Kυπριακοί παροικιακοί οργανισμοί της Μελβούρνης

 

Γράφει  ο ΧΑΡΗΣ ΣΙΑΜΑΡΗΣ  

Η Μελβούρνη, όπως υποστηρίζουν πολλοί, είναι η τρίτη μεγαλύτερη ελληνική πόλη μετά την Αθήνα και τη Θεσαλονίκη, με ένα ελληνικό πληθυσμό που ξεπερνά τις 300 χιλιάδες.. Το ελληνικό μεγαλείο υπάρχει και μεγαλουργεί στην πόλη αυτή. Το ελληνικό δαιμόνιο, εκτός από τις διακρίσεις στα γράμματα, στις τέχνες και τις επιχειρήσεις, διακρίθηκε και στην ίδρυση και διατήρηση εκατοντάδων οργανισμών όλων των τύπων.  

Οι Κύπριοι της Μελβούρνης, μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια τους, υπολογίζεται ότι φτάνουν τις 60 χιιλιάδες. Δεν διαφέρουν από τους αδελφούς τους Ελλαδίτες. Ιδρυσαν κι αυτοί τους δικούς τους οργανισμούς για την εξυπηρέτηση της κυπριακής παροικίας,  για τη διατήρηση της γλώσσας και των ηθών και εθίμων της πατρίδας τους καθώς και άλλους σκοπούς, αθλητικούς, μορφωτικούς, φιλανθρωπικούς, κλπ.  

Με την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα του 1955, οι Κύπριοι της Μελβούρνης συσπειρώθηκαν στους κόλπους της Κυπριακής Κοινότητας και βοήθησαν οικονομικά και ηθικά τον αγώνα του Κυπριακού λαού. Υστερα από το πραξικόπημα και την εισβολή οι προσπάθειες όλων επικεντρώθηκαν στη βοήθεια της Κύπρου με κάθε δυνατό τρόπο. Η βοήθεια αυτή, που ήταν αρκετά σημαντική, εκτιμήθηκε ανάλογα από την Κυπριακή κυβέρνηση και αυτή η εκτίμηση διακηρύχθηκε επανειλημμένα από επίσημα χείλη.  

Με τη συνεχιζόμεν κατοχή της Βόρειας Κύπρου από τα κατοχικά τουρκικά στρατεύματα, οι Κύπριοι της Μελβούρνης με επί κεφαλής τη Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΣΕΚΑ) και με συμπαραστάτες την Κυπριακή Κοινότητα και τους άλλους παροικιακούς οργανισμούς συνεχίζουν τον αγώνα για δικαίωση και επανένωση του νησιού μας ακολουθώντας πιστά την πολιτική της εκάστοτε νόμιμα εκλεγμένης Κυπριακής κυβέρνησης.

 

Οι παροικιακοί μας οργανισμοί

Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας

Ο μεγαλύτερος και σπουδαιότερος Κυπριακός οργανισμός στη Μελβούρνη είναι η Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας η οποία ιδρύθηκε το 1932 για να βοηθήσει και τότε την Κύπρο που στέναζε κάτω από τον αποικιακό ζυγό. Από τότε μέχρι σήμερα η Κυπριακή Κοινότητα έχει επιδείξει μια πολυσχιδή δράση τόσο στον ελληνικό όσο και στον ευρύτερο αυστραλιανό χώρο.  

Εκείνο που βρίσκεται πάντα πρώτο στην ημερήσια διάταξη των δραστηριοτήτων της Κοινότητας, τα τελευταία 30 χρόνια,, είναι το εθνικό θέμα της Κύπρου και η προσπάθεια να κρατηθεί το θέμα ζωντανό στη χώρα αυτή, η ενημέρωση της κοινής γνώμης και της κυβέρνησης της Αυστραλίας και η εξασφάλιση της υποστήριξης της στους διάφορους διεθνείς οργανισμούς.  

Η Κυπριακή Κοινότητα διατηρεί διάφορους Ομίλους που ο καθένας με τη σειρά του επιτελεί ένα καθήκο στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας εδώ στη ξενιτιά. Οι Ομιλοι αυτοί είναι:

Α. Ομιλος Ηλικιωμένων

Β. Ομιλος Νεολαίας

Γ. Λαογραφικός και Πολιτιστικός Ομιλος

Δ. Χορευτικό Συγκρότημα.

Παλαιότερα υπήρχαν επίσης Ομιλος Γυναικών και Ομιλος Κυπρίων Επιστημόνων. Καταβάλλονται προσπάθειες για να επαναλειτουργήσουν.

Οι δυο κυριότερες εκδηλώσεις της Κυπριακής Κοινότητας είναι ο Ετήσιος Χορός της κατά τη διάρκεια του οποίου εκλέγεται η «Μις Κύπρος» και η Γιορτή του Κρασιού. Η Κυπριακή Κοινότητα πρωτοστατεί πάντοτε στη διοργάνωση των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας που γίνονται τον μήνα Ιούλιο.  

Η Κυπριακή Κοινότητα σε συνεργασία με τη ΣΕΚΑ τιμά πάντοτε τη Μέρα της Κυπριακής Ανεξαρτησίας, εθνικές επετείους, την 9^η Ιουλίου και οργανώνει εκδηλώσεις για προβολή της κυπριακής κουλτούρας και των κυπριακών παραδόσεων, ηθών και εθίμων.  

Ο αριθμός των μελών της Κυπριακής Κοινότητας ξεπερνά τα 600 οικονομικά τακτοποιημένα μέλη.  

Πρόεδρος: Στέλιος Αγγελοδήμου  

Ελληνική Κυπριακή Κοινότητα «Απόστολος Ανδρέας» Sunshine

 Η Κοινότητα αυτή ιδρύθηκε το 1955 με πρώτο κύριο σκοπό την ανέγερση εκκλησίας στην περιοχή. Ο σκοπός επιτεύχθηκε πολύ γρήγορα και η Κοινότητα επιδόθηκε και σε άλλες δραστηριότητες όπως την ίδρυση Ελληνικού σχολείου, του πρώτου Κυπριακού σχολείου στην Αυστραλία, την οργάνωση χορευτικών συγκροτημάτων, Ομίλου Νεολαίας, Ομίλου Ηλικιωμένων, Λαογραφικού Ομίλου, Ομίλου Γυναικών κλπ.  

Η Κυπριακή Κοινότητα του Αποστόλου Ανδρέα είναι μια πολύ δραστήρια Κοινότητα η οποία κατά τη διάρκεια της 50χρονης ζωής της έχει καταφέρει πολλά. Πάντοτε πρωτοπόρα στις εθνικές εκδηλώσεις όπου λαμβάνει ενεργό μέρος και είναι ένας από τους κυριότερους στυλοβάτες της Συντονιστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα (ΣΕΚΑ).  

Σήμερα βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να αρχίσει την ανέγερση του νέου κτιρίου της το οποίο θα περιλαμβάνει αρκετές βοηθητικές αίθουσες και θα φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Κυπριακό Χωριό».  

Η κυριότερη εκδήλωση της Κοινότητας είναι το Πανηγύρι του Αποστόλου Ανδρέα, το οποίο σημειώνει πάντοτε εξαιρετική επιτυχία και έχει γίνει γνωστό σ’ ολόκληρη την ελληνική παροικία.Η Κοινότητα του Sunshine οργανώνει κατά τη διάρκεια του χρόνου διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις και θεατρικές και καλλιτεχνικές παραστάσεις με θέματα από την κυπριακή ζωή. Οργανώνει επίσης διαλέξεις πάνω σε ενδιαφέροντα θέματα.  

Κυριότερη εκδήλωση μετά το πανηγύρι της είναι ο Ετήσιος Χορός της.  

Πρόεδρος: Γιώργος Φιλίππου

Παγκύπριος – Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος και Κοινότητα

 Ο Παγκύπριος ιδρύθηκε το 1986 από μια ομάδα νέων που αγαπούσαν το ποδόσφαιρο. Οι νέοι αυτοί ήσαν μέλη της Κυπριακής Κοινότητας και για αρκετά χρόνια αγωνίζονταν στην ποδοσφαιρική της ομάδα η οποία σημείωσε πολλές επιτυχίες. Μαζί με τις επιτυχίες, δυστυχώς, αυξάνονταν και τα έξοδα συντήρησης της ομάδας. Η Κυπριακή Κοινότητα δεν μπορούσε να αντέξει το οικονομικό βάρος και υποχρεώθηκε να τη διαλύσει.  

Οι νέοι ποδοσφαιριστές και οι υποστηρικτές τους δεν απελπίσθηκαν. Αποφάσισαν το 1986 να ιδρύσουν το δικό τους ποδοσφαιρικό σύλλογο που τον ονόμασαν Παγκύπριο.. Ολοι, από το πρώτο μεχρι το τελευταίο μέλος του νέου συλλόγου εργάστηκαν ακούραστα για να τον στηρίξουν.  

Και πραγματικά. Σε πέντε χρόνια ο Παγκύπριος έγινε ένας πολύ γνωστός και αγαπητός σύλλογος στην παροικία και η ομάδα του ανέβαινε συνεχώς τις βαθμίδες της ποδοσφαιρικής ιεραρχίας μέχρι που έφτασε στην Α κατηγορία. Ταυτόχρονα ενθάρρυνε νέα παιδιά να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο και σήμερα διαθέτει παιδικές ομάδες όλων των ηλικιών.  

Η ομάδα του Παγκύπριου αγωνίζεται φέτος στην Α΄κατηγορία της Πολιτείας μας (Premier League). Eίναι μια ομάδα ημιεπαγγελματική , αν όχι επαγγελματική. Διαθέτει επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, ντόπιους και ξένους. Διευθύνεται από μια ομάδα ανθρώπων που αγαπούν το ποδόσφαιρο και που εργάζονται ακούραστα για την πρόοδο του συλλόγου. Μεταξύ τους είναι ακόμη και αρκετά από τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου.  

Ο Παγκύπριος διαθέτει το δικό του εντευκτήριο καθώς και γήπεδα για ποδόσφαιρο και αθλοπεδιές χάρη στη βοήθεια της τοπικής Δημαρχίας.  

Από κοινοτικής πλευράς, η Κοινότητα Παγκύπριος αγκαλιάζει τους πιο ηλικιωμένους των Νοτιοανατολικών προαστείων της Μελβούρνης, με κύρια ενδιαφέροντα τη διατήρηση των ηθών και εθίμων και των παραδόσεων του τόπου μας. Υπάρχει ένας δραστήριος Ομιλος Ηλικιωμένων και Ομιλος Νεολαίας. Η Κοινότητα Παγκύπριος υπήρξε πάντοτε μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα (ΣΕΚΑ) και συμπαραστέκεται σ’ όλες τις αγωνιστικές εκδηλώσεις της.  

Πρόεδρος: Ράϋμον Γεωργίου

 Ελληνοκυπριακός Σύλλογος Γονέων και Νεολαίας Δυτικών Προαστείων

 Ο Σύλλογος αυτός προήλθε από τη συγχώνευση δυο άλλων Συλλόγων, του Συλλόγου Ηλικιωμένων και του Συλλόγου Γονέων και Νεολαίας που ιδρύθηκαν το 1988 και 1989 αντίστοιχα. Το 1990 οι δυο Σύλλογοι αποφάσισαν να «συγκατοικήσουν» στο οίκημα που αγόρασαν από κοινού και το 2000 έγινε η συγχώνευση των δυο συλλόγων και ιδρύθηκε ο σημερινός Σύλλογος.  

Το οίκημα του Ελληνοκυπριακού Συλλόγου Γονέων και Νεολαίας βρίσκεται στο 206 Glengala Rd. W. Sunshine. Aγοράστηκε το 1993 και ανακαινίστηκε το 2002 για να ικανοποιεί τις ανάγκες των μελών του.  

Ο Σύλλογος διατηρεί τμήματα Ηλικιωμένων, Νεολαίας και Γυναικών και διδάσκονται ελληνικοί και κυπριακοί χοροί στα παιδιά των μελών.

Η κυριότερη εκδήλωση του Συλλόγου είναι το Πασχαλινό Πανηγύρι που γίνεται κάθε χρόνο το Σαββατοκύριακο μετά τη Λαμπρή.Ο Σύλλογος για να κρατήσει ενωμένα τα μέλη του οργανώνει οικογενειακές βραδιές τουλάχιστο δυο φορές το μήνα. Σημαντική εκδήλωση του είναι ο Ετήσιος Χορός του που γίνεται τον Οκτώβρη. Οργανώνονται, όμως, και άλλες εκδηλώσεις για να τιμηθεί η μέρα της Μητέρας, του Πατέρα και διάφορες άλλες καλλιτεχνικού χαρακτήρα.  

Τα μέλη του Συλλόγου είναι γύρω στα 300. Το Συμβούλιο του Συλλόγου ενημερώνει τα μέλη σε τακτική βάση για τις δραστηριότητες του με ένα ενημερωτικό δελτίο το οποίο στέλλεται στα μέλη κάθε τρεις μήνες.  

Πρόεδρος: Μαρία Χριστοδούλου

Κοινότητα Κυπρίων Βορείων Προαστείων

Ιδρύθηκε το 1992 με απώτερο σκοπό να ενώσει τις δυνάμεις των Κυπρίων που ζουν στα βόρεια προάστεια της Μελβούρνης, οι οποίοι λόγω απόστασης και ίσως αδιαφορίας δεν ήσαν ενσωματωμένοι σην Κεντρική Κυπριακή Κοινότητα. Η προσπάθεια πέτυχε και το αποτέλεσμα ήταν η ίδρυση μιας νέας Κοινότητας που αποδείχθηκε πολύ δραστήρια και κατάφερε μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα να καταφέρει πολλά.  

Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης της επέδειξε ενδιαφέρον σε πολλούς τομείς, κοινωνικούς, φιλανθρωπικούς, εκπαιδευτικούς, αθλητικούς και φυσικά εθνικούς.Οργάνωσε ποδοσφαιρικές ομάδες από τη νεολαία – παιδιά μέχρι μεγάλους – και εξασφάλισε γήπεδα και εγκαταστάσεις από τη τοπική Δημαρχία.  

Κύριο μέλημα της Κοινότητας ήταν η διατήρηση της γλώσσας και του πολιτισμού μας αλλά και η διδασκαλία της ιστορίας και γεωγραφίας της Κύπρου στα Κυπριόπουλα της περιοχής και όχι μόνο. Γι αυτό ίδρυσε το Πανελλήνιο Κολλέγιο στο οποίο φοιτούν παιδιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου και διδάσκονται την Ελληνική γλώσσα.  

Από την πρώτη κι όλας μέρα της ίδρυσης της η Κοινότητα Κυπρίων Βορείων Προαστείων έθεσε στόχο της την ίδρυση ενός Κυπριακού Γηροκομείου το οποίο πράγματι είχε ανάγκη η παροικία μας. Πολλοί παρεξήγησαν την απόφαση αυτή γιατί κανένας δεν πίστευε ότι μια νέα Κοινότητα θα μπορούσε να φέρει σε πέρας ένα τόσο μεγαλεπήβολο έργο.  

Κι όμως τα κατάφερε. Εκτισε το Γηροκομείο «Η Μεγαλόχαρη» το οποίο σήμερα λειτουργεί σαν γηροκομείο και γηριατρείο. Ολες οι θέσεις της «Μεγαλόχαρης» είναι κατειλημμένες και υπάρχει ολόκληρη σειρά ηλικιωμένων που προσπαθεί να βρει θέση. Γι αυτό η διοίκηση της Κοινότητα ανάλαβε την ανέγερση και δεύτερου γηροκομείου στην περιοχή Sunshine. Ετοιμάσθηκαν όλα και άρχισε ήδη η ανοικοδόμηση του.  

Η Κοινότητα Κυπρίων Βορείων Προαστείων διατηρεί, όπως και οι άλλες Κοινότητες Ομιλο Ηλικιωμένων, Ομιλο Κυριών, Πολιτιστικό Ομιλο. Υπάρχουν επίσης υποεπιτροπές υπεύθυνες για τη λειτουργία του σχολείου, των ποδοσφαιρικών ομάδων και του γηροκομείου.  

Πρόεδρος: Πανίκος Μηνά.


Κοινότητα Κυπρίων Ανατολικών Προαστείων

Οταν ιδρύθηκε η Κοινότητα αυτή φάνηκε ότι θα προόδευε πολύ γιατί συγκέντρωνε τους Κυπρίους μιας πολύ καλής περιοχής. Εκανε αρκετές εκδηλώσεις οι οποίες όμως, σιγά-σιγά άρχισαν αραιώνουν ώσπου τελικά περιορίστηκε στον Ομιλο Ηλικιωμένων, τα μέλη του οποίου συναντώνται μια φορά την εβδομάδα για φαγητό και συναναστροφή.  

Ελπίζουμε ότι οι διοικούντες την Κοινότητα θα κάνουν τις απαραίτητες προσπάθειες για επαναδραστηριοποίηση των μελών της.  

Η κυριότερη εκδήλωση της Κοινότητας είναι η Γιορτή του Πορτοκαλιού.  

Πρόεδρος: Κυριάκος Λουκά.  

Φιλανθρωπικός Σύλλογος «Αγιος Θεράπων» Λεμεσού.

Ιδρύθηκε το 1978 με κύριο σκοπό να βοηθήσει το χωριό του Αγίου Θεράποντα, της επαρχίας Λεμεσού. Και πραγματικά με τις προσπάθειες του συλλόγου και με την οικονομική βοήθεια του κτίστηκε στο χωριό ιατρικό κέντρο.  

Μετά την πρώτη επιτυχία και με τον ενθουσιασμό που εμπνέει τα μέλη του, οι δραστηριότητες του συλλόγου επεκτάθηκαν και σήμερα ο σύλλογος έχει το δικό του ιδιόκτητο κτίριο, τα μέλη του δεν είναι μόνο Αϊθεραπίτες αλλά και άλλοι συμπάροικοι οι οποίοι ενδιαφέρονται για τους σκοπούς του συλλόγου.  

Ο σύλλογος γιορτάζει τη μνήμη του Αγίου Θεράποντα δυο φορές το χρόνο, στις 27 του Μάη και στις 14 του Οκτώβρη με ένα είδος πανηγυριού.  

Ο σύλλογος και τα μέλη του είναι πάντοτε έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στη ΣΕΚΑ και πάντα συμπαραστάθηκαν στον αγώνα για δικαίωση της πατρίδας μας.  

Πρόεδρος: Σοφοκλής Φλώρου


Κυπριακός Σύλλογος Καραβά «Η Λάμπουσα»

Ιδρύθηκε το 1989 με απώτερο σκοπό την βοήθεια και συμπαράσταση των εκτοπισμένων Καραβιωτών, εντός και εκτός Κύπρου. Διατηρεί τακτική επαφή με τους Καραβιώτες της Κύπρου και του εξωτερικού και σε αρκετές περιπτώσεις βοήθησε δεινοπαθούντες συγχωριανούς..  

Μέλημα του είναι η διατήρηση των παραδόσεων του τόπου μας και η σύσφυγξη των δεσμών μεταξύ των μελών του.  

Κύρια εκδήλωση του Συλλόγου είναι ο Ετήσιος Χορός του Λεμονιού, όπως ακριβώς γινόταν τα παλιά χρόνια στον Καραβά και ο οποίος πάντα σημειώνει εξαιρετική επιτυχία.  

Πρόεδρος: Φρόσω Σπύρου

Φιλανθρωπικός Σύλλογος «Αγιος Γεώργιος» Καπουτίου

Ιδρύθηκε το 1990 με σκοπό να ενώσει τους κατοίκους του «ωραίου χωρίου Καπουτίου» για να διατηρηθούν οι φιλίες και να βοηθηθεί η προσπάθεια για τη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας και γλώσσας. Ταυτόχρονα για να βοηθήσει όσο μπορεί σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Γι αυτό τα έσοδα του από διάφορες εκδηλώσεις δόθηκαν για την καταπολέμηση της Θαλασσαίμιας, της αρρώστειας που μαστίζει την πατρίδα μας και τις μεσογειακές χώρες.  

Τα μέλη του Συλλόγου είναι πολύ συνδεδεμένα μεταξύ τους. Οργανώνουν εκδρομές και γιορτάζουν την ημέρα του Αγίου του χωριού τους, του Αγίου Γεωργίου στις 23 Απριλίου.  

Κυριότερη εκδήλωση του Συλλόγου είναι ο Ετήσιος του Χορός.  

Πρόεδρος: Κώστας Φλουρής.

Κοινότητα «Κάμπος» Αυστραλίας

Ιδρύθηκε το 1990 και ένωσε τους πάρα πολλούς Καμπίτες που ζουν ση Μελβούρνη. Με τον τρόπο αυτό διατηρούνται οι φιλίες και οι συγγένειες και ταυτόχρονα με οικογενειακές συγκεντρώσεις φροντίζουν να διατηρήσουν τα ήθη και έθιμα και τις παραδόσεις του χωριού τους.  

Με τις εκδηλώσεις που οργανώνουν βοηθούν αναξιοπαθούντες συγχωριανούς τους τόσο στην Αυστραλία όσο και στην Κύπρο.  

Οι Καμπίτες τιμούν τον Αγιο του χωριού τους, τον Αγιο Κυριάκο, στις 29 του Σεπτέμβρη με δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αποστόλου Ανδρέα στο Sunshine.  

Kυριότερη εκδήλωση τους είναι ο Ετήσιος τους Χορός.  

Πρόεδρος: Αθανάσιος Μούσκος.  

Αυτοί είναι οι εν ενεργεία Κυπριακοί οργανισμοί της Μελβούρνης. Παλαιότερα έγιναν ενέργειες για ίδρυση Συλλόγου Λεμεσιανών και Ριζοκαρπασιτών. Εγιναν ορισμένες συγκεντώσεις, οργανώθηκαν ορισμένες εκδηλώσεις αλλά δεν προχώρησαν στη δημιουργία οργάνωσης.

Πιστεύουμε ότι η συσπείρωση των δυνάμεων μας σε οργανισμούς διαφόρων τύπων μπορεί να συμβάλει κατά πολύ στις προσπάθειες της οργανωμένης παροικίας πάνω σε πολλά θέματα περιλαμβανομένου και του εθνικού μας θέματος. Δεν πιστεύουμε ότι η δημιουργία εξειδικευμένων οργανισμών διασπά την παροικία. Αντίθετα πιστεύουμε ότι την ενώνει και τη δυναμώνει.

 

 Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης & Βικτωρίας

                       Μια σύντομη ιστορική αναδρομή

 

Γράφει ο ΧΑΡΗΣ ΣΙΑΜΑΡΗΣ

 

                      ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο απόδημος, ο μετανάστης, σ’ οποιανδήποτε εθνικότητα κι αν ανήκει, νοιώθει πάντοτε την ανάγκη να βρεθεί με ανθρώπους που τον καραλαβαίνουν. Με ανθρώπους που μιλούν την ίδια γλώσσα μαζί του, που έχουν τα ίδια ήθη και έθιμα, τον ίδιο πολιτισμό. Γι αυτό και οι όπου γης μετανάστες στγκεντρώνονται σε μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες και ιδρύουν Συλλόγους, Αδελφότητες ή Κοινότητες. Βασικός σκοπός όλων αυτών των οργανισμών είναι ο συναγελασμός, η ευκαιρία της συνάντησης και η χρήση της μητρικής γλώσσας, όταν προ παντός δεν κατέχεις τη γλώσσα της χώρας που διάλεξες για δεύτερη σου πατρίδα.

 Οι Ελληνες δεν αποτελούν εξαίρεση σ’ αυτό τον κανόνα. Τουναντίον, ίσως να είναι ένας από τους λίγους λαούς που έχουν αυτή την επιθυμία πιο έντονη. Η εξαιρετική, η παθολογική, μπορούμε να πούμε, αγάπη που τρέφει ο Ελληνας προς την πατρίδα του, δεν τον αφήνει να κόψει τους δεσμούς μαζί της. Τα γραφικά ήθη και έθιμα, οι θαυμάσιες λαϊκές και ιστορικές παραδόσεις, ο η λαμπρή πολιτιστική του παρακαταθήκη, τον κρατούν συνεχώς δεμένο με τον εθνικό κορμό.. Θέλει να παραμείνει ΕΛΛΗΝΑΣ, κι αυτός και τα παιδιά του. Η απόσταση που τον χωρίζει από την πατρίδα δν είναι ικανή να τον κάνει να ξεχάσει την καταγωγή του.

 Για να διατηρηθεί, όμως, η εθνική ταυτότητα πρέπει να συναγελάζεσαι με ανθρώπους της δικής σου εθνικότητας. Δυστυχώς, όμως, στη ξενητιά με τις μεγάλες αποστάσεις και τις άπειρες υποχρεώσεις για την επιβίωση, οι συναντήσεις αυτές με συμπατριώτες γίνεται προβληματική. Κανένα, όμως, εμπόδιο δεν μένει αξεπέραστο. Παρόλες τις δυσκολίες βρίσκονται πάντα οι ενθουσιώδεις που αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία, συγκεντρώνουν τους γνωστούς και ιδρύουν ένα Σύλλογο, μιαν Αδελφότητα. Οταν γίνει γνωστή η ίδρυση, σπεύδουν κι άλλοι να συνενωθούν και σε λίγο χρονικό διάστημα δημιουργείται μια «μικρή Ελλάδα» μέσα στην καρδιά της πικρής ξενητιάς.

 Οι Κύπριοι μετανάστες, ένα κομμάτι κι αυτοί του Ελληνισμού, με πλούσια εθνική παράδοση και ιστορία δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από τον κανόνα.. Στις ξένες χώρε που πήγαν για ν’ αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη, ένοιωσαν κι αυτοί την ανάγκη να ιδρύσουν τους δικούς τους Συλλόγους και Αδελφότητες για να τους θυμίζουν την όμορφη πατρίδα τους. Κι έτσι βλέπουμε σ’ όλες τις χώρες του κόσμου, όπου υπάρχουν Κύπριοι μετανάστες, τους ανάλογους οργανισμούς, Κυπριακές Κοινότητες, Αδελφότητες, Σωματεία, Συλλόγους, κλπ 

Ο κάθε ένας από τους οργανισμούς αυτούς έχει και το δικό του ιστορικό για την ίδρυση και τη δράση του. Εμείς εδώ, θα αναφερθούμε ειδικά στην Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας. Μιας Κοινότητας που, όπως είναι απ’ όλους παραδεχτό, τυγχάνει της αγάπης και της εχτίμησης όχι μόνο της Ελληνικής παροικίας αλλά και της Αυστραλέζικης κοινωνίας γενικότερα.. Τα στοιχεία που θα παραθέσουμε τα πήραμε, ύστερα από συστηματική έρευνα, από ανθρώπους που τα έζησαν ή που τα γνώρισαν καθώς και από τα αρχεία της Κυπριακής Κοινότητας.

 Iδρυση

Είναι Οχτώβρης του 1931. Oι Κύπριοι που στενάζουν κάτω από τον αποικιακό ζυγό ξεσηκώνονται και στο αποκορύφωμα της αγανάκτησης τους καίουν το Κυβερνείο στη Λευκωσία. Δεν ήταν επανάσταση. Ηταν το ξεχύλισμα του ποτηριού της πίκρας. Οι Αγγλοι αποικιοκράτες προέβησαν σε συλλήψεις, φυλακίσεις και εξορίες. Δεν έλειψαν, φυσικά, και τα θύματα.

Οταν τα νέα του ξεσηκωμού των Κυπρίων έφθασαν στη μακρινή Μελβούρνη, οι εδώ εγκατεστημένοι Κύπριοι ένιωσαν ότι είχαν το πατριωτικό καθήκον να συνδράμουν τους αγωνιζόμενους συμπατριώτες τους και να βοηθήσουν τα θύματα της αποικιακής θηριωδίας.

 Δυο ενθουσιώδεις, τότε, Κύπριοι, ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης και ο Φλώρος Δημητριάδης ανάλαβαν πρωτοβουλιακά να οργανώσουν κάτι και να στείλουν «καμμιάν εικοσαρκάν λίρες» στην Κύπρο.

 Το πιο πρακτικό και εφικτό ήταν μια χοροεσπερίδα. Οι Κύπριοι στη Μελβούρνη δεν ξεπερνούσαν τότε τους 60 αλλά υπολόγιζαν και στη συμπαράσταση της ελληνικής παροικίας. Στην πρωτοβουλία τους αυτή βρήκαν αμέσως κι άλλους συμπατριώτες που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν στην επιτυχία της εκδήλωσης. Συγκεκριμένα αναφέρονται οι γονείς του Φλώρου Δημητριάδη, ο Τάκης Δανιήλ, ο Γιάννης Χριστοφόρου, ο Χρήστος Βιολάρης και ο Λοΐζος Στυλιανού.

 Οι πρωτεργάτες, λοιπόν, της πρώτης Κυπριακής εκδήλωσης στη Μελβούρνη, αφού έκαμαν τις απαραίτητες προεργασίες, όρισαν την ημερομηνία της χοροεσπερίδας και ζήτησαν να γίνει στο οίκημα του Πανελληνίου Συλλόγου «Ορφέας». Επειδή, όμως, ο φροντιστής τους ζήτησε πολλά πλησίασαν τον Πρόεδρο των Ιθακησίων για να τους παραχωρήσει το οίκημα του Συλλόγου τους.

 Οι Ιθακήσιοι έκαναν τότε χορό στο οίκημα τους κάθε δεκαπενθήμερο. Οταν οι οργανωτές της Κυπριακής εκδήλωσης πλησίασαν τον Πρόεδρο των Ιθακησίων, τον κ. Πλάτωνα Βαρβαρίγο και του εξήγησαν γιατί ζητούσαν το οίκημα, όχι μόνο δέχθηκε να το παραχωρήσει εντελώς δωρεάν αλλά τους πρότεινε να κάνουν την εκδήλωση τους την ημέρα που κανονικά έκαναν τη δική τους οι Ιθακήσιοι.

 Ετσι κι έγινε. Η χοροεσπερίδα ξεπέρασε σε επιτυχία και την πιο τολμηρή πρόβλεψη. Η αίθουσα γέμισε ασφυκτικά από Ιθακήσιους και άλλους Ελλαδίτες και τους λίγους Κύπριους. Κανένας δεν μπόρεσε να χορέψει αλλά και κανένας δεν παραπονέθηκε.. Ολοι, χωρίς εξαίρεση, πρόσφεραν αφειδόλευτα για τα θύματα των Οκτωβριανών. Αντί για 20 λίρες που περίμεναν να συγκεντρώσουν, το ποσό ξεπέρασε τις 100 λίρες, τεράστιο ποσό για την εποχή εκείνη. Το Συμβούλιο των Ιθακησίων, προς τιμή του, δεν δέχθηκε να πληρωθεί ούτε την αξία των εδεσμάτων που προσφέρθηκαν στην χοροεσπερίδα.

Τα χρήματα στάληκαν στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Κύριλλο, ο οποίος απέστειλε ευχαριστήριο επιστολή. Οι υπεύθυνοι δεν παρέλειψαν να ευχαριστήσουν το Διοικητικό Συμβούλιο των Ιθακησίων για τη γενναιόδωρη προσφορά του.

 Η μεγαλειώδης επιτυχία της εκδήλωσης ενεθάρρυνε τους Κύπριους της Μελββούρνης να προβούν στην ίδρυση Κυπριακής Αδελφότητας. Με προσωπικές επαφές και με επιστολές ειδοποιήθηκαν οι Κύπριοι της Μελβούρνης ότι θα γίνει συγκέντρωση στο σπίτι του Φλώρου Δημητριάδη, με σκοπό την ίδρυση Κυπριακής Αδελφότητας. Και πράγματι, συγκενώθηκαν αρκετοί και αποφασίσθηκε η ίδρυση.

 Η συγκέντρωση εξέλεξε μια προσωρινή επιτροπή, με πρόεδρο τον Παναγιώτη Μιχαηλίδη, γραμματέα τον Φλώρο Δημηριάδη, ταμία τον Νεόφυτο Πέτρου και μέλη τους Γιάννη Χριστοφόρου, Χρήστο Βιολάρη, Τάκη Δανιήλ, Αντώνη Θρασυβούλου και Λοΐζο Στυλιανού, με απώτερο σκοπό τη σύνταξη του Καταστατικού.

Οταν ετοιμάσθηκε το Καταστατικό κλήθηκε γενική συγκέντρωση η οποία απετέλεσε την ιδρυτική συνέλευση της Κυπριακής Αδελφότητας. Η συγκέντρωση έγινε στο Temperance Hall στο Russell Street, περί τα μέσα Μαρτίου του 1932. Αφού εγκρίθηκε το Καταστατικό εξελέγη το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο που καταρτίσθηκε σε σώμα ως εξής:

Πρόεδρος: Μιχαήλ Ελευθερίου.

Αντιπρόεδρος: Δημήτριος Χατζηκυριάκου

Γραμματέας: Παναγιώης Μιχαηλίδης

Ταμίας: Νεόφυτος Πέτρου

Μέλη: Γιάννης Χριστοφόρου, Χρήστος Βιολάρης, Τάκης Δανιήλ, Αντώνης Θρασυβούλου και Λοΐζος Στυλιανού.

 Η ίδρυση της Κυπριακής Αδελφότητας έγινε πραγματικότητα και ονομάσθηκε “Ο Ζήνων”. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή είναι η πρώτη Κυπριακή Αδελφότητα που ιδρύθηκε στην Αυστραλία. Αργότερα με την προτροπή και τη συμπαράσταση της Αδελφότητας της Μελβούρνης ιδρύθηκαν η Αδελφότητα του Σίδνεϊ “Ο Ευαγόρας” και της Αδελαΐδας “Η Κύπρος”.

Οι πρώτες δραστηριότητες

Η Κυπριακή Αδελφότητα «Ο Ζήνων» έκανε γνωστή την ίδρυση της στις άλλες Κυπριακές Αδελφότητες του εξωτερικού και ήταν σε τακτική επαφή μαζί τους. Συγκεκριμένα βρισκόταν σε τακτική επικοινωνία με τις Κυπριακές Αδελφότητες της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου, του Καΐρου, κλπ. Δημιουργήθηκε κατά κάποιο τρόπο μια άτυπη Ομοσπονδία Κυπριακών Αδελφοτήτων του εξωτερικού.

 Η νεαρή Αδελφότητα «Ο Ζήνων» ρίχτηκε με ενθουσιασμό στη δράση για εξυπηρέτηση και συμπαράσταση των ξενητεμένων συμπατριωτών μας. Τόσο πλούσια ήταν, τα πρώτα εκείνα χρόνια,  η δράση αυτή που δικαιολογημένα εθεωρείτο η πρωτοπόρα Αδελφότητα του Ελληνικής παροικίας. Δεν γινόταν τίποτε χωρίς να ζητηθεί η γνώμη της και πολλά στελέχη της ήταν ταυτόχρονα και ηγετικά στελέχη των ελληνικών παροικιακών οργανισμών.

 Πρώτη η Κυπριακή Αδελφότητα εισήγαγε τους χορούς όπως τους ξέρουμε σήμερα.

 Μετά την θητεία του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου, Πρόεδρος εξελέγη ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης, ο οποίος παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1938. Στη συνέχεια υπηρέτησε Πρόεδρος από το 1938-1940 ο Κοσμάς Ιωάννου.

 Κατά τη διάρκεια του B’ Παγκοσμίου Πολέμου την προεδρία της Αδελφότητας αναλάμβαναν εναλλάξ ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης και Κοσμάς Ιωάννου Αξίζει να αναφερθεί ότι η Κυπριακή Αδελφότητα εξέδιδε και τη δική της δακτυλογραφημένη εφημερίδα που τη ονόμαζαν «Η Φωνή μας».

Μέσα στην πλούσια δράση της Αδελφότητας βρίσκουμε παραδείγματα προσπάθειας για επαναπατρισμό συμπαροίκων που νοσταλγούσαν τον γυρισμό στην πατρίδα αλλά δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν τον πόθο τους χωρίς κάποια βοήθεια.

 Ο Ετήσιος Χορός της Αδελφότητας ήταν το κοσμικό γεγονός της χρονιάς. Είχε πάντοτε μεγάλη επιτυχία και όλες οι εισπράξεις δίδονταν στο Royal Children’s Hospital της Μελβούρνης. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο το νοσοκομείο αυτό δεν αρνήθηκε ποτέ την εισαγωγή Κυπριόπουλου ανεξάρτητα αν υπήρχε θέση ή όχι. Σε αναγνώριση μάλιστα της προσφοράς της Αδελφότητας προς το νοσοκομείο, η Διευθύνουσα Επιτροπή (Management Committee) διόρισε τρεις Κύπριους σαν Governors. Ησαν οι Παναγιώτης Μιχαηλίδης, Διομήδης Χρίστου και Κοσμάς Ιωάννου,

 Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και με την αύξηση της μετανάστευσης η Αδελφότητα ενοικίασε ένα σπίτι στο Brunswick St. στο Fitzroy, στο οποίο φιλοξενούσε τους νέους μετανάστες που έρχονταν από την Κύπρο και δεν είχαν κανένα να τους παραλάβει ή που δεν είχαν που να μείνουν ή βρίσκονταν υπό μετακόμιση. Περιττό, φυσικά, να αναφερθεί ότι, όταν έρχονταν τα καράβια γεμάτα μετανάστες, υπήρχαν πάντοτε στην αποβάθρα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Αδελφότητας για να βοηθήσουν όσους δεν είχαν δικούς τους να τους παραλάβουν ή δεν είχαν που να μείνουν. Τους φιλοξενούσαν στο Κυπριακό σπίτι, και τους βοηθούσαν οικονομικά μέχρι να βρουν δουλειά και αργότερα να φτιάξουν το δικό τους σπίτι.

Παρά το γεγονός ότι ο αριθμός των Κυπρίων της Μελβούρνης από το 1932 μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν σχετικά πολύ μικρός, μπορούμε αδίστακτα να πούμε ότι η νεαρή Κυπριακή Αδελφότητα επέδειξε μια αξιόλογη και ζηλευτή δράση μέσα στην ευρύτερη Ελληνική παροικία της Μελβούρνης και όχι μόνο

 Ο δαίμονας του διχασμού

 Μετά τη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως όλοι ξέρουμε, η Αυστραλία άνοιξε τις πύλες της και δεχόταν ευχαρίστως μετανάστες από όλα τα μέρη του κόσμου. Οι Ελληνες και φυσικά και οι Κύπριοι, σαν πνεύματα ανήσυχα που είναι βρήκαν τη μετανάστευση στην Αυστραλία σαν μια διέξοδο και μια λύση στα πολλαπλά προβλήματα που αντιμετώπιζαν.

Ηταν φυσικό, οι νεοφερμένοι να αγκαλιάσουν την Κυπριακή Αδελφότητα και να γίνουν μέλη της. Η συντηρητικοτητα των “παλιών” Κυπρίων ήταν επόμενο να μην αρέσει στους “νέους” που εμπνέονταν από μοντέρνες ιδέες και προοδευτικές αντιλήψεις. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο μόλις τους δοθηκε η ευκαιρία ανάλαβαν αυτοί τα ηνία και την ηγεσία της Αδελφότητας.

 Στις εκλογές που έγιναν το 1949 όλοι οι “παλιοί” καταψηφίστηκαν και εκλέγηκαν νέοι. Αυτό, φυσικά, ήταν ένα μεγάλο πλήγμα για τους ανθρώπους που θυσίασαν μια ολόκληρη ζωή για την ιδρυση και την προκοπή της Αδελφότητας να βρίσκονται από τη μια στιγμή στην άλλη έξω του “νυμφώνος”. Πλημμυρισμένοι από παράπονο και αγανάκτηση για την περιφρόνηση που τους επιδείχτηκε άρχισαν σιγά-σιγά να αποσύρονται από το προσκήνιο και να μην ενδιαφέρονται για την οργάνωση που οι ίδιοι ίδρυσαν.

 Εν τω μεταξύ, οι δαφορές μεταξύ “παλιών” και “νέων” γίνονταν συνεχώς μεγαλύτερες. Δεν θα υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες ούτε θα επιρρίψουμε ευθύνες στους μεν ή στους δε. Είναι, όμως, γεγονός ότι οι διαφορές και οι διενέξεις κορυφώθηκαν και το 1952 μια ομάδα από παλιά μέλη της Κυπριακής Αδελφότητας αποσπάσθηκαν και ίδρυσαν μια νέα οργάνωση που την ονόμασαν Κυπριακή Φιλανθρωπική Αδελφότητα “Το Τρόοδος”.

 Είναι ιλαροτραγικό το γεγονός να βλέπεις σε μια παροκία που αριθμούσε μόνο μερικές εκατοντάδες Κυπρίους να υπάρχουν δυο Κυπριακές Αδελφότητες. Η διάσπαση, όμως, ήταν πλέον γεγονός και θα συνεχιζόταν ίσως μέχρι και σήμερα αν δεν μεσολαβούσε ο Κυπριακός Απελευθερωτικός Αγώνα του 1955-59.

 Οταν ο Κυπριακός λαός πήρε τα όπλα για να διώξει τον βρεττανό κατακτητή από τον τόπου του, οι Κύπριοι της Αυστραλίας το θεώρησαν εθνικό καθήκον να βοηθήσουν τους αγωνιζόμενους αδελφούς τους. Οι δυο Αδελφότητες ξέχασαν τις διαφορές τους και συνεργάστηκαν στο εθνικό θέμα της Κύπρου, της κοινής πατρίδας. Ιδρυσαν από κοινού και σε συνεργασία με την Ελληνική παροικία την Επιτροπή Αυτοδιαθέσεως Κύπρου η οποία εργάστηκε για την προβολή του κυπριακού αιτήματος για αυτοδιάθεση καθώς και τη συλλογή χρημάτων για ενίσχυση του αγώνα της ΕΟΚΑ.

Οταν τελικά η Κύπρος απόκτησε την ανεξαρησία της και ιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία οι δυο Αδελφότητες έβλεπαν τη διάσπαση τους σαν παραφωνία μπροστά στην ενότητα του λαού που επικρατούσε στην Κύπρο. Γι αυτό άρχισαν αλλεπάλληλες προσπάθειες για την ένωση των δυο αδελφών οργανώσεων. Δυστυχώς δεν τελεσφόρησαν αμέσως για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν έχουμε σκοπό να αναφέρουμε για ευνόητους λόγους.

 Μετά το 1960 οι αντιδρούντες στην ένωση απομονώθηκαν και δεν έβρισκαν πρόσφορο έδαφος στην εναντίωση τους για την ένωση των δυο Αδελφοτήτων.

 Η Ενωση

 Υστερα από αρκετές συσκέψεις και διαβουλεύσεις παραγόντων των δυο Αδελφοτήτων αποφασίστηκε τελικά να συγκληθεί μια κοινή Γενική Συνέλευση των δυο οργανισμών στις 19 Μαρτίου 1961 για να πάρει αποφάσεις πάνω στο φλέγον ζήτημα της ένωσης.

Για τις εργασίες της Γενικής Συνέλευση εξελέγη Πρόεδρος ο κ. Νεόφυτος Γρηγοριάδης και Αντιπρόεδροι οι κ.κ. Σάββας Αναστάση και Λεύκιος Παπαδόπουλος. Η Γενική αυτή Συνέλευση αποφάσισε τη συγχώνευση των δυο Αδελφοτήτων ή μάλλον τη διάλυση και των δυο και τη δημιουργία μιας νέας με το όνομα Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας και ενέκρινε το Καταστατικό της.

Η Γενική Συνέλευση εξέλεξε επίσης Εφορευτική Επιτροπή για τη διεξαγωγή εκλογών για την ανάδειξη του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου και των Κηδεμόνων της νέας οργάνωσης. Είναι χαρακτηριστικός και πρωτότυπος ο τρόπος που θα έπρεπε να ψηφίσουν τα μελη για την εκλογή του 9μελούς Δ.Σ. και των 5 Κηδεμόνων..

Από τους υποψηφίους, το κάθε μέλος έπρεπε να ψηφίσει 5 από το ψηφοδέλτιο του «Ζήνωνα» και 4 από το ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» ή 5 από το ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» και και 4 από το ψηφοδέλτιο του «Ζήνωνα. Για την εκλογή των 5 Κηδεμόνων τα μέλη έπρεπε να ψηφίζουν 3 από το ψηφοδέλτιο του «Ζήνωνα» και 2 από ο ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» ή 3 από το ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» και 2 από το ψηφοδέλτιο του «Ζήνωνα».

 Μετά τις εκλογές το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας για τα έτη 1961-1963 καταρτίσθηκε σε σώμα ως εξής:

 Πρόεδρος: Παναγιώτης Μιχαηλίδης

Αντιπρόεδρος : Λεύκιος Παπαδόπουλος

Γενικός Γραμματέας: Τάκης Παπαναστασίου

Ειδικός Γραμματέας: Κώστας Γεωργίου

Ταμίας: Κώστας Φοίνιος

Μέλη: Ευρυπίδης Παύλου, Χαρίλαος Παύλου, Τάσος Ευαγγέλου, και Φλώρος Δημηριάδης,

Να σημειώσουμε εδώ ότι τρεις μήνες μετά την εκλογή του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, ο Πρόεδρος του Παναγιώτης Μιχαηλίδης υποχρεώθηκε να παραιτηθεί για προσωπικούς λόγους και την θέση του κλήθηκε να καταλάβει ο πρώτος επιλαχών Φίλιππος Ιακωβίδης ο οποίος εξελέγη και Πρόεδρος μέχρι τη λήξη της θητείας του Δ.Σ.

 ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟΝ

 ΤΡΟΠΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ

Το κάθε μέλος δικαιούται να ψηφίσει εννέα (9) τον

αριθμόν  υποψηφίους, 5 από το «Τρόοδος» και 4

από τον «Ζήνωνα» ή 5 από τον «Ζήνωνα» και 4 από

το «Τρόοδος»

ΣΗΜ. Ψηφοδέλτιον που θα έχει πλέον των  9

υποψηφίων ή ολογότερους θα θεωρείται άκυρο.

ΘΕΣΑΤΕ ΕΝΑ ΣΤΑΥΡΟΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΣΑΣ

 

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΑΠΟ ΤΟ «ΤΡΟΟΔΟΣ»                          

ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ  Φλώρος                         

ΙΑΚΩΒΊΔΗΣ  Φίλιππος                

ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ Αιμίλιος               

ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Παναγιώτης         

ΟΥΡΑΝΙΟΥ Ουράνιος

ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΤΗΣ Τάκης

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Λεύκιος       

ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Τάκης         

ΠΑΥΛΟΥ Ευρυπίδης                    

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ανδρέας

ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ Λούης

ΑΠΟ ΤΟΝ "ΖΗΝΩΝΑ"

ΓΕΝΝΑΙΟΣ Ηρακλής

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κώστας

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Χαμπής

ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ Τάσος

ΠΑΥΛΟΥ Χαρίλαος

ΦΟΙΝΙΟΣ Κώστας

 

Το κάθε μέλος δικαιούται να ψηφίσει 5 Κηδεμόνες

3 από το «Τρόοδος» και 2 από τον «Ζήνωνα» ή

3 από τον Ζήνωνα και 2 από του «Τρόοδος»

ΣΗΜ. Ψηφοδέλτιον που θα έχει πλέον των 5

υποψηφίων ή ολιγότερους θα θεωρείται άκυρον.

 

 ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ     ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ

 

ΑΠΟ ΤΟ "ΤΡΟΟΔΟΣ"

ΒΙΟΛΑΡΗΣΧρήστος                              

ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣΦλώρος                      

ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ Φίλιππος            

ΙΩΑΝΝΟΥ Κοσμάς      

ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣΠαναγιώτης                   

ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ Χαρ. 

 

ΑΠΟ ΤΟΝ "ΖΗΝΩΝΑ"

 

ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣΗ Κώστας

ΑΝΑΣΤΑΣΗ Σάββας

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κώστας

ΣΟΡΟΚΟΣ Παναγιώτης

ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Μιχαήλ

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ανδρέας

                                              

Διοικητικά Συμβούλια της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας

Για τα έτη 1963-1965 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

Νεόφυτος Γρηγοριάδης, Πρόεδρος

Σάββας Αναστάση, Γραμματέας

Τάκης Κωμοδρόμος, Ταμίας

Μέλη

Μ. Μιχαηλίδης

Ι. Κοσμάς

Λ. Παπαδόπουλος

Π. Μιχαηλίδης

Γ. Μιχαήλ

Κ. Γεωργίου

 Για τα έτη 1965-1967 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο από τους εξής:

 Σάββας Αναστάση, Πρόεδρος

Σάββας Παπασάββας, Αντιπρόεδρος

Α. Παντελή, Γραμματέας

Τάκης Κωμοδρόμος, Βοηθός Γραμματέας

Χαράλαμπος Γιαννουλάτος, Ταμίας

Μέλη

Γ. Τσίντος

Η. Γενναίος

Γ. Σκουρίδης

Λ. Πρίγκηπας

 Σημ. Ο Σάββας Παπασάββας παραιτήθηκε και τη θέση του πήρε ο Ηρακλής Γενναίος

 Για τα έτη 1967-1969 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο από τους εξής:

 Παναγιώτης Μιχαηλίδης, Πρόεδρος

Μάκης Σταύρου, Αντιπρόεδρος

Νεόφυτος Γρηγοριάδης, Γραμματέας

Χάρης Γεωργίου, Ταμίας

Δημήτρης Κουλλάκας, Οργανωτικός Γραμματέας

Μέλη

Πίτερ Σορόκκος

Νησίφορος Γεωργίου

Κώστας Καλαβασιώτης

Κυριάκος Μακρής

Το 1969 η Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας ενεγράφη σύμφωνα με τον Περί Εταιρειών Νόμο σαν Εταιρεία. Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο της νέας Κυπριακής Κοινότητας εξελέγη χωρίς ανθυποψηφίους και καταρτίσθηκε σε σώμα ως εξής:

 Αντώνης Τούμπουρου, Πρόεδρος

Παναγιώτης Σορόκκος, Αντιπρόεδρος

Χαράλαμπος Σιαμαρής, Γραμματέας

Λούης Πρίγκηπας, Β. Γραμματέας

Ιάσων Αναστασίου, Ταμίας

Κώστας Ευαγόρου, Β. Ταμίας

Μέλη

Νησίφορος Γεωργίου

Νίκος Ευαγόρου

Ανδρέας Χριστοδούλου

Αλέξανδρος Κωνσταντίνου

Δημήτρης Κουλλάκας.

Aπό το 1978 μέχρι το 1990 Πρόεδρος της Κοινότητας ήταν ο κ. Παναγιώτης Γιαννούδης και Γραμματέας ο κ. Γιώργος Νικολάου.

 Για το έτος 1990-1991 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

Αντώνης Τούμπουρου, Πρόεδρος

Στέφανος Ηροδότου, Αντιπρόεδρος

Αντρος Καπαρδής, Γραμματέας

Γιώργος Κυριάκου, Ταμίας.

Μέλη:

Παναγιώτης Γιαννούδης

Μάκης Νεοφύτου

Πέτρος Γιαλλούρης

Μιχάλης Καούλας

Στέλιος Αγγελοδήμου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Τώνης Αντωνίου

 Για τα έτη 1991 – 1993 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

 Πέτρος Γιαλλούρης, Πρόεδρος

Γιώργος Λεωνίδα, Αντιπρόεδρος

Αντώνης Παντοπώλης, Γραμματέας

Σωτήρης Χριστοφίδης, Ταμίας.

Μέλη:

Γιώργος Κυριάκου

Κώστας Σταυρόπουλος

Παναγιώτης Γιαννούδης

Αντώνης Τούμπουρου

Αντρέας Πάρρακκας

Μάκης Νεοφύτου

Στέλιος Αγγελοδήμου

 Για τα έτη 1993 – 1995 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

 Γιάννης Πίτσιλος, Πρόεδρος

Γιώργος Λεωνίδα και Κυριάκος Αριστείδου, Γραμματείς

Ανδρέας Καπρής, Ταμίας.

Μέλη:

Κώστας Ελισσαίου

Σωτήρης Χριστοφίδης

Παναγιώτης Γιαννούδης

Λεύκιος Μιχαήλ

Καίτη Γεωργίου

Αντρέας Πάρρακκας

Χρήστος Παντοπώλης

Χρήστος Ηρακλέους

 Για τα έτη 1995 – 1997 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

Αντώνης Τούμπουρου. Πρόεδρος

Αλέκος Κωνσταντίνου, Αντιπρόεδρος

Ανδρέας Χατζηλιασής, Γραμματέας

Ανδρέας Καπρής, Ταμίας.

Μέλη:

Κύπρος Κυπριανού

Καίτη Γεωργίου

Αντρέας Πάρρακκας

Γεωργία Γεωργίου

Κώστας Ελισσαίου

Γιώργος Σκουρίδης

Νίκος Αντωνιάδης

 

Για τα έτη 1997 – 1999 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

 

Jim Wood, Πρόεδρος

Κωνσταντίνος Προκοπίου, Γραμματέας

Γιώργος Ευθυμίου, Ταμίας.

Μέλη:

Ανδρέας Χατζηλιασής

Γεωργία Γεωργίου

Αντρέας Πάρρακκας

Χάρης Νεοκλέους

Χρήστος Βιολάρης

Κώστας Ελισσαίου

Καίτη Γεωργίου

Λούκας Νικολάου

 Για τα έτη 1999 – 2001 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

Jim Wood, Πρόεδρος

Ανδρέας Αλωνεύτης, Γραμματέας

Γιώργος Ευθυμίου, Ταμίας.

Μέλη:

Κώστας Ελισσαίου

Ανδρέας Δημητρίου

Τώνης Κυριάκου

Λουκάς Θρασής

Καίτη Γεωργίου

Ανδρέας Χατζηλιασής

Χρήστος Βιολάρης

Αντρέας Πάρρακκας

 

Για το έτος 2001 – 2002 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

 Κώστας Ελισσαίου, Πρόεδρος

Ανδρέας Χατζηλιασής, Γραμματέας

Λεύκιος Μιχαήλ, Ταμίας.

Μέλη:

Ανδρέας Δημητρίου

Νίκος Σάββα

Χρήστος Βιολάρης

Αντρέας Πάρρακκας

Γιώργος Γεωργιάδης

Χριστάκης Παρασκευά

Λουκάς Νικολάου

Τάκης Δημητρίου

 Για το έτος 2002 -2003 το Διοικητικό συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

 Νίκος Σάββα, Πρόεδρος

Γιώργος Γεωργιάδης, Αντιπρόεδρος

Ανδρέας Χατζηλιασής, Γραμματέας

Λεύκιος Μιχαήλ, Ταμίας.

Μέλη:

Κώστας Ελισσαίου

Ανδρέας Δημητρίου

Χρήστος Βιολάρης

Αντρέας Πάρρακκας

Χριστάκης Παρασκευά

Λουκάς Νικολάου

Τάκης Δημητρίου

 Για τα έτη 2003 – 2005 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

 Νίκος Σάββα, Πρόεδρος

Γιώργος Γεωργιάδης, Αντιπρόεδρος

Ανδρέας Χατζηλιασής Γραμματέας

Χρήστος Βιολάρης, Ταμίας.

Μέλη:

Κώστας Γιαννουλάτος

Γιώργος Αλεξάνδρου

Αντρέας Πάρρακκας

Κώστας Ελισσαίου

Πίτερ Αντωνίου

Γεωργία Γεωργίου

Καίτη Γεωργίου

 Για τα έτη 2005 – 2007 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

 Στέλιος Αγγελοδήμου, Πρόεδρος

Ανδρέας Δημητρίου, Αντιπρόεδρος

Τώνης Αντωνίου, Γραμματέας

Λεύκιος Μιχαήλ, Ταμίας

Μέλη:

Ιάσωνας Τούμπουρου

Τώνης Κυριάκου

Παύλος Πατίκης

Ανδρέας Δημοσθένους

Χριστάκης Παρασκευά

Θίο Κραμπιάς

Πίτερ Αντωνίου

 Για τα έτη 2007 – 2009 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:

 Στέλιος Αγγελοδήμου, Πρόεδρος

Τώνης Κυριάκου, Αντιπρόεδρος

Τώνης Αντωνίου, Γραμματέας

Παύλος Πατίκης, Βοηθός Γραμματέας

Θίο Κραμπιάς, Ταμίας

Χάρης Τσίντος, Βοηθός Ταμίας

Ανδρέας Δημητρίου, Δημοσίων Σχέσεων

Λεύκιος Μιχαήλ, Υπεύθυνος Κτιρίου

Χριστάκης Παρασκευά, Χορευτικό

Ιάσων Τούμπουρου, Νεολαία

Ανδρέας Παντελή, Νομικά και Καταστατικό.

 Πρόεδροι της Κυπριακής Αδελφότητας και της Κοινότητας

 Α. Αδελφότητας

 1932 -  Κυριάκος Ελευθερίου (Michael Letho)

1933 – Παναγιώτης Μιχαηλίδης

1935 – Κοσμάς Ιωάννου

 Από το 1937 μέχρι το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου στην προεδρία της Κυπριακής Αδελφότητας εναλλάσονταν οι Παναγιώτης Μιχαηλίδης και Κοσμάς Ιωάννου.

 1951- Σάββας Πολυδώρου

1953 – Τάκης Πιτσιατάρης

1955 – Γιώργος Νικολάου

1957 – Κώστας Γωργίου

1959 – Μιχάλης Μιχαηλίδης

 Β. Κοινότητας

1961 – Παναγιώτης Μιχαηλίδης (Φίλιππος Ιακωβίδης και Χαρίλαος    Παύλου)

1963 – Νεόφυτος Γρηγοριάδης

1965 – Σάββας Ανασταση

1967 – Παναγιώτης Μιχαηλίδης

1969 – Αντώνης Τούμπουρου

1978 – Παναγιώτης Γιαννούδης

1990 – Αντώνης Τούμπουρου

1991 – Πέτρος Γιαλλούρης

1993 – Γιάννης Πίτσιλλος

1995 – Αντώνης Τούμπουρου

1997 – Jim Wood

2001 – Κώστας Ελισσαίου

2002 – Νίκος Σάββα

2005 – Στέλιος Αγγελοδήμου

2010 - Χάρης Τσίντος

2011 - Jim Wood

 

«Απόδοση τιμής στην Ελληνίδα Μετανάστρια, Κύπρια και Λευκαδίτισσα»

Η συνεισφορά της Ελληνίδας στις οργανωμένες κοινότητες:Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτώριας & Πολιτιστικός  Σύλλογος  Λευκάδας.

Μια διάλεξη που δόθηκε στο οίκημα της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας στις 31/102008 από τη λέκτορα Ελληνικών του Πανεπιστημίου La Trobe

ΜΑΡΙΑ ΗΡΟΔΟΤΟΥ

 

 Αναμφισβήτητα πολλές καταστάσεις και δικαιώματα που απολαμβάνουμε σήμερα στις ανεπτυγμένες χώρες τα θεωρούμε ως δεδομένα, χωρίς να μας απασχολεί αν τα είχαν οι προηγούμενες γενεές ή αν τα απολαμβάνουν όλοι οι λαοί. Το ίδιο συμβαίνει και με τη θέση της γυναίκας. Φέτος γιορτάζουμε την 100η επέτειο της απόκτησης ψήφου από τη γυναίκα στη Βικτώρια γεγονός που αποτελεί σταθμό στους φεμινιστικούς αγώνες γενικά και στους αγώνες για απόκτηση ισοτιμίας ειδικότερα. Θα πρέπει όμως η επέτειος αυτή να αποτελέσει και μια υπενθύμιση ότι το πρόβλημα της ισοτιμίας της γυναίκας εξακολουθεί να υφίσταται σε πολλές χώρες για διάφορους λόγους, είτε κοινωνικούς, είτε θρησκευτικούς. Ακόμη και στις ανεπτυγμένες χώρες –όπως και η Αυστραλία- παρόλο που νομικά έχουν κατοχυρωθεί τα δικαιώματα της γυναίκας, στην πραγματικότητα εξακολουθούν να υφίστανται πολλές μορφές καταπίεσης, εκμετάλλευσης ή ανισης μεταχείρισης στον εργασιακό και πολλούς άλλους τομείς.

 

Θα επικεντρωθούμε όμως στις Ελληνίδες. Αν ρίξουμε μια ματιά στη θέση της γυναίκας στην Ελλάδα και Κύπρο διαπιστώνουμε αυτό που συνέβαινε σε πολλές χώρες. Δηλ. σε κρίσιμες στιγμές της ιστορίας του έθνους οι γυναίκες έπαιζαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Όταν όμως περνούσε ο κίνδυνος η προσφορά τους ξεχνιόταν και ξαναγύριζαν στους παραδοσιακούς τους ρόλους. Η Ελληνική Επανάσταση του ’21, η Αντίσταση την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου πoλέμου, ο αγώνας της ΕΟΚΑ στην Κύπρο, είναι μερικά μόνο παραδείγματα. Τα μεγάλα ιστορικά και παγκόσμια γεγονότα την ανάγκαζαν να βγει από το σπίτι και να παίζει ενεργό ρόλο ή ακόμη να συμπληρώνει το κενό της απουσίας του άντρα. Αγωνίστηκε ισάξια με εκείνον, και όμως δεν είχε βασικά δικαιώματα όπως το δικαίωμα της εκπαίδευσης και της νομικής κατοχύρωσης στον εργασιακό αλλά και κοινωνικό και οικογενειακό τομέα. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να αποκτήσει η Ελληνίδα τη νομική ισότητα. Δικαίωμα ψήφου απέκτησε το 1952 και νομική ισότητα μετά τις αλλαγές του ΠΑΣΟΚ μεταξύ 1982-1984.

 

Αν λάβουμε λοιπόν υπόψη ότι η Ελληνίδα έφυγε από την πατρίδα της (Ελλάδα και Κύπρο) με ελάχιστα εφόδια και κάτω από αντίξοοες συνθήκες και ήρθε να εγκατασταθεί σε αυτή τη μακρινή χώρα, μπορούμε να καταλάβουμε τι είχε να αντιμετωπίσει. Και όμως με προσωπικές θυσίες, με αφάνταστη δύναμη, παρά το συναισθηματικό της αγώνα και τα όσα προβλήματα συνεπάγεται η εγκατάσταση και προσαρμογή σε μια νέα χώρα, κατάφερε να πετύχει πολλά και να προσφέρει όχι μόνο στην οικογένεια αλλά και στους παροικιακούς οργανισμούς. Και αυτό με φέρνει και στο σκοπό μας που είναι η προσφορά της σε δύο συγκεκριμένους φορείς που οργανώνουν και την αποψινή εκδήλωση· την Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτώριας και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Λευκάδας.

 

Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτώριας & Πολιτιστικός Σύλλογος Λευκάδας

Τα ιστορικοπολιτικά γεγονότα στην Κύπρο έπαιζαν πάντοτε καθοριστικό ρόλο στη μετανάστευση των Κυπρίων, καθώς επίσης και στην οργάνωση στις χώρες εγκατάστασής τους. Αποτελούσαν δηλαδή έναν από τους βασικούς λόγους για την ίδρυση Αδελφοτήτων/ Κοινοτήτων. Άλλοι λόγοι επίσης πρωταρχικής σημασίας για την ίδρυσή τους ήταν φιλανθρωπικοί όπως ήταν και για τις άλλες Επτανησιακές Αδελφότητες.  Βασικός σκοπός δηλ. ήταν η βοήθεια και συμπαράσταση σε νεοαφιχθέντες μετανάστες, σε μέλη της παροικίας που χρειάζονταν βοήθεια, οποιασδήποτε μορφής, καθώς επίσης και βοήθεια στα αντίστοιχα νησιά της καταγωγής τους. Θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι οι κοινωνικές παροχές στην Αυστραλία τα χρόνια που μετανάστευαν οι Έλληνες ήταν ανύπαρκτες. Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι η πρώτη οργανωμένη εκδήλωση των Κυπρίων της Μελβούρνης έγινε με τη βοήθεια του Συλλόγου των Ιθακησίων. Αμέσως μετά τα Οκτωβριανά του 1931 (δηλ. την πρώτη εξέγερση των Ελλήνων της Κύπρου εναντίον των Άγγλων) οργανώθηκε μια χοροεσπερίδα και το χρηματικό ποσό που συγκεντρώθηκε απεστάλη στην Κύπρο. Λίγους μήνες αργότερα (10 Ιουλίου 1932) οργανώθηκε η Κυπριακή Αδελφότητα “Ζήνων”.  Ακολούθησε η δημιουργία της Αδελφότητας “Τρόοδος” και η ένωση των δύο το Μάρτιο του 1961 στη Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτώριας όπου βρισκόμαστε σήμερα και η οποία αποτελεί μία από τις κύριες οργανώσεις των Κυπρίων στην Αυστραλία. Υπάρχουν φυσικά και άλλες σημαντικές Κυπριακές Κοινότητες με πολλαπλή δράση, όπως η Κοινότητα του Αποστόλου Ανδρέα στο Sunshine και η Κοινότητα Βορείων Προαστείων (για να αναφέρουμε μερικές από τις κυριότερες).

 

Από τις Επτανησιακές δημιουργήθηκε η Αδελφότητα των Ιθακησίων (1916), ακολούθησε η Λευκαδιακή 1942, Η Κερκυραϊκή Φιλανθρωπική Αδελφότης Μελβούρνης (1962-νομικά το 1978), των Κεφαλλονιτών – Σύλλογος Κεφαλλήνων”Ο Κέφαλος” (1958, -νομικά το 1983), Ζακυνθινών –Ζακυνθινός Σύλλογος Μελβούρνης (1976/1984). Οι αδελφότητες αυτές το 1976 άρχισαν προσπάθειες για να ενωθούν σε μια ομοσπονδία, κάτι που επετεύχθη το 1991 με τη δημιουργία της Επτανησιακής Ομοσπονδίας.

 

Από τα λίγα στοιχεία που είχα στη διάθεσή μου δεν είδα πολλά γυναικεία ονόματα στα κεντρικά διοικητικά συμβούλια των παραπάνω Αδελφοτήτων παρά μόνο ελάχιστες εξαιρέσεις[1]. Αφού λύθηκαν τα άμεσα προβλήματα επιβίωσης και εγκατάστασης στη νέα χώρα κύρια μέριμνα των οργανωμένων παροικιακών φορέων γίνεται η διατήρηση της γλώσσας και του πολιτισμού μας. Αυτό γίνεται φανερό και από το νεοσύστατο Πολιτιστικό Σύλλογο Λευκάδας που μας ενδιαφέρει στην αποψινή εκδήλωση. Ο Σύλλογος αυτός ιδρύθηκε το 2005 (στη σημαδιακή ημερομηνία της 28ης Οκτωβρίου) και άρχισε να αναπτύσσει μια κοινωνική και πολιτιστική δραστηριότητα. Διοργάνωσε π.χ. εκδήλωση για τον Άγγελο Σικελιανό το 2006, για τον Διονύσιο Σολωμό (150 χρόνια από το θάνατο του εθνικού μας ποιητή) σε συνεργασία με την κυπριακή κοινότητα και με τη σημερινή εκδήλωση -που έχει σκοπό να τιμήσει την Ελληνίδα μετανάστρια- διευρύνεται το φάσμα των πολιτιστικών εκδηλώσεων με τη συμπερίληψη και της Αυστραλίας. Έτσι επιτυγχάνεται η σύνδεση του τόπου καταγωγής και του τόπου εγκατάστασης. Το ενθαρρυνυτικό είναι ότι στο παρόν συμβούλιο υπάρχει έντονη η παρουσία των γυναικών[2]

 

Ρόλος της γυναίκας στους δύο αυτούς οργανισμούς

Εάν δούμε την ύπαρξη των φορέων αυτών διαχρονικά -και κυρίως της Κυπριακής Κοινότητας που είναι και ο παλαιότερος φορέας- διαπιστώνουμε μια αντιφατική κατάσταση αναφορικά με το ρόλο της γυναίκας. Από τη μια παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο και από την άλλη ο ρόλος της είναι περιθωριακός και παρασκηνιακός. Η γυναίκα απουσιάζει από τα κεντρικά συμβούλια της Κυπριακής Κοινότητας με δύο εξαιρέσεις, της Γεωργίας Γεωργίου και της Καίτης Γεωργίου. Η συμμετοχή της γυναίκας περιορίζεται: στον Όμιλο Κυριών, στο Χορευτικό Συγκρότημα, στον Όμιλο Ηλικιωμένων, το Λαογραφικό Όμιλο, τον Πολιτιστικό Όμιλο ή παρόμοιους ομίλους που λειτουργούν κατά καιρούς ή σε μια πιο μόνιμη βάση. Παρατηρείται επομένως μια τάση διαχωρισμού ή και αποκλεισμού από τα κεντρικά συμβούλια.

 

Ο σημαντικότερος ρόλος και η προσφορά της γυναίκας έγινε μέσα από το Όμιλο Κυριών που είχε αρχικά φιλανθρωπικό χαρακτήρα και στη συνέχεια πολιτιστικό. Η φιλανθρωπική τους δράση συμπεριλάμβανε επισκέψεις σε ασθενείς στο σπίτι τους ή στα νοσοκομεία, επισκέψεις και παροχή βοήθειας σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, στα γηροκομεία, κ.ο.κ.  Αρκετές φορές εργάζονταν για ενίσχυση Αυστραλιανών οργανισμών όπως: Ερυθρό Σταυρό, Salvation Army, Νοσοκομείο των Παίδων ή για την προώθηση ερευνών, όπως π.χ. της θαλασσαιμίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ενίσχυση των δύο τελευταίων συνεχίζεται μέχρι τώρα.

 

Έντονη δραστηριοποίηση των γυναικών παρατηρείται μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Η χρονιά αυτή συνέπεσε με την αγορά και λειτουργία του κτιρίου της κοινότητας, οπότε χρειαζόταν άμεση οικονομική ενίσχυση. Οι γυναίκες ανέπτυξαν έντονη δράση, οργανώνοντας: επιδείξεις μόδας, απογευματινό τσάι, εκθέσεις κεντημάτων, χορούς, barbecue, οικογενεαιακές βραδιές, κυπριακή ταβέρνα , κ.ο.κ. Κύριος σκοπός τους ήταν η συγκέντρωση ενός σημαντικού χρηματικού ποσού το οποίο θα διατίθετο, αφενός μεν για την εξόφληση του κτιρίου, αφετέρου δε για την οικονομική ενίσχυση των προσφύγων στην Κύπρο. Η εισβολή έδωσε τη ώθηση για πολλαπλή δράση των γυναικών. Λαμβάνουν μέρος στη διεξαγωγή παμπαροικιακών εράνων, σε πορείες διαμαρτυρίας, τη διαφώτιση της κοινής γνώμης και τη συλλογή ρουχισμού και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης που ζητήθηκαν από την Κύπρο. Μια ομάδα γυναικών ακούραστα έπλενε, σιδέρωνε και πακέταρε ρούχα που μάζευαν για αποστολή στην Κύπρο.

 

Εκτός από τις έκτακτες κρίσιμες αυτές καταστάσεις οι γυναίκες οργανώνουν σε τακτική βάση: τη γιορτή του παιδιού, της μητέρας του πατέρα, αποκριάτικο χορό, χριστουγενιάτικο δέντρο για τα παιδιά και πάρτυ για τα μέλη, κ.ο.κ. Τη δράση αυτή την έχουν αναπτύξει οι γυναίκες σε όλους τους κυπριακούς οργανισμούς με αποκορύφωμα τη συμβολή τους στη διοργάνωση της γιορτής του κρασιού ή της γιορτής του Αποστόλου Ανδρέα στο Sunshine.

 

Μετά από περιοδικά διαστήματα αδράνειας οι γυναίκες επαναδραστηριοποιούνται. Ας μου επιτραπεί να ανφερθώ λίγο στον παρόντα Πολιτιστικό Όμιλο Κυριών  της Κυπριακής Κοινότητας που τα τελευταία χρόνια ανέπτυξε μια πολύπλευρη δράση, οργανώνοντας από τις καθιερωμένες γιορτές μέχρι δημόσιες διαλέξεις και σεμινάρια, υποδοχή επισκεπτών από Ελλάδα και Κύπρο, ακόμη και ενίσχυση επιστημονικών συνεδρίων.

 

Αν ανακεφαλαιώσουμε τα παραπάνω, διαπιστώνουμε ότι ο μεγαλύτερος ρόλος των γυναικών είναι μέσα από τους ομίλους. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι τους δίνεται μεγαλύτερη ευελιξία να προσφέρουν στο δικό τους χρόνο και πολλές φορές από το σπίτι τους με το μαγείρεμα φαγητών, γλυκών κ.ο.κ. Αυτός ο τρόπος δράσης είναι πρακτικότερος κυρίως όταν η γυναίκα έχει οικογενειακές υποχρεώσεις.

 

Η προσφορά των γυναικών μέσα από τους ομίλους των Κοινοτήτων είναι σημαντική. Οι όμιλοι αυτοί είναι οι κύριοι φορείς της διατήρησης και μετάδοσης του πολιτισμού μας στις επόμενες γενεές, καθώς επίσης και στην κοινωνία που ζούμε. Η προσφορά των γυναικών στις  κοινότητες είναι ακόμη οικονομική. Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οργανώνοντας και στηρίζοντας τις διάφορες εκδηλώσεις των κοινοτήτων για οικονομική ενίσχυση στηρίζουν άμεσα την ύπαρξη των ίδιων των κοινοτήτων. Στην περίπτωση της Κυπριακής Κοινότητας η προσφορά της γυναίκας γίνεται και πολιτική αφού πολλές από τις εκδηλώσεις αποσκοπούν στη διαφώτιση σχετικά με το πρόβλημα της Κύπρου. Συνηθίζουμε να λέμε ότι “πίσω από κάθε μεγάλο άνδρα βρίσκεται μια γυναίκα.” Εγώ, τροποποιώντας το αυτό θα έλεγα ότι “πίσω από την επιτυχία των οργανωμένων κοινοτήτων βρίσκονται οι γυναίκες”. Πολύ θα ήθελα να αναφέρω ονομαστικά πολλές γυναίκες που επί δεκαετίες προσφέρουν χωρίς ανταλλάγματα. Είναι οι αφανείς ήρωες.

 

Τελειώνοντας, θα ήθελα να συγχαρώ την Κυπριακή Κοινότητα και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Λευκάδας για την πρωτοβουλία τους αυτή να τιμήσουν τη μετανάστρια για την πολλαπλή προσφορά της· που κατάφερε μέσα από δύσκολες συνθήκες να αντεπεξέλθει στους πολλαπλούς της ρόλους στο σπίτι, στην οικογένεια, στην εργασία και συνάμα στον ελάχιστο χρόνο που της απέμενε να προσφέρει και στους παροικιακούς οργανισμούς, σιωπηλά και τις περισσότερες φορές περιθωριακά. Εύχομαι στο μέλλον να δούμε περισσότερες γυναίκες στα κεντρικά συμβούλια και σε ηγετικούς ρόλους. Έχουν την ικανότητα και το αξίζουν.

Όπως έγραψε και ο εθνικός μας οποιητής στους Ελεύθερους Πολιορκημένους:

“-Ψυχή μεγάλη και γλυκειά, μετά χαράς στο λέω.

Θαυμάζω τις γυναίκες μας και στ’ όνομά τους μνέω” [Ε.Π. Σχεδ. Β΄: 7)

Βλέπουμε όμως ότι το 1989 πρόεδρος της Επτανησιακής Ομοσπονδίας ήταν η κυρία Ζαΐρα Μπέζα της Κερκυραϊκής Αδελφότητας.και το 1993-1994 Γραμματέας η κυρία Κλαίρη Γαζή, που ήταν και πρόεδρος του Γυναικείου Τμήματος της Λευκαδιακής Αδελφότητας.

[ Όλγα Βλάχου= αντιπρόεδρος, Κατερίνα Σκληρού= γραμματέας, Κλαίρη Γαζή= Δημοσίων Σχέσεων, Νίκη Πεζάρου μέλος.

Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης  & Βικτωρίας                    Μια σύντομη ιστορική αναδρομή   Γράφει ο ΧΑΡΗΣ ΣΙΑΜΑΡΗΣ   ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ   Ο απόδημος, ο μετανάστης, σ’ οποιανδήποτε εθνικότητα κι αν ανήκει, νοιώθει πάντοτε την ανάγκη να βρεθεί με ανθρώπους που τον καραλαβαίνουν. Με ανθρώπους που μιλούν την ίδια γλώσσα μαζί του, που έχουν τα ίδια ήθη και έθιμα, τον ίδιο πολιτισμό. Γι αυτό και οι όπου γης μετανάστες στγκεντρώνονται σε μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες και ιδρύουν Συλλόγους, Αδελφότητες ή Κοινότητες. Βασικός σκοπός όλων αυτών των οργανισμών είναι ο συναγελασμός, η ευκαιρία της συνάντησης και η χρήση της μητρικής γλώσσας, όταν προ παντός δεν κατέχεις τη γλώσσα της χώρας που διάλεξες για δεύτερη σου πατρίδα.   Οι Ελληνες δεν αποτελούν εξαίρεση σ’ αυτό τον κανόνα. Τουναντίον, ίσως να είναι ένας από τους λίγους λαούς που έχουν αυτή την επιθυμία πιο έντονη. Η εξαιρετική, η παθολογική, μπορούμε να πούμε, αγάπη που τρέφει ο Ελληνας προς την πατρίδα του, δεν τον αφήνει να κόψει τους δεσμούς μαζί της. Τα γραφικά ήθη και έθιμα, οι θαυμάσιες λαϊκές και ιστορικές παραδόσεις, ο η λαμπρή πολιτιστική του παρακαταθήκη, τον κρατούν συνεχώς δεμένο με τον εθνικό κορμό.. Θέλει να παραμείνει ΕΛΛΗΝΑΣ, κι αυτός και τα παιδιά του. Η απόσταση που τον χωρίζει από την πατρίδα δν είναι ικανή να τον κάνει να ξεχάσει την καταγωγή του.   Για να διατηρηθεί, όμως, η εθνική ταυτότητα πρέπει να συναγελάζεσαι με ανθρώπους της δικής σου εθνικότητας. Δυστυχώς, όμως, στη ξενητιά με τις μεγάλες αποστάσεις και τις άπειρες υποχρεώσεις για την επιβίωση, οι συναντήσεις αυτές με συμπατριώτες γίνεται προβληματική. Κανένα, όμως, εμπόδιο δεν μένει αξεπέραστο. Παρόλες τις δυσκολίες βρίσκονται πάντα οι ενθουσιώδεις που αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία, συγκεντρώνουν τους γνωστούς και ιδρύουν ένα Σύλλογο, μιαν Αδελφότητα. Οταν γίνει γνωστή η ίδρυση, σπεύδουν κι άλλοι να συνενωθούν και σε λίγο χρονικό διάστημα δημιουργείται μια «μικρή Ελλάδα» μέσα στην καρδιά της πικρής ξενητιάς.   Οι Κύπριοι μετανάστες, ένα κομμάτι κι αυτοί του Ελληνισμού, με πλούσια εθνική παράδοση και ιστορία δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από τον κανόνα.. Στις ξένες χώρε που πήγαν για ν’ αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη, ένοιωσαν κι αυτοί την ανάγκη να ιδρύσουν τους δικούς τους Συλλόγους και Αδελφότητες για να τους θυμίζουν την όμορφη πατρίδα τους. Κι έτσι βλέπουμε σ’ όλες τις χώρες του κόσμου, όπου υπάρχουν Κύπριοι μετανάστες, τους ανάλογους οργανισμούς, Κυπριακές Κοινότητες, Αδελφότητες, Σωματεία, Συλλόγους, κλπ.   Ο κάθε ένας από τους οργανισμούς αυτούς έχει και το δικό του ιστορικό για την ίδρυση και τη δράση του. Εμείς εδώ, θα αναφερθούμε ειδικά στην Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας. Μιας Κοινότητας που, όπως είναι απ’ όλους παραδεχτό, τυγχάνει της αγάπης και της εχτίμησης όχι μόνο της Ελληνικής παροικίας αλλά και της Αυστραλέζικης κοινωνίας γενικότερα.. Τα στοιχεία που θα παραθέσουμε τα πήραμε, ύστερα από συστηματική έρευνα, από ανθρώπους που τα έζησαν ή που τα γνώρισαν καθώς και από τα αρχεία της Κυπριακής Κοινότητας.                                 Iδρυση   Είναι Οχτώβρης του 1931. Oι Κύπριοι που στενάζουν κάτω από τον αποικιακό ζυγό ξεσηκώνονται και στο αποκορύφωμα της αγανάκτησης τους καίουν το Κυβερνείο στη Λευκωσία. Δεν ήταν επανάσταση. Ηταν το ξεχύλισμα του ποτηριού της πίκρας. Οι Αγγλοι αποικιοκράτες προέβησαν σε συλλήψεις, φυλακίσεις και εξορίες. Δεν έλειψαν, φυσικά, και τα θύματα.   Οταν τα νέα του ξεσηκωμού των Κυπρίων έφθασαν στη μακρινή Μελβούρνη, οι εδώ εγκατεστημένοι Κύπριοι ένιωσαν ότι είχαν το πατριωτικό καθήκον να συνδράμουν τους αγωνιζόμενους συμπατριώτες τους και να βοηθήσουν τα θύματα της αποικιακής θηριωδίας.   Δυο ενθουσιώδεις, τότε, Κύπριοι, ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης και ο Φλώρος Δημητριάδης ανάλαβαν πρωτοβουλιακά να οργανώσουν κάτι και να στείλουν «καμμιάν εικοσαρκάν λίρες» στην Κύπρο.   Το πιο πρακτικό και εφικτό ήταν μια χοροεσπερίδα. Οι Κύπριοι στη Μελβούρνη δεν ξεπερνούσαν τότε τους 60 αλλά υπολόγιζαν και στη συμπαράσταση της ελληνικής παροικίας. Στην πρωτοβουλία τους αυτή βρήκαν αμέσως κι άλλους συμπατριώτες που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν στην επιτυχία της εκδήλωσης. Συγκεκριμένα αναφέρονται οι γονείς του Φλώρου Δημητριάδη, ο Τάκης Δανιήλ, ο Γιάννης Χριστοφόρου, ο Χρήστος Βιολάρης και ο Λοΐζος Στυλιανού.   Οι πρωτεργάτες, λοιπόν, της πρώτης Κυπριακής εκδήλωσης στη Μελβούρνη, αφού έκαμαν τις απαραίτητες προεργασίες, όρισαν την ημερομηνία της χοροεσπερίδας και ζήτησαν να γίνει στο οίκημα του Πανελληνίου Συλλόγου «Ορφέας». Επειδή, όμως, ο φροντιστής τους ζήτησε πολλά πλησίασαν τον Πρόεδρο των Ιθακησίων για να τους παραχωρήσει το οίκημα του Συλλόγου τους.   Οι Ιθακήσιοι έκαναν τότε χορό στο οίκημα τους κάθε δεκαπενθήμερο. Οταν οι οργανωτές της Κυπριακής εκδήλωσης πλησίασαν τον Πρόεδρο των Ιθακησίων, τον κ. Πλάτωνα Βαρβαρίγο και του εξήγησαν γιατί ζητούσαν το οίκημα, όχι μόνο δέχθηκε να το παραχωρήσει εντελώς δωρεάν αλλά τους πρότεινε να κάνουν την εκδήλωση τους την ημέρα που κανονικά έκαναν τη δική τους οι Ιθακήσιοι.   Ετσι κι έγινε. Η χοροεσπερίδα ξεπέρασε σε επιτυχία και την πιο τολμηρή πρόβλεψη. Η αίθουσα γέμισε ασφυκτικά από Ιθακήσιους και άλλους Ελλαδίτες και τους λίγους Κύπριους. Κανένας δεν μπόρεσε να χορέψει αλλά και κανένας δεν παραπονέθηκε.. Ολοι, χωρίς εξαίρεση, πρόσφεραν αφειδόλευτα για τα θύματα των Οκτωβριανών. Αντί για 20 λίρες που περίμεναν να συγκεντρώσουν, το ποσό ξεπέρασε τις 100 λίρες, τεράστιο ποσό για την εποχή εκείνη. Το Συμβούλιο των Ιθακησίων, προς τιμή του, δεν δέχθηκε να πληρωθεί ούτε την αξία των εδεσμάτων που προσφέρθηκαν στην χοροεσπερίδα.   Τα χρήματα στάληκαν στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Κύριλλο, ο οποίος απέστειλε ευχαριστήριο επιστολή. Οι υπεύθυνοι δεν παρέλειψαν να ευχαριστήσουν το Διοικητικό Συμβούλιο των Ιθακησίων για τη γενναιόδωρη προσφορά του.   Η μεγαλειώδης επιτυχία της εκδήλωσης ενεθάρρυνε τους Κύπριους της Μελββούρνης να προβούν στην ίδρυση Κυπριακής Αδελφότητας. Με προσωπικές επαφές και με επιστολές ειδοποιήθηκαν οι Κύπριοι της Μελβούρνης ότι θα γίνει συγκέντρωση στο σπίτι του Φλώρου Δημητριάδη, με σκοπό την ίδρυση Κυπριακής Αδελφότητας. Και πράγματι, συγκενώθηκαν αρκετοί και αποφασίσθηκε η ίδρυση.   Η συγκέντρωση εξέλεξε μια προσωρινή επιτροπή, με πρόεδρο τον Παναγιώτη Μιχαηλίδη, γραμματέα τον Φλώρο Δημηριάδη, ταμία τον Νεόφυτο Πέτρου και μέλη τους Γιάννη Χριστοφόρου, Χρήστο Βιολάρη, Τάκη Δανιήλ, Αντώνη Θρασυβούλου και Λοΐζο Στυλιανού, με απώτερο σκοπό τη σύνταξη του Καταστατικού.   Οταν ετοιμάσθηκε το Καταστατικό κλήθηκε γενική συγκέντρωση η οποία απετέλεσε την ιδρυτική συνέλευση της Κυπριακής Αδελφότητας. Η συγκέντρωση έγινε στο Temperance Hall στο Russell Street, περί τα μέσα Μαρτίου του 1932. Αφού εγκρίθηκε το Καταστατικό εξελέγη το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο που καταρτίσθηκε σε σώμα ως εξής: Πρόεδρος: Μιχαήλ Ελευθερίου. Αντιπρόεδρος: Δημήτριος Χατζηκυριάκου Γραμματέας: Παναγιώης Μιχαηλίδης Ταμίας: Νεόφυτος Πέτρου Μέλη: Γιάννης Χριστοφόρου, Χρήστος Βιολάρης, Τάκης Δανιήλ, Αντώνης Θρασυβούλου και Λοΐζος Στυλιανού.   Η ίδρυση της Κυπριακής Αδελφότητας έγινε πραγματικότητα και ονομάσθηκε “Ο Ζήνων”. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή είναι η πρώτη Κυπριακή Αδελφότητα που ιδρύθηκε στην Αυστραλία. Αργότερα με την προτροπή και τη συμπαράσταση της Αδελφότητας της Μελβούρνης ιδρύθηκαν η Αδελφότητα του Σίδνεϊ “Ο Ευαγόρας” και της Αδελαΐδας “Η Κύπρος”.                Οι πρώτες δραστηριότητες   Η Κυπριακή Αδελφότητα «Ο Ζήνων» έκανε γνωστή την ίδρυση της στις άλλες Κυπριακές Αδελφότητες του εξωτερικού και ήταν σε τακτική επαφή μαζί τους. Συγκεκριμένα βρισκόταν σε τακτική επικοινωνία με τις Κυπριακές Αδελφότητες της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου, του Καΐρου, κλπ. Δημιουργήθηκε κατά κάποιο τρόπο μια άτυπη Ομοσπονδία Κυπριακών Αδελφοτήτων του εξωτερικού.   Η νεαρή Αδελφότητα «Ο Ζήνων» ρίχτηκε με ενθουσιασμό στη δράση για εξυπηρέτηση και συμπαράσταση των ξενητεμένων συμπατριωτών μας. Τόσο πλούσια ήταν, τα πρώτα εκείνα χρόνια,  η δράση αυτή που δικαιολογημένα εθεωρείτο η πρωτοπόρα Αδελφότητα του Ελληνικής παροικίας. Δεν γινόταν τίποτε χωρίς να ζητηθεί η γνώμη της και πολλά στελέχη της ήταν ταυτόχρονα και ηγετικά στελέχη των ελληνικών παροικιακών οργανισμών.   Πρώτη η Κυπριακή Αδελφότητα εισήγαγε τους χορούς όπως τους ξέρουμε σήμερα.   Μετά την θητεία του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου, Πρόεδρος εξελέγη ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης, ο οποίος παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1938. Στη συνέχεια υπηρέτησε Πρόεδρος από το 1938-1940 ο Κοσμάς Ιωάννου.   Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου την προεδρία της Αδελφότητας αναλάμβαναν εναλλάξ ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης και Κοσμάς Ιωάννου Αξίζει να αναφερθεί ότι η Κυπριακή Αδελφότητα εξέδιδε και τη δική της δακτυλογραφημένη εφημερίδα που τη ονόμαζαν «Η Φωνή μας».   Μέσα στην πλούσια δράση της Αδελφότητας βρίσκουμε παραδείγματα προσπάθειας για επαναπατρισμό συμπαροίκων που νοσταλγούσαν τον γυρισμό στην πατρίδα αλλά δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν τον πόθο τους χωρίς κάποια βοήθεια.   Ο Ετήσιος Χορός της Αδελφότητας ήταν το κοσμικό γεγονός της χρονιάς. Είχε πάντοτε μεγάλη επιτυχία και όλες οι εισπράξεις δίδονταν στο Royal Children’s Hospital της Μελβούρνης. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο το νοσοκομείο αυτό δεν αρνήθηκε ποτέ την εισαγωγή Κυπριόπουλου ανεξάρτητα αν υπήρχε θέση ή όχι. Σε αναγνώριση μάλιστα της προσφοράς της Αδελφότητας προς το νοσοκομείο, η Διευθύνουσα Επιτροπή (Management Committee) διόρισε τρεις Κύπριους σαν Governors. Ησαν οι Παναγιώτης Μιχαηλίδης, Διομήδης Χρίστου και Κοσμάς Ιωάννου,   Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και με την αύξηση της μετανάστευσης η Αδελφότητα ενοικίασε ένα σπίτι στο Brunswick St. στο Fitzroy, στο οποίο φιλοξενούσε τους νέους μετανάστες που έρχονταν από την Κύπρο και δεν είχαν κανένα να τους παραλάβει ή που δεν είχαν που να μείνουν ή βρίσκονταν υπό μετακόμιση. Περιττό, φυσικά, να αναφερθεί ότι, όταν έρχονταν τα καράβια γεμάτα μετανάστες, υπήρχαν πάντοτε στην αποβάθρα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Αδελφότητας για να βοηθήσουν όσους δεν είχαν δικούς τους να τους παραλάβουν ή δεν είχαν που να μείνουν. Τους φιλοξενούσαν στο Κυπριακό σπίτι, και τους βοηθούσαν οικονομικά μέχρι να βρουν δουλειά και αργότερα να φτιάξουν το δικό τους σπίτι.   Παρά το γεγονός ότι ο αριθμός των Κυπρίων της Μελβούρνης από το 1932 μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν σχετικά πολύ μικρός, μπορούμε αδίστακτα να πούμε ότι η νεαρή Κυπριακή Αδελφότητα επέδειξε μια αξιόλογη και ζηλευτή δράση μέσα στην ευρύτερη Ελληνική παροικία της Μελβούρνης.             Ο δαίμονας του διχασμού   Μετά τη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως όλοι ξέρουμε, η Αυστραλία άνοιξε τις πύλες της και δεχόταν ευχαρίστως μετανάστες από όλα τα μέρη του κόσμου. Οι Ελληνες και φυσικά και οι Κύπριοι, σαν πνεύματα ανήσυχα που είναι βρήκαν τη μετανάστευση στην Αυστραλία σαν μια διέξοδο και μια λύση στα πολλαπλά προβλήματα που αντιμετώπιζαν.   Ηταν φυσικό, οι νεοφερμένοι να αγκαλιάσουν την Κυπριακή Αδελφότητα και να γίνουν μέλη της. Η συντηρητικοτητα των “παλιών” Κυπρίων ήταν επόμενο να μην αρέσει στους “νέους” που εμπνέονταν από μοντέρνες ιδέες και προοδευτικές αντιλήψεις. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο μόλις τους δοθηκε η ευκαιρία ανάλαβαν αυτοί τα ηνία και την ηγεσία της Αδελφότητας.   Στις εκλογές που έγιναν το 1949 όλοι οι “παλιοί” καταψηφίστηκαν και εκλέγηκαν νέοι. Αυτό, φυσικά, ήταν ένα μεγάλο πλήγμα για τους ανθρώπους που θυσίασαν μια ολόκληρη ζωή για την ιδρυση και την προκοπή της Αδελφότητας να βρίσκονται από τη μια στιγμή στην άλλη έξω του “νυμφώνος”. Πλημμυρισμένοι από παράπονο και αγανάκτηση για την περιφρόνηση που τους επιδείχτηκε άρχισαν σιγά-σιγά να αποσύρονται από το προσκήνιο και να μην ενδιαφέρονται για την οργάνωση που οι ίδιοι ίδρυσαν.   Εν τω μεταξύ, οι δαφορές μεταξύ “παλιών” και “νέων” γίνονταν συνεχώς μεγαλύτερες. Δεν θα υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες ούτε θα επιρρίψουμε ευθύνες στους μεν ή στους δε. Είναι, όμως, γεγονός ότι οι διαφορές και οι διενέξεις κορυφώθηκαν και το 1952 μια ομάδα από παλιά μέλη της Κυπριακής Αδελφότητας αποσπάσθηκαν και ίδρυσαν μια νέα οργάνωση που την ονόμασαν Κυπριακή Φιλανθρωπική Αδελφότητα “Το Τρόοδος”.   Είναι ιλαροτραγικό το γεγονός να βλέπεις σε μια παροκία που αριθμούσε μόνο μερικές εκατοντάδες Κυπρίους να υπάρχουν δυο Κυπριακές Αδελφότητες. Η διάσπαση, όμως, ήταν πλέον γεγονός και θα συνεχιζόταν ίσως μέχρι και σήμερα αν δεν μεσολαβούσε ο Κυπριακός Απελευθερωτικός Αγώνα του 1955-59.   Οταν ο Κυπριακός λαός πήρε τα όπλα για να διώξει τον βρεττανό κατακτητή από τον τόπου του, οι Κύπριοι της Αυστραλίας το θεώρησαν εθνικό καθήκον να βοηθήσουν τους αγωνιζόμενους αδελφούς τους. Οι δυο Αδελφότητες ξέχασαν τις διαφορές τους και συνεργάστηκαν στο εθνικό θέμα της Κύπρου, της κοινής πατρίδας. Ιδρυσαν από κοινού και σε συνεργασία με την Ελληνική παροικία την Επιτροπή Αυτοδιαθέσεως Κύπρου η οποία εργάστηκε για την προβολή του κυπριακού αιτήματος για αυτοδιάθεση καθώς και τη συλλογή χρημάτων για ενίσχυση του αγώνα της ΕΟΚΑ.   Οταν τελικά η Κύπρος απόκτησε την ανεξαρησία της και ιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία οι δυο Αδελφότητες έβλεπαν τη διάσπαση τους σαν παραφωνία μπροστά στην ενότητα του λαού που επικρατούσε στην Κύπρο. Γι αυτό άρχισαν αλλεπάλληλες προσπάθειες για την ένωση των δυο αδελφών οργανώσεων. Δυστυχώς δεν τελεσφόρησαν αμέσως για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν έχουμε σκοπό να αναφέρουμε για ευνόητους λόγους.   Μετά το 1960 οι αντιδρούντες στην ένωση απομονώθηκαν και δεν έβρισκαν πρόσφορο έδαφος στην εναντίωση τους για την ένωση των δυο Αδελφοτήτων.                     Η Ενωση   Υστερα από αρκετές συσκέψεις και διαβουλεύσεις παραγόντων των δυο Αδελφοτήτων αποφασίστηκε τελικά να συγκληθεί μια κοινή Γενική Συνέλευση των δυο οργανισμών στις 19 Μαρτίου 1961 για να πάρει αποφάσεις πάνω στο φλέγον ζήτημα της ένωσης.   Για τις εργασίες της Γενικής Συνέλευση εξελέγη Πρόεδρος ο κ. Νεόφυτος Γρηγοριάδης και Αντιπρόεδροι οι κ.κ. Σάββας Αναστάση και Λεύκιος Παπαδόπουλος. Η Γενική αυτή Συνέλευση αποφάσισε τη συγχώνευση των δυο Αδελφοτήτων ή μάλλον τη διάλυση και των δυο και τη δημιουργία μιας νέας με το όνομα Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας και ενέκρινε το Καταστατικό της.   Η Γενική Συνέλευση εξέλεξε επίσης Εφορευτική Επιτροπή για τη διεξαγωγή εκλογών για την ανάδειξη του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου και των Κηδεμόνων της νέας οργάνωσης. Είναι χαρακτηριστικός και πρωτότυπος ο τρόπος που θα έπρεπε να ψηφίσουν τα μελη για την εκλογή του 9μελούς Δ.Σ. και των 5 Κηδεμόνων..   Από τους υποψηφίους, το κάθε μέλος έπρεπε να ψηφίσει 5 από το ψηφοδέλτιο του «Ζήνωνα» και 4 από το ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» ή 5 από το ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» και και 4 από το ψηφοδέλτιο του «Ζήνωνα. Για την εκλογή των 5 Κηδεμόνων τα μέλη έπρεπε να ψηφίζουν 3 από το ψηφοδέλτιο του «Ζήνωνα» και 2 από ο ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» ή 3 από το ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» και 2 από το ψηφοδέλτιο του «Ζήνωνα».   Μετά τις εκλογές το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας για τα έτη 1961-1963 καταρτίσθηκε σε σώμα ως εξής:   Πρόεδρος: Παναγιώτης Μιχαηλίδης Αντιπρόεδρος : Λεύκιος Παπαδόπουλος Γενικός Γραμματέας: Τάκης Παπαναστασίου Ειδικός Γραμματέας: Κώστας Γεωργίου Ταμίας: Κώστας Φοίνιος Μέλη: Ευρυπίδης Παύλου, Χαρίλαος Παύλου, Τάσος Ευαγγέλου, και Φλώρος Δημηριάδης,   Να σημειώσουμε εδώ ότι τρεις μήνες μετά την εκλογή του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, ο Πρόεδρος του Παναγιώτης Μιχαηλίδης υποχρεώθηκε να παραιτηθεί για προσωπικούς λόγους και την θέση του κλήθηκε να καταλάβει ο πρώτος επιλαχών Φίλιππος Ιακωβίδης ο οποίος εξελέγη και Πρόεδρος μέχρι τη λήξη της θητείας του Δ.Σ.          ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟΝ                ΤΡΟΠΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ   Το κάθε μέλος δικαιούται να ψηφίσει εννέα (9) τον αριθμόν  υποψηφίους, 5 από το «Τρόοδος» και 4 από τον «Ζήνωνα» ή 5 από τον «Ζήνωνα» και 4 από το «Τρόοδος» ΣΗΜ. Ψηφοδέλτιον που θα έχει πλέον των  9 υποψηφίων ή ολογότερους θα θεωρείται άκυρο.   ΘΕΣΑΤΕ ΕΝΑ ΣΤΑΥΡΟΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΣΑΣ              ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ _________________________________________________     «ΤΡΟΟΔΟΣ»                           «ΖΗΝΩΝ» ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ  Φλώρος                  ΓΕΝΝΑΙΟΣ  Ηρακλής ΙΑΚΩΒΊΔΗΣ  Φίλιππος                 ΓΕΩΡΓΊΟΥ Κώστας ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ Αιμίλιος                ΓΕΩΡΓΙΟΥ Χαμπής ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Παναγιώτης          ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ Τάσος ΟΥΡΑΝΙΟΥ Ουράνιος                   ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΤΗΣ Τάκης ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Λεύκιος        ΠΑΥΛΟΥ Χαρίλαος ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Τάκης          ΦΟΙΝΙΟΣ Κώστας ΠΑΥΛΟΥ Ευρυπίδης                    ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ανδρέας ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ Λούης Το κάθε μέλος δικαιούται να ψηφίσει 5 Κηδεμόνες 3 από το «Τρόοδος» και 2 από τον «Ζήνωνα» ή 3 από τον Ζήνωνα και 2 από του «Τρόοδος» ΣΗΜ. Ψηφοδέλτιον που θα έχει πλέον των 5 υποψηφίων ή ολιγότερους θα θεωρείται άκυρον.                                   ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ   «ΤΡΟΟΔΟΣ»                                            «ΖΗΝΩΝ» ΒΙΟΛΑΡΗΣ Χρήστος                              ΑΝΑΣΤΑΣΗ Σάββας ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ Φλώρος                       ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κώστας ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ Φίλιππος                             ΣΟΡΟΚΟΣ Παναγιώτης   ΙΩΑΝΝΟΥ Κοσμάς                                  ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Μιχαήλ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Παναγιώτης                    ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ανδρέας ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ Χαρ.                          ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣΗ Κώστας                                                  Διοικητικά Συμβούλια της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας  Για τα έτη 1963-1965 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο από τους εξής:  Νεόφυτος Γρηγοριάδης, Πρόεδρος Σάββας Αναστάση, Γραμματέας Τάκης Κωμοδρόμος, Ταμίας Μέλη Μ. Μιχαηλίδης Ι. Κοσμάς Λ. Παπαδόπουλος Π. Μιχαηλίδης Γ. Μιχαήλ Κ. Γεωργίου     Για τα έτη 1965-1967 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο από τους εξής:  Σάββας Αναστάση, Πρόεδρος Σάββας Παπασάββας, Αντιπρόεδρος Α. Παντελή, Γραμματέας Τάκης Κωμοδρόμος, Βοηθός Γραμματέας Χαράλαμπος Γιαννουλάτος, Ταμίας Μέλη Γ. Τσίντος Η. Γενναίος Γ. Σκουρίδης   Λ. Πρίγκηπας  Σημ. Ο Σάββας Παπασάββας παραιτήθηκε και τη θέση του πήρε ο Ηρακλής Γενναίος  Για τα έτη 1967-1969 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο από τους εξής:  Παναγιώτης Μιχαηλίδης, Πρόεδρος Μάκης Σταύρου, Αντιπρόεδρος Νεόφυτος Γρηγοριάδης, Γραμματέας Χάρης Γεωργίου, Ταμίας Δημήτρης Κουλλάκας, Οργανωτικός Γραμματέας Μέλη Πίτερ Σορόκκος Νησίφορος Γεωργίου Κώστας Καλαβασιώτης Κυριάκος Μακρής  Το 1969 η Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας ενεγράφη σύμφωνα με τον Περί Εταιρειών Νόμο σαν Εταιρεία. Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο της νέας Κυπριακής Κοινότητας εξελέγη χωρίς ανθυποψηφίους και καταρτίσθηκε σε σώμα ως εξής:  Αντώνης Τούμπουρου, Πρόεδρος Παναγιώτης Σορόκκος, Αντιπρόεδρος Χαράλαμπος Σιαμαρής, Γραμματέας Λούης Πρίγκηπας, Β. Γραμματέας Ιάσων Αναστασίου, Ταμίας Κώστας Ευαγόρου, Β. Ταμίας Μέλη Νησίφορος Γεωργίου Νίκος Ευαγόρου Ανδρέας Χριστοδούλου Αλέξανδρος Κωνσταντίνου Δημήτρης Κουλλάκας.  Aπό το 1978 μέχρι το 1990 Πρόεδρος της Κοινότητας ήταν ο κ. Παναγιώτης Γιαννούδης και Γραμματέας ο κ. Γιώργος Νικολάου.  Για το έτος 1990-1991 το Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας αποτελείτο:  Αντώνης Τούμπουρου, Πρόεδρος Στέφανος Ηροδότου, Αντιπρόεδρος Αντρος Καπαρδής, Γραμματέας Γιώργος Κυριάκου, Ταμίας.