κόμματος μας όχι μόνο επιτρέπει αλλά απαιτεί να αναζητούμε συνεχώς το καινούργιο, να συντονίζουμε το βηματισμό μας με τις εξελίξεις της ζωής, να υιοθετούμε ότι καλό παράγει ο ανθρώπινος πολιτισμός και ταυτόχρονα να παραμένουμε σταθεροί στις αξίες και τις αρχές της σοσιαλιστικής μας κοσμοθεωρίας.

Το μυστικό της επιτυχίας του κόμματος μας βρίσκεται στη βαθιά, διαχρονική και ζωντανή επαφή του με το λαό. Επαφή που τροφοδοτείται και ανανεώνεται συνεχώς ως αποτέλεσμα της προσφοράς του κόμματος προς το λαό. Είμαστε κόμμα του λαού αλλά ποτέ δεν λαϊκίζουμε. Λέμε αλήθειες όσο πικρές και αν είναι. Κερδίζουμε την εμπιστοσύνη του κόσμου όχι με εκδουλεύσεις, αλλά παλεύοντας για να λύσουμε τα προβλήματα του και να συμβάλουμε ώστε να έχει ο κάθε Κύπριος μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Αυτό λοιπόν το θαυμαστό οικοδόμημα που λέγεται ΑΚΕΛ και Λαϊκό Κίνημα έχουμε καθήκον και υποχρέωση να το ενισχύουμε συνεχώς με τους αγώνες μας, τις σωστές μας πολιτικές θέσεις, τη ζωντανή επαφή μας με το λαό. Οι εκλογές της 6ης Ιουνίου είναι μια πολιτική αναμέτρηση μέσα από την οποία μπορούμε και πρέπει με σκληρή δουλειά να αναδείξουμε ακόμη μια φορά το ΑΚΕΛ - Αριστερά - Νέες Δυνάμεις ως την πρωτοπόρο πολιτική δύναμη της χώρας. Για να εξακολουθήσει να είναι το ΑΚΕΛ η ελπίδα για την Κύπρο και το λαό μας. Για να εξακολουθήσει να εκπληρώνει τις προσδοκίες του κόσμου, να στηρίζει τις ελπίδες του λαού, να χαράσσει δρόμους προς το μέλλον. Για να εξακολουθήσει να είναι το στήριγμα των απόμαχων της δουλειάς, ο συναγωνιστής του κάθε εργαζόμενου και του κάθε πολίτη και η ελπίδα για το μέλλον της νέας γενιάς.

        Στιγμιότυπο από την εκδήλωση

Αγαπητοί φίλοι,

Με την εκλογή του Γενικού Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας δεσμευθήκαμε απέναντι στο λαό για δυο πράγματα: Πρώτον ότι θα εργαστούμε σκληρά για μια δίκαιη λύση του Κυπριακού και δεύτερον ότι θα παλέψουμε για να έχουμε στην Κύπρο μια πιο δίκαιη κοινωνία. Είμαστε αποφασισμένοι να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα να επιτύχουμε και τους δυο αυτούς στόχους. Στόχους που δεν είναι καθόλου εύκολοι αλλά αναγκαίοι προκειμένου αυτός ο τόπος να έχει μέλλον και να πάει μπροστά.

Η δίκαιη λύση δεν είναι κάτι που εξαρτάται μόνο από εμάς. Δεν εξαρτάται μόνο από την πολιτική βούληση των δύο κοινοτήτων. Εξαρτάται κυρίως από το κατά πόσον η Τουρκία θα συνειδητοποιήσει πως είναι και προς το δικό της συμφέρον να βρεθεί μια δίκαιη λύση στο Κυπριακό και να αλλάξει πολιτική. Όσο η Άγκυρα επιμένει στις ερμηνείες της λύσης που δίδει το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας δεν πρόκειται να υπάρξει λύση στο Κυπριακό. Η λύση εξαρτάται επίσης σε μεγάλο βαθμό από το κατά πόσον ο διεθνής παράγοντας θα ασκήσει την επιρροή του πάνω στην Άγκυρα έχοντας ως αφετηρία το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών.

Αλλά και εμείς εδώ στην Κύπρο, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, μπορούμε να κάνουμε πολλά. Όσο επιτυγχάνουμε συγκλίσεις στον μεταξύ μας διάλογο, τόσο δυσκολεύουμε τις δυνάμεις της διαίρεσης και τόσο πιο πολύ πιέζουμε τη διεθνή κοινότητα να διαδραματίσει θετικό ρόλο. Η εμμονή μας για λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους δεν στοχεύει μόνο να στο αποκρούσει απαράδεκτες παρεμβάσεις παρόμοιες με εκείνες που ζήσαμε στο παρελθόν. Επιφορτίζει και εμάς τους ίδιους με ιδιαίτερες ευθύνες.

Για όσο θα βρίσκομαι στο τιμόνι της Κυπριακής Δημοκρατίας θα παλεύω για λύση που θα απαλλάσσει την Κύπρο από την τουρκική κατοχή, τον εποικισμό και τις εξωτερικές εξαρτήσεις. Θα επανενώνει το κράτος, το λαό, την οικονομία και τους θεσμούς. Θα αποκαθιστά τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων. Ταυτόχρονα, όσο θα βρίσκομαι στο πηδάλιο του κυπριακού κράτους θα εργάζομαι με συνέπεια για λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα όπως αυτή καθορίζεται στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθών, με μια και μόνη κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και ιθαγένεια. Οποιαδήποτε σκέψη παραπέμπει σε λύση έξω από αυτό το πλαίσιο, όσο και αν ωραιοποιείται, οδηγεί σε περιπέτειες και τελικά στην οριστική διχοτόμηση. Ο Δημήτρης Χριστόφιας ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν θα αποστεί ποτέ από τις αρχές λύσης του Κυπριακού, ούτε όμως και θα γίνει συνεργός σε περιπέτειες που οδηγούν στην καταστροφή.

Εμείς οι Ελληνοκύπριοι από το 1964 που η Τουρκοκυπριακή ηγεσία αποχώρησε από τα όργανα της Δημοκρατίας, συνηθίσαμε να ζούμε σε ένα κράτος ουσιαστικά ελληνοκυπριακό. Για τούτο και ορισμένοι ανάμεσα μας αδυνατούν να κατανοήσουν και να αποδεχθούν τη λύση ομοσπονδίας με αποτέλεσμα συνειδητά ή ασυνείδητα να υποσκάπτουν κάθε προσπάθεια που στοχεύει στη λύση και κάθε προσπάθεια που στοχεύει στην προώθηση της επαναπροσέγγισης.

Από την άλλη, πολλοί Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας, ζώντας μετά την εισβολή στα πλαίσια του παράνομου ψευδοκράτους και εκμεταλλευόμενοι παράνομα τις ελληνοκυπριακές περιουσίες, προσδίδουν στην πολιτική ισότητα, στη διζωνικότητα και τη δικοινοτικότητα περιεχόμενο που αντιστρατεύεται το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο και καταστρατηγεί το γράμμα και το πνεύμα των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και όσων έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Αυτή η προσέγγιση είναι απαράδεκτη και δεν οδηγεί πουθενά. Όπως δεν οδηγεί πουθενά και η εμμονή να παραμείνει η Κύπρος εσαεί όμηρος της Τουρκίας.

Αλλά και εμείς εδώ στην Κύπρο, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, μπορούμε να κάνουμε πολλά. Όσο επιτυγχάνουμε συγκλίσεις στον μεταξύ μας διάλογο, τόσο δυσκολεύουμε τις δυνάμεις της διαίρεσης και τόσο πιο πολύ πιέζουμε τη διεθνή κοινότητα να διαδραματίσει θετικό ρόλο. Η εμμονή μας για λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους δεν στοχεύει μόνο να στο αποκρούσει απαράδεκτες παρεμβάσεις παρόμοιες με εκείνες που ζήσαμε στο παρελθόν. Επιφορτίζει και εμάς τους ίδιους με ιδιαίτερες ευθύνες.

Για όσο θα βρίσκομαι στο τιμόνι της Κυπριακής Δημοκρατίας θα παλεύω για λύση που θα απαλλάσσει την Κύπρο από την τουρκική κατοχή, τον εποικισμό και τις εξωτερικές εξαρτήσεις. Θα επανενώνει το κράτος, το λαό, την οικονομία και τους θεσμούς. Θα αποκαθιστά τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων. Ταυτόχρονα, όσο θα βρίσκομαι στο πηδάλιο του κυπριακού κράτους θα εργάζομαι με συνέπεια για λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα όπως αυτή καθορίζεται στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθών, με μια και μόνη κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και ιθαγένεια. Οποιαδήποτε σκέψη παραπέμπει σε λύση έξω από αυτό το πλαίσιο, όσο και αν ωραιοποιείται, οδηγεί σε περιπέτειες και τελικά στην οριστική διχοτόμηση. Ο Δημήτρης Χριστόφιας ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν θα αποστεί ποτέ από τις αρχές λύσης του Κυπριακού, ούτε όμως και θα γίνει συνεργός σε περιπέτειες που οδηγούν στην καταστροφή.

Εμείς οι Ελληνοκύπριοι από το 1964 που η Τουρκοκυπριακή ηγεσία αποχώρησε από τα όργανα της Δημοκρατίας, συνηθίσαμε να ζούμε σε ένα κράτος ουσιαστικά ελληνοκυπριακό. Για τούτο και ορισμένοι ανάμεσα μας αδυνατούν να κατανοήσουν και να αποδεχθούν τη λύση ομοσπονδίας με αποτέλεσμα συνειδητά ή ασυνείδητα να υποσκάπτουν κάθε προσπάθεια που στοχεύει στη λύση και κάθε προσπάθεια που στοχεύει στην προώθηση της επαναπροσέγγισης.

Από την άλλη, πολλοί Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας, ζώντας μετά την εισβολή στα πλαίσια του παράνομου ψευδοκράτους και εκμεταλλευόμενοι παράνομα τις ελληνοκυπριακές περιουσίες, προσδίδουν στην πολιτική ισότητα, στη διζωνικότητα και τη δικοινοτικότητα περιεχόμενο που αντιστρατεύεται το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο και καταστρατηγεί το γράμμα και το πνεύμα των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και όσων έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Αυτή η προσέγγιση είναι απαράδεκτη και δεν οδηγεί πουθενά. Όπως δεν οδηγεί πουθενά και η εμμονή να παραμείνει η Κύπρος εσαεί όμηρος της Τουρκίας.

Λυπούμαι να παρατηρήσω ότι το περιεχόμενο της χθεσινής συνέντευξης του κ. Ταλάτ σε εβδομαδιαία εφημερίδα δεν αφίσταται και πολύ αυτής της νοοτροπίας που καλλιεργείται ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους. Τα επιχειρήματα που επιστρατεύει ο κ. Ταλάτ για να ασκήσει κριτική στις θέσεις μας για τη διακυβέρνηση και τις εγγυήσεις επαληθεύουν την ορθότητα των προτάσεων μας. Οι θέσεις μας, αντίθετα με το τί ισχυρίζεται ο κ. Ταλάτ, εκπορεύονται από την ιδεολογία μας που θέλει την Κύπρο ενωμένη και τους ηγέτες της Ομοσπονδιακής Ενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας να εκλέγονται δημοκρατικά από όλους τους Κυπρίους, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, με κριτήρια κοινωνικο-οικονομικά, αντί να εκλέγονται χωριστά στη βάση εθνολογικών κριτηρίων. Σε ό,τι αφορά στις εγγυήσεις και στους εγγυητές, αν υποθέσουμε ότι ο κ. Ταλάτ έχει δίκαιο ότι οι Τουρκοκύπριοι υπέφεραν μέχρι το 1974 με ενοχή εγγυητών, πρέπει να παραδεχθεί ότι οι Ελληνοκύπριοι υπέφεραν και υποφέρουν στο πολλαπλάσιο από την εισβολή και την κατοχή του εγγυητή που λέγεται Τουρκία και γι’ αυτό αποστρέφονται την συνέχιση των εγγυήσεων. Ούτε οι Ελληνοκύπριοι ούτε οι Τουρκοκύπριοι χρειάζονται εγγυητές και κηδεμόνες με δικαιώματα επέμβασης στα εσωτερικά τους. Η ιδιότητα του μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αρκετή και ικανοποιητική εγγύηση για τους Κύπριους, Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Αρμένιους και Λατίνους. Είναι καιρός η μια κοινότητα να πει συγγνώμη στην άλλη για το βαθμό της ευθύνης τους, για την τραγωδία που έπληξε τον τόπο μας με πρωταγωνιστές ξένους και να κοιτάξουμε μπροστά.

Μόνο σε μια πραγματικά ανεξάρτητη, αποστρατιωτικοποιημένη και ομοσπονδιακή Κύπρο το σύνολο του λαού μας και η κάθε μια από τις δύο κοινότητες μπορούν να ζήσουν και να ευημερήσουν σε συνθήκες ειρήνης και ασφάλειας. Είμαι δεσμευμένος να εργαστώ με όλες μου τις δυνάμεις και στηριζόμενος στο λαό μας, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, για να καταστήσουμε αυτό το ευγενικό όραμα πραγματικότητα.

Στη συνέχεια, όταν οι σύντροφοι μου είπαν ότι θα αποφασίσουν ανεξάρτητα από την άποψη μου, προβληματίστηκα και δέχθηκα την ιδέα κυρίως για δύο λόγους. Για να μου δοθεί η ευκαιρία, για μια ακόμη φορά, να εκφράσω την απέραντη ευγνωμοσύνη μου προς το κόμμα που με «ανάγιωσε» πολιτικά, διάπλασε τη σκέψη και τον χαρακτήρα μου, έδωσε ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή μου και με έκαμε αυτό που είμαι. Τα ίδια αισθήματα και την ίδια ευγνωμοσύνη θα ένοιωθα προς το ΑΚΕΛ έστω και αν ήμουν σήμερα ένας απλός πολίτης και ένα απλό μέλος του κόμματος. Γιατί σημασία δεν έχουν τα αξιώματα. Σημασία έχει η ανθρώπινη ποιότητα που εμείς οι Ακελιστές κατακτούμε και αποκτούμε μέσα από τις γραμμές του κόμματος των εργαζομένων. Σημασία έχουν οι αξίες και τα ιδανικά με τα οποία γαλουχούνται οι Ακελιστές. Σημασία έχει το ταξίδι προς την Ιθάκη το οποίο πραγματοποιούμε με καράβι καλοτάξιδο, το ΑΚΕΛ.

Δέχθηκα την ιδέα αυτής της εκδήλωσης και για ένα άλλο λόγο: Για να μου δοθεί η ευκαιρία να ευχαριστήσω από καρδιάς τον υπέροχο κόσμο της Αριστεράς. Όχι μόνο γιατί με τίμησε με την αγάπη και την εμπιστοσύνη του, αλλά πολύ περισσότερο γιατί είχα την τιμή και το προνόμιο να βρεθώ μαζί του στα ίδια μετερίζια των αγώνων για την Κύπρο, το λαό μας και τους εργαζόμενους. Δεν υπάρχει πιο υπέροχο πράγμα από του να παλεύεις μαζί με τον κόσμο της Αριστεράς για τα ωραία, τα ευγενικά και τα μεγάλα.

Μέσα από τις γραμμές του ΑΚΕΛ και του Λαϊκού Κινήματος έζησα και πάλεψα μαζί με τους απλούς ανθρώπους του καθημερινού μόχθου. Τους δημιουργούς του πλούτου και της ζωής. Γεύθηκα τις χαρές και τις λύπες τους. Μοιράστηκα και συνεχίζω να μοιράζομαι τις αγωνίες και τις προσδοκίες τους. Διδάχθηκα από την απλότητα και την ειλικρίνεια τους. Έμαθα απ’ αυτούς να σέβομαι τον κάθε άνθρωπο ως ξεχωριστή προσωπικότητα.

Μέσα από τις γραμμές του ΑΚΕΛ και του Λαϊκού Κινήματος συναγελάστηκα και με τους ανθρώπους της πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας, με τους ανθρώπους της αριστερής διανόησης και όχι μόνο. Γενικά με τους πνευματικούς ανθρώπους. Τους ανθρώπους που δημιουργούν πολιτισμό και τιμούν το όνομα της Κύπρου, αλλά τους είναι ξένη η έπαρση και ο εγωκεντρισμός. Αυτοί οι εργάτες της τέχνης και του πολιτισμού με τη δουλειά και τη σκέψη τους εμπλούτισαν τον ψυχικό μου κόσμο, διεύρυναν τους πνευματικούς μου ορίζοντες. Με δίδαξαν ότι η πραγματικά μεγάλη και διαχρονικής σημασίας πολιτιστική δημιουργία είναι εκείνη που πηγάζει από το λαό και υπηρετεί το λαό.

Συντρόφισσες, σύντροφοι, αγαπητοί φίλοι,

Στη ζωή μου είχα την τύχη να φοιτήσω σε τρία σχολεία της ζωής. Το πρώτο ήταν οι Λαϊκές Οργανώσεις του χωριού μου, του Δικώμου. Μιας κοινότητας με προοδευτικές παραδόσεις και ισχυρό κίνημα της Αριστεράς. Στις Λαϊκές Οργανώσεις του Δικώμου, στα δύσκολα μάλιστα χρόνια της αντιαποικιακής πάλης, συνειδητοποίησα τις πικρές αλήθειες της ζωής, στρατεύθηκα στο Λαϊκό Κίνημα, απέκτησα τις πρώτες εμπειρίες της οργανωμένης πάλης. Βρέθηκα στο χώρο των ζυμώσεων του Λαϊκού Κινήματος του χωριού όταν ήμουν ακόμη παιδί 10 χρόνων. Αυτό το οφείλω στον φιλοπρόοδο πατέρα μου, τον μάστρε Χριστοφή, τον Χριστόφια. Οικοδόμος, αλλά και συνάμα για χρόνια καφετζής στο μπουφέ της ΠΕΟ του χωριού. Εκεί, στο οίκημα της συντεχνίας την εποχή που οι αποικιοκράτες κήρυξαν παράνομο το ΑΚΕΛ και τις Λαϊκές Οργανώσεις, μυήθηκα στη δουλειά του Κινήματος. Με την έκδοση της «Χαραυγής» μου ανατέθηκε η κυκλοφορία της στο χωριό. Διένειμα τη «Χαραυγή» χρόνια, δεν θυμάμαι πόσα ακριβώς, αλλά και την μελετούσα. Η εφημερίδα ήταν για μένα όχι μόνο πολιτικός δάσκαλος, αλλά και δάσκαλος της ελληνικής γλώσσας. Αυτή η τριβή, μαζί με την παρουσία μου στο πλευρό του πατέρα μου, όταν είχα ήδη μεγαλώσει, τα καλοκαίρια στα εργοτάξια που δούλευε, με ατσάλωσε και μου έδωσε να καταλάβω τι σημαίνει εθνική καταπίεση, αλλά και κοινωνική αδικία. Οφείλω πάρα πολλά στους συντρόφους του Λαϊκού Κινήματος του Δικώμου. Οφείλω πάρα πολλά σε έναν ξεχωριστό για μένα άνθρωπο. Θάλεγα τον πρώτο μου μέντορα. Τον αδελφό του πατέρα μου, τον Αντρέα Δημήτρη. Έναν οικοδόμο αγωνιστή των μεγάλων αγώνων του 1948, ο οποίος ήταν ένας ανιδιοτελής αυτοδίδακτος μαρξιστής, που από μικρό παιδί, όταν τον άκουγα να αναλύει την ουσία της ιδεολογίας μας, με σαγήνευε. Το δικό μου αντίδωρο προς τον πατέρα μου και τη μνήμη του, προς τη μάνα μου, τον Αντρέα και τους άλλους συντρόφους του Λαϊκού Κινήματος του χωριού, είναι ο επίμονος αγώνας για να μπορέσει το Δίκωμο να αναπνεύσει και πάλιν ελεύθερα.

Το δεύτερο μεγάλο σχολείο ήταν η θητεία μου στην ΕΔΟΝ. Τα χρόνια της νιότης και του ενθουσιασμού. Τα χρόνια της δημιουργικής δουλειάς και της σκληρής πάλης μετά την ανεξαρτησία, πριν και μετά την προδοσία και την εισβολή. Τα χρόνια των αυξημένων πλέον ευθυνών που με έμαθαν να είμαι απαιτητικός με τους συναγωνιστές μου αλλά πρώτα και κύρια με τον εαυτό μου. Αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη προς τους συναγωνιστές μου της τότε εποχής στην ΕΔΟΝ, με πάρα πολλούς από τους οποίους συνεχίζουμε και σήμερα στον ίδιο δρόμο, από διαφορετικά μετερίζια. Πάντα θα το λέω ότι χωρίς το σχολειό της ΕΔΟΝ ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν θα μπορούσε να φτάσει εκεί που έφτασε. Πάντα το λέω ότι η ΕΔΟΝ είναι το μεγάλο εντευκτήριο που διεγείρει καρδιές και ατσαλώνει συνειδήσεις. Χαίρομαι που βλέπω την ΕΔΟΝ να προοδεύει συνεχώς. Χαιρετίζω τα σημερινά ΕΔΟΝίτικα νιάτα. Χαιρετίζω τους αγώνες και τις επιτυχίες τους. Είναι το χρυσό απόθεμα του Κόμματος και του Λαϊκού μας Κινήματος. Είναι το χρυσό απόθεμα της Κύπρου. Συναγωνιστές ΕΔΟΝίτες, να παραμείνετε πάντα ΕΔΟΝίτες. Ο κόσμος σας ανήκει γιατί θέλετε, μα και ξέρετε να τον κάνετε καλύτερο.

Ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο σχολείο είχα την τύχη και το προνόμιο να φοιτήσω στην Μόσχα της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Ο πλούτος της ιδεολογικής και πολιτικής γνώσης που απέκτησα εκεί, οι εμπειρίες που έζησα στη σοβιετική πρωτεύουσα θα με συντροφεύουν σε όλη μου τη ζωή. Γιατί εκεί στη Μόσχα η πρωτόλεια και εν πολλοίς συναισθηματική σχέση με την ιδεολογία της Αριστεράς μετατράπηκε σε βαθιά πεποίθηση στηριγμένη στην επιστημονική γνώση και τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού. Βέβαια, αισθάνομαι διπλά ευγνώμων για την ευκαιρία να σπουδάσω στη Μόσχα γιατί εκεί γνωριστήκαμε με την Έλση και εκεί βάλαμε τις βάσεις μιας ευτυχισμένης οικογένειας που συνεχώς τώρα αυξάνεται με τον ερχομό των εγγονιών μας. Της Έλυας και του Δημήτρη, και αυτών που θάρθουν από τον Νίκο και τη Χριστίνα, ελπίζω σύντομα. Και από τον Χρίστο και την εκλεκτή της καρδιάς του αργότερα.

Το τρίτο και σημαντικότερο πανεπιστήμιο της ζωής υπήρξε για μένα το ΑΚΕΛ με πρύτανη τον Εζεκία Παπαϊωάννου και καθηγητές τους τότε συντρόφους της κεντρικής και της επαρχιακής καθοδήγησης του κόμματος. Σήμερα μερικοί απ’ αυτούς, παρά το προχωρημένο της ηλικίας τους, βρίσκονται μαζί μας. Η παρουσία τους με συγκινεί και με τιμά ιδιαίτερα. Στο πρόσωπο τους χαιρετίζω με σεβασμό, αγάπη και ευγνωμοσύνη όλους τους βετεράνους του Ανορθωτικού Κόμματος του Εργαζόμενου Λαού. Τιμώ όπως τους αξίζει τη μνήμη εκείνων που έφυγαν. Και σ’ αυτούς που είναι μαζί μας και σ’ αυτούς που έφυγαν οφείλουμε την ύπαρξη μας. Τους χρωστούμε τα πάντα. Η δική μας γενιά και οι νεώτερες γενιές εκφράζουμε απέραντη ευγνωμοσύνη για ό,τι έχουν προσφέρει, και συνεχίζουν ακόμη να προσφέρουν, στην Κύπρο μας, στους εργαζόμενους, στο λαό μας.

Σύντροφοι βετεράνοι, νάστε πάντα καλά. Η ζωή και οι αγώνες σας, το ήθος και η ανθρωπιά σας είναι φωτεινά παραδείγματα για όλους εμάς τους νεώτερους. Η δέσμευση μας απέναντι σας, απέναντι στους αγώνες και τις θυσίες σας είναι ότι αυτό το κόμμα, αυτό το Κίνημα που εσείς οικοδομήσατε με αίμα και ιδρώτα και θυσίες, θα το σηκώσουμε ακόμα πιο ψηλά στις συνειδήσεις και στις καρδιές του κυπριακού λαού.

Δεν αρμόζει να μιλήσω περισσότερο για την πορεία μου στο Λαϊκό Κίνημα και στην πολιτική σκηνή της Κύπρου. Ας μου επιτραπεί όμως να προσθέσω κάτι ακόμη για το κόμμα μου, το ΑΚΕΛ. Άλλωστε είναι τέτοια η φύση της εκδήλωσης που ελπίζω κανένας να μην επαναλάβει τα τετριμμένα περί δήθεν ταύτισης του κόμματος με την Προεδρία και την Κυβέρνηση, περί ιδεολογικών αγκυλώσεων και τα άλλα γνωστά.

Το ΑΚΕΛ είναι η μεγάλη μας κατάκτηση. Είναι μεγάλη κατάκτηση για ολόκληρο τον κυπριακό λαό, Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Αρμένιους και Λατίνους. Ακόμη και εκείνοι που δεν συμμερίζονται την ιδεολογία μας και έχουν διαφορετικές πολιτικές επιλογές, αναγνωρίζουν ότι το ΑΚΕΛ και το ευρύτερο Κίνημα της Αριστεράς είναι έπαλξη αγώνα που στην σχεδόν 85χρονη παρουσία του πρόσφερε πολλά στο λαό μας, στην υπόθεση της ελευθερίας της Κύπρου, στην υπόθεση της εδραίωσης της δημοκρατίας στον τόπο μας. Γενιές ολόκληρες Ακελιστών εργάστηκαν σκληρά, μόχθησαν, υπέστησαν στερήσεις, διωγμούς προπηλακισμούς, θυσιάστηκαν, αγωνίστηκαν με αυταπάρνηση πίστη και ενθουσιασμό για να μπορούμε εμείς σήμερα να υπερηφανευόμαστε για το Κόμμα των Εργαζομένων της Κύπρου.

Υπερήφανοι για το ΑΚΕΛ είναι και οι σύντροφοι μας στο εξωτερικό, που χαίρονται με τις επιτυχίες μας και αξιοποιούν την πείρα μας.

Τι είναι σήμερα το ΑΚΕΛ; Είναι η μεγαλύτερη πολιτική και κοινωνική δύναμη στον τόπο. Συσπειρώνει γύρω του το ένα τρίτο και πλέον του λαού. Είναι το μόνο κόμμα που κέρδισε με τους αγώνες και την πολιτική του και Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας. Είναι κόμμα όλων των Κυπρίων. Κέρδισε ακόμη την εμπιστοσύνη δυνάμεων και προσωπικοτήτων πέραν του παραδοσιακού χώρου της Αριστεράς, που συστρατεύονται μαζί μας σε πολιτικές και εκλογικές μάχες. Το ΑΚΕΛ είναι πατριωτική και συνάμα διεθνιστική δύναμη, γιατί αυτά τα δύο δεν αλληλοσυγκρούονται, δεν αλληλοαποκλείονται αλλά αλληλοσυμπληρώνονται. Το ΑΚΕΛ είναι δύναμη που συνδυάζει την προσήλωση σε αρχές, την αποφασιστικότητα και την υπευθυνότητα. Είναι δύναμη ανανέωσης, εκσυγχρονισμού, σταθερότητας και αξιοπιστίας. Το ΑΚΕΛ είναι σεβαστό σε φίλους και αντιπάλους.

Ισχυριζόμαστε, και ο ισχυρισμός μας αυτός αποδεικνύεται στην πράξη, ότι είμαστε ένα πλέρια δημοκρατικό κόμμα, όπου τα μέλη του είναι οι πραγματικοί νοικοκύρηδες. Μάθαμε να σεβόμαστε τις καταστατικές και οργανωτικές μας αρχές χωρίς αυτό να περιορίζει την εσωκομματική δημοκρατία. Αντίθετα την διευρύνει συνεχώς. Έχουμε μια θαυμαστή ιδεολογική πολιτική και ψυχική ενότητα στις γραμμές μας. Για μας η λέξη σύντροφος δεν είναι μια απλή προσφώνηση. Είναι η συμπυκνωμένη έκφραση της ιδεολογίας, της ιστορίας και του χαρακτήρα του κόμματος μας. Ο χαρακτήρας του Κόμματος μας όχι μόνο επιτρέπει αλλά απαιτεί να αναζητούμε συνεχώς το καινούργιο, να συντονίζουμε το βηματισμό μας με τις εξελίξεις της ζωής, να υιοθετούμε ότι καλό παράγει ο ανθρώπινος πολιτισμός και ταυτόχρονα να παραμένουμε σταθεροί στις αξίες και τις αρχές της σοσιαλιστικής μας κοσμοθεωρίας.

Το μυστικό της επιτυχίας του κόμματος μας βρίσκεται στη βαθιά, διαχρονική και ζωντανή επαφή του με το λαό. Επαφή που τροφοδοτείται και ανανεώνεται συνεχώς ως αποτέλεσμα της προσφοράς του κόμματος προς το λαό. Είμαστε κόμμα του λαού αλλά ποτέ δεν λαϊκίζουμε. Λέμε αλήθειες όσο πικρές και αν είναι. Κερδίζουμε την εμπιστοσύνη του κόσμου όχι με εκδουλεύσεις, αλλά παλεύοντας για να λύσουμε τα προβλήματα του και να συμβάλουμε ώστε να έχει ο κάθε Κύπριος μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Αυτό λοιπόν το θαυμαστό οικοδόμημα που λέγεται ΑΚΕΛ και Λαϊκό Κίνημα έχουμε καθήκον και υποχρέωση να το ενισχύουμε συνεχώς με τους αγώνες μας, τις σωστές μας πολιτικές θέσεις, τη ζωντανή επαφή μας με το λαό. Οι εκλογές της 6ης Ιουνίου είναι μια πολιτική αναμέτρηση μέσα από την οποία μπορούμε και πρέπει με σκληρή δουλειά να αναδείξουμε ακόμη μια φορά το ΑΚΕΛ - Αριστερά - Νέες Δυνάμεις ως την πρωτοπόρο πολιτική δύναμη της χώρας. Για να εξακολουθήσει να είναι το ΑΚΕΛ η ελπίδα για την Κύπρο και το λαό μας. Για να εξακολουθήσει να εκπληρώνει τις προσδοκίες του κόσμου, να στηρίζει τις ελπίδες του λαού, να χαράσσει δρόμους προς το μέλλον. Για να εξακολουθήσει να είναι το στήριγμα των απόμαχων της δουλειάς, ο συναγωνιστής του κάθε εργαζόμενου και του κάθε πολίτη και η ελπίδα για το μέλλον της νέας γενιάς.

        Στιγμιότυπο από την εκδήλωση

Αγαπητοί φίλοι,

Με την εκλογή του Γενικού Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας δεσμευθήκαμε απέναντι στο λαό για δυο πράγματα: Πρώτον ότι θα εργαστούμε σκληρά για μια δίκαιη λύση του Κυπριακού και δεύτερον ότι θα παλέψουμε για να έχουμε στην Κύπρο μια πιο δίκαιη κοινωνία. Είμαστε αποφασισμένοι να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα να επιτύχουμε και τους δυο αυτούς στόχους. Στόχους που δεν είναι καθόλου εύκολοι αλλά αναγκαίοι προκειμένου αυτός ο τόπος να έχει μέλλον και να πάει μπροστά.

Η δίκαιη λύση δεν είναι κάτι που εξαρτάται μόνο από εμάς. Δεν εξαρτάται μόνο από την πολιτική βούληση των δύο κοινοτήτων. Εξαρτάται κυρίως από το κατά πόσον η Τουρκία θα συνειδητοποιήσει πως είναι και προς το δικό της συμφέρον να βρεθεί μια δίκαιη λύση στο Κυπριακό και να αλλάξει πολιτική. Όσο η Άγκυρα επιμένει στις ερμηνείες της λύσης που δίδει το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας δεν πρόκειται να υπάρξει λύση στο Κυπριακό. Η λύση εξαρτάται επίσης σε μεγάλο βαθμό από το κατά πόσον ο διεθνής παράγοντας θα ασκήσει την επιρροή του πάνω στην Άγκυρα έχοντας ως αφετηρία το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών.

Αλλά και εμείς εδώ στην Κύπρο, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, μπορούμε να κάνουμε πολλά. Όσο επιτυγχάνουμε συγκλίσεις στον μεταξύ μας διάλογο, τόσο δυσκολεύουμε τις δυνάμεις της διαίρεσης και τόσο πιο πολύ πιέζουμε τη διεθνή κοινότητα να διαδραματίσει θετικό ρόλο. Η εμμονή μας για λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους δεν στοχεύει μόνο να στο αποκρούσει απαράδεκτες παρεμβάσεις παρόμοιες με εκείνες που ζήσαμε στο παρελθόν. Επιφορτίζει και εμάς τους ίδιους με ιδιαίτερες ευθύνες.

Για όσο θα βρίσκομαι στο τιμόνι της Κυπριακής Δημοκρατίας θα παλεύω για λύση που θα απαλλάσσει την Κύπρο από την τουρκική κατοχή, τον εποικισμό και τις εξωτερικές εξαρτήσεις. Θα επανενώνει το κράτος, το λαό, την οικονομία και τους θεσμούς. Θα αποκαθιστά τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων. Ταυτόχρονα, όσο θα βρίσκομαι στο πηδάλιο του κυπριακού κράτους θα εργάζομαι με συνέπεια για λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα όπως αυτή καθορίζεται στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθών, με μια και μόνη κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και ιθαγένεια. Οποιαδήποτε σκέψη παραπέμπει σε λύση έξω από αυτό το πλαίσιο, όσο και αν ωραιοποιείται, οδηγεί σε περιπέτειες και τελικά στην οριστική διχοτόμηση. Ο Δημήτρης Χριστόφιας ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν θα αποστεί ποτέ από τις αρχές λύσης του Κυπριακού, ούτε όμως και θα γίνει συνεργός σε περιπέτειες που οδηγούν στην καταστροφή.

Εμείς οι Ελληνοκύπριοι από το 1964 που η Τουρκοκυπριακή ηγεσία αποχώρησε από τα όργανα της Δημοκρατίας, συνηθίσαμε να ζούμε σε ένα κράτος ουσιαστικά ελληνοκυπριακό. Για τούτο και ορισμένοι ανάμεσα μας αδυνατούν να κατανοήσουν και να αποδεχθούν τη λύση ομοσπονδίας με αποτέλεσμα συνειδητά ή ασυνείδητα να υποσκάπτουν κάθε προσπάθεια που στοχεύει στη λύση και κάθε προσπάθεια που στοχεύει στην προώθηση της επαναπροσέγγισης.

Από την άλλη, πολλοί Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας, ζώντας μετά την εισβολή στα πλαίσια του παράνομου ψευδοκράτους και εκμεταλλευόμενοι παράνομα τις ελληνοκυπριακές περιουσίες, προσδίδουν στην πολιτική ισότητα, στη διζωνικότητα και τη δικοινοτικότητα περιεχόμενο που αντιστρατεύεται το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο και καταστρατηγεί το γράμμα και το πνεύμα των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και όσων έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Αυτή η προσέγγιση είναι απαράδεκτη και δεν οδηγεί πουθενά. Όπως δεν οδηγεί πουθενά και η εμμονή να παραμείνει η Κύπρος εσαεί όμηρος της Τουρκίας.

Λυπούμαι να παρατηρήσω ότι το περιεχόμενο της χθεσινής συνέντευξης του κ. Ταλάτ σε εβδομαδιαία εφημερίδα δεν αφίσταται και πολύ αυτής της νοοτροπίας που καλλιεργείται ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους. Τα επιχειρήματα που επιστρατεύει ο κ. Ταλάτ για να ασκήσει κριτική στις θέσεις μας για τη διακυβέρνηση και τις εγγυήσεις επαληθεύουν την ορθότητα των προτάσεων μας. Οι θέσεις μας, αντίθετα με το τί ισχυρίζεται ο κ. Ταλάτ, εκπορεύονται από την ιδεολογία μας που θέλει την Κύπρο ενωμένη και τους ηγέτες της Ομοσπονδιακής Ενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας να εκλέγονται δημοκρατικά από όλους τους Κυπρίους, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, με κριτήρια κοινωνικο-οικονομικά, αντί να εκλέγονται χωριστά στη βάση εθνολογικών κριτηρίων. Σε ό,τι αφορά στις εγγυήσεις και στους εγγυητές, αν υποθέσουμε ότι ο κ. Ταλάτ έχει δίκαιο ότι οι Τουρκοκύπριοι υπέφεραν μέχρι το 1974 με ενοχή εγγυητών, πρέπει να παραδεχθεί ότι οι Ελληνοκύπριοι υπέφεραν και υποφέρουν στο πολλαπλάσιο από την εισβολή και την κατοχή του εγγυητή που λέγεται Τουρκία και γι’ αυτό αποστρέφονται την συνέχιση των εγγυήσεων. Ούτε οι Ελληνοκύπριοι ούτε οι Τουρκοκύπριοι χρειάζονται εγγυητές και κηδεμόνες με δικαιώματα επέμβασης στα εσωτερικά τους. Η ιδιότητα του μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αρκετή και ικανοποιητική εγγύηση για τους Κύπριους, Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Αρμένιους και Λατίνους. Είναι καιρός η μια κοινότητα να πει συγγνώμη στην άλλη για το βαθμό της ευθύνης τους, για την τραγωδία που έπληξε τον τόπο μας με πρωταγωνιστές ξένους και να κοιτάξουμε μπροστά.

Μόνο σε μια πραγματικά ανεξάρτητη, αποστρατιωτικοποιημένη και ομοσπονδιακή Κύπρο το σύνολο του λαού μας και η κάθε μια από τις δύο κοινότητες μπορούν να ζήσουν και να ευημερήσουν σε συνθήκες ειρήνης και ασφάλειας. Είμαι δεσμευμένος να εργαστώ με όλες μου τις δυνάμεις και στηριζόμενος στο λαό μας, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, για να καταστήσουμε αυτό το ευγενικό όραμα πραγματικότητα.

Η δεύτερη δέσμευση μας αφορά τη δημιουργία μιας πιο δίκαιης κοινωνίας. Ούτε αυτός ο στόχος είναι εύκολος. Η κοινωνία μας στην ουσία της δεν είναι δίκαιη. Κάθε προσπάθεια να γίνει δικαιότερη συναντά την αντίδραση κατεστημένων και συμφερόντων. Συναντά την αντίδραση εκείνων που φοβούνται μήπως χάσουν τα προνόμια ή το βόλεμα τους. Συναντά προβλήματα που αντικειμενικά υπάρχουν ή οφείλονται σε εδραιωμένες από χρόνια καταστάσεις. Συναντά ακόμη την αντίδραση ορισμένων που για δικούς τους μικροπολιτικούς και μικρόψυχους λόγους δεν θέλουν να επιτύχει η διακυβέρνηση Χριστόφια και το κύριο στήριγμα της, το ΑΚΕΛ.

Αντιπαλεύουμε τις δυσκολίες. Ξεπερνούμε τα εμπόδια. Δώσαμε απτά δείγματα γραφής ότι έχουμε την πολιτική βούληση, την κοινωνική ευαισθησία, την αποφασιστικότητα και την ικανότητα να προωθήσουμε έμπρακτα το στόχο της πιο δίκαιης κοινωνίας και του εκσυγχρονισμού της κυπριακής πραγματικότητας. Θα συνεχίσουμε αταλάντευτοι στον ίδιο δρόμο. Θα τιμήσουμε το πρόγραμμα στη βάση του οποίου ο λαός μας εμπιστεύθηκε τη διακυβέρνηση. Ευχαριστώ θερμά τους συνεργάτες μου στην Κυβέρνηση, από ολόκληρο το φάσμα της πολιτικής ζωής, που εργάζονται με ζήλο και συνέπεια για να πάρουμε την Κύπρο πιο μπροστά. Ευχαριστώ τον απλό κόσμο, ανεξαρτήτως ιδεολογικών πεποιθήσεων και κομματικής ταυτότητας, που στηρίζει και αγκαλιάζει το έργο της κυβέρνησης και με κάθε ευκαιρία μου σφίγγει το χέρι και καλεί τον Δημήτρη να προχωρήσει.

Συντρόφισσες, σύντροφοι, αγαπητοί φίλοι.

Πραγματικά αισθάνομαι μεγάλη τιμή για την πραγματοποίηση αυτής της εκδήλωσης και για την παρουσία όλων εσάς εδώ σήμερα. Η παρουσία μου στο πηδάλιο του ΑΚΕΛ ως πρώτος ανάμεσα σε ίσους έχει ολοκληρωθεί. Η τιμή που μου έκαμε το ΑΚΕΛ να με υποδείξει ως υποψήφιο για την προεδρία της Δημοκρατίας είναι μεγάλη. Με την εκλογή μου ανέλαβα δυσβάστακτα καθήκοντα που εύχομαι να φέρω σε πέρας με τρόπο που να τιμά και το κόμμα μου και τον κυπριακό λαό και εμένα προσωπικά. Θα κάνω ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να ανταποκριθώ επάξια στην αποστολή μου. Από την πρώτη μέρα της εκλογής μου δεσμεύτηκα ότι θα ασκήσω τα καθήκοντα μου ως Πρόεδρος όλων των Κυπρίων χωρίς διακρίσεις και προκαταλήψεις, και αυτό πιστεύω ότι κάνω. Η κομματική μου ιδιότητα, για την οποία είμαι υπερήφανος και την οποία δεν απαρνούμαι ούτε στο ελάχιστο, δεν με εμποδίζει να ασκώ τα καθήκοντα του Προέδρου της Δημοκρατίας όπως αρμόζει και επιβάλλεται. Τα χρόνια όμως που ήμουν στέλεχος του ΑΚΕΛ και αργότερα Γ.Γ. της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ ας μου επιτραπεί να πω ότι ήταν τα πιο σημαντικά της ζωής μου. Άλλοι είναι σε θέση να κρίνουν πιο αντικειμενικά την προσφορά μου αυτά τα χρόνια. Εγώ απλώς θα συμφωνήσω με τον ποιητή που λέει:

Κι όχι να πείτε που 'κανα και τίποτα σπουδαίο,

μόνο που πέρασα κι ακούμπησα στον ίδιο τοίχο π' ακουμπήσατε,

μόνο που φόρεσα τις ίδιες χειροπέδες που φορέσατε,

μόνο που πόνεσα μαζί σας κι ονειρεύτηκα μαζί σας.

Μόνο που σε βρήκα και με βρήκες σύντροφε!

Θα επαναλάβω αυτό που είπα και στο Οργανωτικό Συνέδριο του ΑΚΕΛ: Αν μου δινόταν η ευκαιρία να ζήσω ξανά τη ζωή μου θα επέλεγα και πάλιν τον ίδιο δρόμο μέσα από τις γραμμές του τιμημένου κόμματος της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων.

Ευχαριστώ το ΑΚΕΛ για την τιμή που μου έκανε οργανώνοντας αυτή την εκδήλωση. Ευχαριστώ και όλους εσάς για την παρουσία σας