Στη σελίδα αυτή θα δημοσιεύουμε παλιά άρθρα και φωτογραφίες που εξακολουθούν να είναι επίκαιρα ή που μας θυμίζουν παλιές αναμνήσεις.

           

Σωτήρες και Φωστήρες

Για όσους παρακολουθούν τα ελληνικά παροικιακά τεκταινόμενα της Μελβούρνης, ασφαλώς θα τους έχει προβληματίσει η «κόντρα» που εξελίχθηκε – κατά κάποιο τρόπο -  σε προσωπική διαμάχη μεταξύ του Προέδρου της Ελληνικής Κοινότητας κ. Γιώργου Φουντά και ενός πρώην Προέδρου της ίδιας Κοινότητας του κ. Χρήστου Μουρίκη.

 

Δεν έχω σκοπό να σχολιάσω τη διένεξη αυτή. Ας μου επιτραπεί, όμως, να κάνω μερικές σκέψεις πάνω στο θέμα του Κοινοτικού θεσμού για το οποίο κόπτονται όλοι οι «πατέρες» της παροικίας μας και που διατείνονται ότι πρέπει να φυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Συμφωνούμε όλοι απόλυτα. Αλλά, τι είναι αυτός ο περιβόητος κοινοτικός θεσμός?

 

Ασφαλώς, είναι αυτή η ανάγκη της συσπείρωσης των μεταναστών μέσα σε ένα φορέα – Κοινότητες ονομάστηκαν οι φορείς αυτοί – με κύριο σκοπό την προστασία των συμφερόντων των μελών και κατ’ επέκταση τη διατήρηση των ηθών και εθίμων , της γλώσσας, του πολιτισμού και των παραδόσεων της μητέρας πατρίδας και τη μετάδοση τους στα παιδιά μας που γεννιούνται και μεγαλώνουν σ’ αυτή τη χώρα που ζούμε.

 

Ευγενικοί, ευγενικότατοι οι σκοποί και όλοι συμφωνούν και είναι έτοιμοι να προσφέρουν τους εαυτούς των να δουλέψουν και να υπηρετήσουν αυτόν τον κοινοτικό θεσμό, τον απρόσωπο και τόσο ευγενικό. Είπα ότι προσφέρονται, που σημαίνει προσφέρονται εθελοντικά και με ανιδιοτέλεια να υπηρετήσουν την παροικία από κάποια θέση στα διάφορα είδη οργανισμών που ιδρύθηκαν για το σκοπό αυτό.

 

Μέχρι εδώ, όλα καλά κι άγια! Εκείνο που δεν καταλαβαίνει ένας απλός άνθρωπος είναι το πως καταντήσαμε να κάνουμε «πόλεμο» για να μπορέσουμε να μπούμε στις τάξεις αυτών που αγωνίζονται να «σώσουν» την παροικία. Τι είναι αυτό που τους ωθεί να κάνουν ένα σωρό φράξιες, συνδυασμούς και προεκλογικούς αγώνες για να καταλάβουν μια θέση στα Συμβούλια των Οργανισμών αυτών που σκοπόν έχουν την εξυπηρέτηση της παροικίας. Δηλαδή, με άλλα λόγια κάνουν πόλεμο για να γίνουν οι «υπηρέτες» μας. Γιατί?

 

Δεν είναι δύσκολο να απαντήσουμε. Αλλά πριν δώσουμε την απάντηση, ας αναλογισθούμε τους βετεράνους παροικιακούς πρωτεργάτες, οι οποίοι εργάστηκαν εντελώς αφιλοκερδώς, με ανιδιοτέλεια και χωρίς φαμφαρονιασμούς και τυμπανοκρουσίες και προσπάθειες αυτοπροβολής, χωρίς το εγώ αλλά πάντα με το εμείς, και έθεσαν πραγματικά τις βάσεις αυτού που σήμερα ονομάζεται παροικιακός θεσμός.

 

Τι γίνεται σήμερα? Πόλεμος κυριολεκτικά ποιος θα είναι ο Πρόεδρος του ενός ή του άλλου Οργανισμού. Γίνονται συμβούλια και διαβούλια ποιους θα βάλουμε στο συνδυσμό, ποιους θα ψηφίσουμε και ποιους θα καταψηφίσουμε. Με απλά λόγια, κάνουν πόλεμο για το ποιοι θα είναι οι υπηρέτες της παροικίας. Γιατί?

 

Κι έρχομαι τώρα ν΄απαντήσω στο ερώτημα αυτό μ’ ένα γνωστό γνωμικό που όλοι ξέρουμε: «Πολλοί το χρήμα εμίσησαν, την δε δόξαν ουδείς». Μα είναι δυνατόν, θα μου πείτε, να το κάνουν μόνο και μόνο για την δόξα? Δεν έχουν άλλο κίνητρο? Ισως να έχουν και άλλα κίνητρα. Ισως ο σκοπός τους να είναι η εξυπηρέτηση της παροικίας και η βοήθεια του Οργανισμού τους να πάει μπροστά, να προοδέψει.

 

Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το γιατί, αυτοί που κόπτονται να μπουν στα Συμβούλια και κάνουν, όπως είπαμε πόλεμο γι αυτό, όταν δεν βγουν, γιατί δεν είχαν τους αριθμούς, όχι μόνο χάνουν το ενδιαφέρον τους να βοηθήσουν τον Οργανισμό τους αλλά γίνονται πολέμιοι του και προσπαθούν να καταστρέψουν ότι δημιουργούν οι άλλοι, οι αντίπαλοι τους, που πήραν την αρχή.

 

Μη μου πείτε ότι δεν έχετε προσέξει αυτό το οξύμωρο σχήμα. Τη μια μέρα να είναι ένας ένθερμος υποστηρικτής του Οργανισμού του και να είναι έτοιμος να κάμει θυσίες γι αυτόν και την άλλη να προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον καταστρέψει. Μήπως δεν έχετε ακούσει για άτομα που κατάστρεψαν μια καλή προσπάθεια γιατί απλούστατα δεν προερχόταν απ’ αυτούς αλλά από κάποιους άλλους? Τα παραδείγματα είναι πολλά.

 

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι υπάρχουν άτομα που προσφέρουν τον εαυτό τους για να εξυπηρετήσουν το σύνολο, δηλαδή τους συνανθρώπους τους οι οποίοι ανήκουν στον ίδιο Οργανισμό. Η εξυπηρέτηση αυτή γίνεται, φυσικά, στα φανερά και την ξέρουν και την αναγνωρίζουν τα μέλη, εάν πραγματικά δίδεται. Δεν είναι, όπως θα λέγαμε, σαν την ελεημοσύνη, που, όπως λέγει το ευαγγέλιο, «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου».

 

Προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, υποτίθεται ανιδιοτελώς, αλλά καρπούνται τους επαίνους και τη δόξα και ταυτόχρονα εξασφαλίζουν και την «καρέκλα». Για να πούμε και του στραβού το δίκιο οι περισσότεροι γι αυτή την «καρέκλα» αγωνίζονται και την πρωτοκαθεδρία. Και για κάτι άλλο: την προβολή και την ικανοποίηση του εγωισμού τους. Κι ακόμη και κάτι άλλο: τις φωτογραφίες με τους επισήμους που επισκέπτονται κατά καιρούς τον Οργανισμό τους και τη δημοσιότητα που δίδεται στον εαυτούλη τους.

 

Τώρα, αν τα άτομα αυτά έχουν ικανότητες και προσφέρουν πραγματικά στον Οργανισμό τους, με γεια τους και χαρά τους. Χαλάλι τους η καρέκλα, χαλάλι τους η προβολή, χαλάλι τους τα χειροκροτήματα, χαλάλι τους και η δημοσιότητα. Αν όμως είναι ανίκανοι ή μάλλον με περιορισμένες γνώσεις και ικανότητες και παίρνουν τη θέση και την καρέκλα λόγω γνωριμιών ή άλλων μέσων, τότε εξασφαλίζουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιδιώκουν.

 

Υπάρχουν περιπτώσεις – και τα παραδείγματα είναι άπειρα – που άτομα με περιορισμένες ικανότητες έγιναν αφορμή να αποκλεισθούν άνθρωποι ικανότατοι, οι οποίοι, δυστυχώς, δεν διέθεταν τους αριθμούς για να εκλεγούν στο Συμβούλιο. Ισως να μου πείτε «και τι μ’ αυτό, θα καταστραφεί ο Οργανισμός»? Οχι, αγαπητοί μου, δεν θα καταστραφεί. Απλώς θα καρκινοβατεί. Είναι σαν να θέλουμε να πάμε κάπου κι αντί να πάμε με το αυτοκίνητο, πάμε με το γαϊδούρι.

 

Ας έρθουμε τώρα στην κατηγορία των ικανών ατόμων. Αυτών που αποδειγμένα μπορούν να κυβερνήσουν τον Οργανισμό και να φέρουν καλά αποτελέσματα. Παίρνουμε την περίπτωση που οι ικανοί υποψήφιοι ανήκουν σε διαφορετκές φράξιες ή ομάδες και κατεβαίνουν στις εκλογές σε δυο αντίπαλους συνδυασμούς. Επειδη, συνήθως, επικρατεί κάποιου είδους φανατισμός, τις πιο πολλές φορές εκλέγεται κορδόνι ο ένας από τους δυο συνδυασμούς ή με ελάχιστες αλλαγές.

 

Είπαμε ότι υπάρχουν ικανότατα άτομα και στους δυο συνδυασμούς αλλά τα ικανότατα άτομα του ενός συνδυασμού δε εκλέγηκαν. Τι γίνεται τότε? Ασφαλώς όλοι θα περιμένουν ότι και οι αποτυχόντες θα συνεργαστούν με τους επιτυχόντες για την πρόοδο και την προκοπή του Οργανισμού τους. Γίνεται, όμως, αυτό? Κάποτε, ναι, όχι όμως πάντα.

 

Στις πιο πολλές περιπτώσεις δημιουργείται μια «αντιπολίτευση» που σκοπό έχει να προσπαθεί να βρει λάθη στα έργα και τις αποφάσεις αυτών που κρατούν τα ηνία. Κάνουν μια στείρα κριτική και δεν αναγνωρίζουν ούτε ποτέ χειροκροτούν οτιδήποτε καλό κι αν κάνουν οι αντίπαλοι. Βρίσκονται δηλαδή συνεχώς σε πόλεμο. Ενα πόλεμο ανώφελο, ένα πόλεμο χωρίς νόημα, ο οποίος φέρνει τεράστια ζημιά στα συμφέροντα του Οργανισμού. Αλλά ποιος νοιάζεται?

 

Τώρα, αν «αντιπολίτευση» και «συμπολίτευση» μείνουν μόνο στα λόγια, έχει καλώς. Η ζημιά δεν είναι μεγάλη. Δυστυχώς, όμως, μερικές φορές και οι μεν και οι δε, φτάνουν στα άκρα και δεν υπάρχει καμμιά δύναμη να τους βοηθήσει να τα βρουν. Μοιάζουν της ιστορίας που λέει «ο ένας τραβά πετσί και ο άλλος τομάρι».

 

Ασφαλώς, θα πρέπει να έχετε καταλάβει που καταλήγει μα τέτοια κόντρα. Εφόσον δεν μπορούν να τα βρουν, εφόσον δεν υπάρχει συμβιβασμός, η υπόθεση καταλήγει εκεί που υποχρεωτικά συμβιβάζονται, δηλαδή στα δικαστήρια. Εκείνο, όμως, που ο φανατισμός δεν τους αφήνει να δουν είναι το αποτέλεσμα της διαδικασίας, όποιο και νάναι. Ο μεγάλος ζημιωμένος είναι ο Οργανισμός, ο οποίος οδηγήθηκε στην περιπέτεια από αυτούς που διατείνονται ότι τον αγαπούν.

 

Αλήθεια, αν ένας Οργανισμός έχει τέτοιους φίλους, τι χρειάζεται τους εχθρούς?

                                 Χάρης Σιαμαρής

 

         Κυπριακά Σημειώματα

Ενα από τα κύρια συναισθήματα που θα πλήξει τον απόδημο, τον μετανάστη, στη νέα χώρα που διάλεξε για δεύτερη του πατρίδα, είναι η μοναξιά. Εστω κι αν ενώθηκε με γνωστά του ή συγγενικά του πρόσωπα, η μοναξιά τον βασανίζει. Του λείπει η συντροφιά που είχε στην πατρίδα. Του λείπει το γνωστό περιβάλλον με το οποίο ήταν τόσο στενά δεμένος. Στη ξενιτιά του φαίνονται όλα ξένα. Δεν μπορεί να συνηθίσει τις νέες φάτσες, τους νέους τόπους, τη νέα γλώσσα.

Αυτό το συναίσθημα της μοναξιάς τον σπρώχνει να βρει ομοιοπαθείς για να κάνει παρέα, άτομα που να του θυμίζουν τον τόπο του, την πατρίδα του, τις συνήθειες του. Αυτό το συναίσθημα το τόσο οδυνηρό έγινε αφορμή οι μετανάστες να οργανωθούν, να ενωθούν, να κάνουν, τέλος πάντων, κάτι για να μη νιώθουν μόνοι. Ετσι άρχισαν, στα πρώτα μεταναστευτικά χρόνια, εδώ στην Αυστραλία, να γίνονται οι διάφοροι παροικιακοί μας οργανισμοί.

Ατομα με κοινά ενδιαφέροντα, άτομα καταγόμενα από το ίδιο μέρος, άτομα με κοινές επαγγελματικές ασχολίες, νιώθουν την ανάγκη να οργανωθούν, να συναγελάζονται για να διώχνουν αυτό το αίσθημα της ανίας που προκαλεί η μοναξιά. Αυτό γινόταν στις αρχές. Σιγά-σιγά, όμως, με τον καιρό αυτό το τρομερό αίσθημα της μοναξιάς άρχισε να φεύγει γιατί ο μετανάστης γνωρίστηκε με το νέο περιβάλλον και το αίσθημα της ανίας δεν τον βασανίζει πλέον.

Μπορεί να μη νιώθει, ύστερα από ορισμένο καιρό, μοναξιασμένος γιατί δημιούργησε νέες γνωριμίες και νέες φιλίες, νέους δεσμούς ακόμα και οικογένεια. Τον τρώει τώρα ένα άλλο σαράκι. Το σαράκι της αφομοίωσης. Φοβάται μη χάσει την ταυτότητα του, την προσωπικότητα του. Φοβάται μήπως τα παιδιά του πάψουν να είναι αυτό που ήσαν οι γονείς τους, οι παππούδες τους, οι πρόγονοι τους. Και στην περίπτωση τη δική μας τρέμουν στη σκέψη ότι τα παιδιά τους θα πάψουν να είναι Ελληνες.

Παρουσιάζεται, λοιπόν, ένα νέο κίνητρο για οργάνωση. Οργανώνεται ο μετανάστης σε Κοινότητες που σκοπό έχουν τη διατήρηση της ταυτότητας, τη διατήρηση των ηθών και εθίμων μας, τη διατήρηση της θρησκείας και της γλώσσας μας, του πολιτισμού μας. Η μια Κοινότητα διαδέχεται την άλλη μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να κορεσθεί η χώρα αυτή από μεταναστευτικές Κοινότητες που όλες, λίγο-πολύ, έχουν τους ίδιους σκοπούς και επιδιώξεις.

Δεν πρόκειται στο σημείωμα αυτό να ασχοληθώ με τις εκατοντάδες οργανώσεις του Ελληνισμού σ’ αυτή τη χώρα γιατί είναι τόσο πολλές που πρέπει να κάνεις τεράστια έρευνα για να μπορέσεις να τις παρουσιάσεις. Ούτε θα προσπαθήσω να προβάλω τα επιτεύγματα τους που, ομολογουμένως,  είναι τόσα πολλά Δεν θ’ ασχοληθώ επίσης με τους Ελλαδικούς οργανισμούς της Μελβούρνης όπου ζω γιατί κι αυτοί είναι πάρα πολλοί. Θα περιορισθώ μόνο στους Κυπριακούς οργανισμούς που κι αυτοί δεν είναι λίγοι.

Σύμφωνα με όσα είπα πιο πάνω, αν είναι σωστά, οι διάφοροι οργανισμοί γίνονται για να ενώσουν άτομα με τα ίδια ενδιαφέροντα είτε άτομα που κατάγονται από το ίδιο μέρος. Σε όλους τους κυπριακούς οργανισμούς – αν ρίξουμε μια ματιά στα καταστατικά τους – θα δούμε ότι ο κυριότερος λόγος που προβάλλεται για την ίδρυση τους είναι για να διατηρήσουμε εμείς και τα παιδιά μας την ταυτότητα μας κλπ. κλπ. όπως είπαμε πιο πάνω. Λόγω των γεγονότων που έζησε η Κύπρος τα τελευταία χρόνια μπαίνει και ένας άλλος καταστατικός όρος των οργανισμών μας. Να βοηθήσουμε την πατρίδα μας στον αγώνα που διεξάγει για επιβίωση και  λευτεριά.

Δεν πιστεύω να υπάρχει έστω και ένας οργανισμός που να μην έχει αυτούς τους δυο σκοπούς στο καταστατικό του. Εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω με το σημείωμα αυτό είναι πόσοι Κυπριακοί οργανισμοί κάνουν κάτι για να δικαιολογήσουν τους όρους αυτούς του καταστατικού τους. Πόσοι από αυτούς τους οργανισμούς έχουν να επιδείξουν κάποια δράση πάνω στον εθνικό τομέα και πόσοι έχουν προσφέρει κάτι στον πολιτιστικό τομέα. Αν τους πάρουμε ένα προς ένα θα δούμε ότι ελάχιστοι είναι εκείνοι που ενδιαφέρονται για τα σοβαρά ζητήματα που ενδιαφέρουν τα μέλη τους και την παροικία γενικότερα.

Ολοι ξέρουμε ότι υπάρχει μια Επιτροπή με το όνομα Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΣΕΚΑ). Ολοι το ξέρουμε. Δεν είναι δυνατόν να μην το ξέρουν οι ιθύνοντες των διαφόρων Κυπριακών οργανισμών. Και όμως οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι μέλη της ΣΕΚΑ και ούτε παρουσιάστηκαν καμιά φορά με εκπρόσωπο τους για να προσφέρουν τη βοήθεια τους στον αγώνα που διεξάγεται. Κι ας είναι μερικοί, οργανισμοί κατεχομένων μερών.

Και διερωτάται κανείς. Γιατί ιδρύθηκαν οι οργανισμοί αυτοί; Γιατί υπάρχουν – αν πραγματικά υπάρχουν; Μήπως για να κάνουν ένα μπάρμπεκιου το χρόνο ή ένα χορό; Είναι μήπως αυτός και μόνο ο σκοπός της ύπαρξης τους; Δεν ενδιαφέρονται για το τι γίνεται στην υπόλοιπη παροικία και στην ιδιαίτερη τους πατρίδα; Αν τολμήσει κάποιος να τους υπενθυμίσει τα καθήκοντα τους σαν οργάνωση θα βρουν χίλιες-δυο δικαιολογίες, χίλιες-δυο προφάσεις εν αμαρτίες.

Η Κεντρική Κυπριακή Κοινότητα της Μελβούρνης προσπάθησε να ενώσει τους οργανισμούς αυτούς και ίδρυσε τη λεγόμενη Ομοσπονδία Κυπριακών Οργανισμών Μελβούρνης και Βικτωρίας. Δεν ξέρω πόσοι ακριβώς οργανισμοί τη στελεχώνουν. Οσοι κι αν είναι δεν μας έδειξαν κάποια δράση που να δικαιολογεί την ύπαρξη τους. Εμείς περιμέναμε ότι θα μας παρουσίαζαν τουλάχιστο κάτι που δεν το είχαμε πριν. Δυστυχώς, το ότι υπάρχει ακόμα – αν υπάρχει -  αυτή η Ομοσπονδία το ξέρουμε γιατί το όνομα της είναι γραμμένο στην πόρτα της εισόδου του νέου κτιρίου της Κοινότητας.

Με τα πιο πάνω, πρέπει να τονίσω ότι δεν είμαι εναντίον της ίδρυσης παροικιακών οργανισμών, εξειδικευμένων και μή. Κάθε άλλο. Η οργάνωση είναι καλό πράγμα. Ενώνει. Αλλά μόνο η «ένωση» δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται και η δράση. Η δράση που να δικαιολογεί την ύπαρξη. Αν ιδρύσαμε ένα οργανισμό απλά για να πούμε ότι τον ιδρύσαμε και δημιουργήσαμε ακόμη μια «καρέκλα», τότε να λείπει.

Ας μου επιτραπεί να κάμω μια έκκληση στους ηγέτες και στα μέλη όλων των παροικιακών μας οργανισμών. Υπάρχει πεδίον δράσης για όλους. Μη κρύβεστε στο καβούκι σας. Δραστηριοποιηθείτε και δραστηριοποιείστε και τα μέλη σας. Υπάρχουν τόσα πολλά που πρέπει να γίνουν, τόσο στον εθνικό όσο και στον πολιτιστικό τομέα. Είναι καθήκον της οργανωμένης παροικίας να συμβάλει στην εκπλήρωση των στόχων που έταξε με την ίδρυση της.

Κυπριακά Σημειώματα

 Αν κρίνει κανείς από τις ανακοινώσεις και τα σχέδια που έχουν κατατεθεί από τους διάφορους κυπριακούς οργανισμούς της Μελβούρνης θα καταλήξει στο συμπέρασμα οτι όλοι τους λειτουργούν σαν ελβετικό ρολόϊ και πολύ σύντομα θα δούμε μια αναβάθμιση όλων που θα τη ζηλεύουν όλες οι παροικίες της Αυστραλίας. Να ευχηθούμε μόνο να μη χαλάσει το "ζεμπερέκκιν" του ρολογιού, όπως επισήμανε κάποτε ο τότε Υπατος Αρμοστής της Κύπρου Δρ. Προκόπης Βανέζης.

Θα ήθελα πολύ να διαπιστώσω ότι πραγματικά οι οργανισμοί εργάζονται δραστήρια, εποικοδομητικά και θετικά για να εκτελέσεουν τα έργα τα οποία έχουν προγραμματίσει. Δυστυχώς δεν μπορεί κανένας να το κάνει αυτό αν δεν δει πρώτα τα έργα. Τα λόγια είναι εύκολα. Δύσκολα είναι τα έργα. Κι αυτά περιμένουμε να δούμε για να εκφράσουμε τα συγχαρητήρια μας σ' αυτούς που ηγούνται των παροικιακών μας οργανισμών.

Για να δούμε, όμως, μερικά από τα προγραμματιζόμενα έργα των οργανισμών μας, που όπως είπα πιο πάνω, αν εκτελεσθούν με επιτυχία θα μας καταστήσουν μια από τις πιο προοδευμένες παροικίες αυτής της χώρας. Αρχίζω πρώτα από τη Μητέρα Κοινότητα, την Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας. Ολοι το ξέρουν ότι ύστερα από την πώληση του κτιρίου που είχε στο Σίτι, η Κοινότητα αγόρασε ένα άλλο οίκημα, πριν ένα χρόνο, το οποίο υποτίθεται ότι θα εξυπηρετεί τις ανάγκες των μελών της.

Απ' ότι μαθαίνουμε, το Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητας, αφού μελέτησε και ξαναμελέτησε πως θα χρησιμοποιήσει το νέο κτίριο, αφού πήρε γνώμες από τους Ομίλους της κι από διάφορες υποεπιτροπές που δημιουργήθηκαν για τον σκοπό αυτό, ανάθεσε σε αρχιτέκτονα την εκπόνηση σχεδίων για την ανακαίνιση του. Εκανε τα σχέδια ο αρχιτέκτονας, τα ενέκρινε η Δημαρχία της περιοχής και η Κοινότητα ζήτησε προσφορές για την εκτέλεση των έργων. Οι προσφορές κλείουν σήμερα και το Συμβούλιο θα εγκρίνει την καταλληλότερη στη σημερινή του συνεδρίαση.

Εκείνο που μένει να δούμε είναι το νέο ανακαινισμένο κτίριο και τις ευκολίες που θα προσφέρει στα μέλη. Ακόμα δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα γίνει, πιστεύουμε, όμως, να είναι κάτι που πραγματικά το χρειάζεται η Κυπριακή πατριά της Μελβούρνης. Ελπίζουμε να είναι ένα οίκημα που θα μας κάνει να νιώθουμε περήφανοι. Ενα ερώτημα που βασανίζει τα μέλη είναι πόσα θα στοιχίσει η ανακαίνιση αυτή και πως θα ξεπληρωθεί το χρέος που θα επωμισθεί η Κοινότητα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς ορισμένων η Κυπριακή Κοινότητα θα μετακομίσει, εκτός απροόπτου, στο νέο κτίριο πριν το τέλος του χρόνου.

Ενας άλλος παροικιακός οργανισμός, η Κυπριακή Ελληνική Κοινότητα "Απόστολος Ανδρέας" Σάνσιαϊν, αναβαθμίζεται κι αυτή πολύ σύντομα. Οπως ανακοινώθηκε, τα σχέδια για την ανοικοδόμηση του "Κυπριακού Χωριού" εγκρίθηκαν από τη Δημαρχία της περιοχής και πολύ σύντομα θα αρχίσει το κτίσιμο. Πόσο σύντομα είναι το "πολύ σύντομα" δεν ξέρουμε. Ελπίζουμε όμως να μην είναι τόσο "σύντομα" όσο ελέγετο τόσο καιρό. Γιατί το οικόπεδο στο οποίο θα ανεγερθεί το Κυπριακό Χωριό έχει αγορασθεί εδώ κι αρκετά χρόνια, έχει ξοφληθεί εδώ και μερικά χρόνια κι ακόμα δεν είδαμε τίποτε.

Η δικαιολογία του Διοικητικού Συμβουλίου που εδίδετο στις Γενικές Συνελεύσεις των μελών ήταν ότι καθιστερούσε η Δημαρχία να εγκρίνει τις απαραίτητες άδειες. Τώρα το εμπόδιο αυτό ξεπεράστηκε. Δεν απομένει παρά να δραστηριοποιηθεί το νέο Διοικητικό Συμβούλιο που θα εκλεγεί την προσεχή Κυριακή για να φέρει σε πέρας το έργο. Ελπίζουμε ότι δεν θα υπάρξουν περαιτέρω κωλυσιεργίες και σύντομα θα δούμε το  "Κυπριακό Χωριό" σε όλη του τη δόξα και μεγαλοπρέπεια.

Ενας άλλος οργανισμός μας με μεγαλεπήβολα σχέδια για το μέλλον είναι η Κοινότητα Κυπρίων Βορείων Προαστίων. Η Κοινότητα αυτή έχει ήδη επιτελέσει ένα σημαντικό έργο. Ιδρυσε το Ελληνοκυπριακό Γηροκομείο "Η Μεγαλόχαρη" το οποίο λειτουργεί με επιτυχία εδώ κι αρκετό καιρό. Στην αρχή αυτή του χρονου άρχισε να κτίζεται και μια επί πλέον πτέρυγα με δέκα κλίνες για άτομα που υποφέρουν από άνοια. Πριν το τέλος του χρόνου θα είναι τελειωμένη.

Επί πλέον η Κοινότητα αυτή ανακοίνωσε ότι στις 4 Ιουλίου άρχισε την ανοικοδόμηση του Πολιτιστικού της Κέντρου που θα περιλαμβάνει εντευκτήριο, βιβλιοθήκη, πολιτιστικό κέντρο, εστιατόριο, θέατρο, αίθουσες εκθέσεων, αίθουσες εκδηλώσεων και ένα σωρό άλλα παρεμφερή οικοδομήματα. Σύμφωνα με δηλώσεις των υπευθύνων της Κοινότητας όλα αυτά θα είναι τελειωμένα πρίν το τέλος του επόμενου χρόνου. Το ευχόμαστε.

Συνεχίζουμε με την Κοινότητα Κυπρίων Ανατολικών Προαστίων η οποία, σύμφωνα με τον Πρόεδρο της, βρίσκεται στο στάδιο της αγοράς ιδιόκτητου οικήματος. Δεν ξέρω πόσο καλά είναι τα οικονομικά της αλλά αφού γυρεύουν οίκημα σημαίνει ότι πρέπει να έχουν ορισμένα χρήματα. Φαίνεται, δηλαδή, ότι η Κοινότητα αυτή εργαζόταν σιωπηλά κι αθόρυβα, αφού δεν ακούσαμε για δραστηριότητες της εδώ κι αρκετό καιρό. Εκανε πάντα μια ετήσια εκδήλωση, τη Γιορτή του Πορτοκαλιού. Φέτος, απ’ ότι ξέρω, δεν έγινε ακόμα. Ας ελπίσουμε ότι τα μέλη της θα δραστηριοποιηθούν και να τη δούμε σύντομα κι αυτήν αναβαθμισμένη.

Ο τελευταίος οργανισμός με τον οποίο θ’ ασχοληθώ σήμερα είναι ο Σύλλογος Γονέων και Νεολαίας Δυτικών Προαστίων. Οπως πληροφορήθηκα, την περασμένη Κυριακή είχαν τη Γενική τους Συνέλευση κατά την οποία εξέλεξαν και νέο Διοικητικό Συμβούλιο. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου η ηγεσία του οργανισμού παραμένει η ίδια και ο πρώτος στόχος της είναι οι αλλαγές στο κτιριακό της συγκρότημα. Τα σχέδια έχουν εγκριθεί και πολύ σύντομα το οίκημα τους θα είναι ανακαινισμένο και θα λειτουργεί καθημερινά για να εξυπηρετεί τα μέλη.

Οπως βλέπετε, αγαπητοί μου, οι διάφοροι κυπριακοί οργανισμοί της Μελβούρνης βρίσκονται σε αναβρασμό. Ολοι έχουν τροχιοδρομηθεί για ανακαινίσεις και αναβάθμιση των οικημάτων τους και των δραστηριοτήτων τους. Τα σχέδια τους είναι μακροπρόθεσμα. Οπως ανάφερα, όμως, πιθανόν να υπάρξουν αλλαγές στις ηγεσίες τους γιατί φέτος είναι χρόνος εκλογών και δεν ξέρουμε ποιοι θα κρατούν τα ηνία των οργανισμών μας ύστερα από την εκλογική αναμέτρηση. Οποιοι και να είναι τους ευχόμαστε από τώρα καλή επιτυχία στο έργο τους

Παροικιακά Σημειώματα

Στο σημείωμα του περασμένου μήνα ασχοληθήκαμε με τα άτομα που προσφέρουν τον εαυτό τους για να εξυπηρετήσουν το σύνολο δηλαδή τους συνανθρώπους τους οι οποίοι ανήκουν στον ίδιο Οργανισμό. Η εξυπηρέτηση αυτή γίνεται, φυσικά, στα φανερά και την ξέρουν και την αναγνωρίζουν οι ενδιαφερόμενοι εάν πραγματικά δίδεται. Δεν είναι, όπως θα λέγαμε, σαν την ελεημοσύνη, που, όπως λέγει το ευαγγέλιο, «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου».

Προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, υποτίθεται ανιδιοτελώς, αλλά καρπούνται τους επαίνους και τη δόξα και ταυτόχρονα εξασφαλίζουν και την «καρέκλα». Για να πούμε και του στραβού το δίκιο οι περισσότεροι γι αυτή την «καρέκλα» αγωνίζονται και την πρωτοκαθεδρία. Και για κάτι άλλο: την προβολή και την ικανοποίηση του εγωισμού τους. Κι ακόμη και κάτι άλλο: τις φωτογραφίες με τους επισήμους που επισκέπτονται κατά καιρούς τον Οργανισμό τους και τη δημοσιότητα που δίδεται στον εαυτούλη τους.

Εδώ που τα λέμε, αν τα άτομα αυτά έχουν ικανότητες και προσφέρουν πραγματικά στον Οργανισμό τους, με γεια τους και χαρά τους. Χαλάλι τους η προβολή, χαλάλι τους τα χειροκροτήματα, χαλάλι τους και η δημοσιότητα. Αν όμως είναι ανίκανοι ή μάλλον με περιορισμένες ικανότητες και παίρνουν τη θέση και την καρέκλα λόγω γνωριμιών ή άλλω μέσων τότε εξασφαλίζουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιδιώκουν.

Υπάρχουν περιπτώσεις – και τα παραδείγματα είναι άπειρα – που άτομα με περιορισμένες ικανότητες έγιναν αφορμή να αποκλεισθούν άνθρωποι ικανότατοι, οι οποίοι, δυστυχώς δεν διέθεταν τους αριθμούς για να εκλεγούν στο Συμβούλιο. Ισως να μου πείτε «και τι μ’ αυτό, θα καταστραφεί ο Οργανισμός»; Οχι, αγαπητοί μου, δεν θα καταστραφεί. Απλώς θα καρκινοβατεί. Είναι σαν να θέλουμε να πάμε κάπου κι αντί να πάμε με το αυτοκίνητο, πάμε με το γαϊδούρι.

Ας έρθουμε τώρα στην κατηγορία των ικανών ατόμων. Αυτών που αποδειγμένα μπορούν να κυβερνήσουν τον Οργανισμό και να φέρουν καλά αποτελέσματα. Παίρνουμε την περίπτωση που οι ικανοί υποψήφιοι ανήκουν σε διαφορετκές φράξιες ή ομάδες και κατεβαίνουν στις εκλογές σε δυο αντίπαλους συνδυασμούς. Επειδη, συνήθως, επικρατεί κάποιου είδους φανατισμός, τις πιο πολλές φορές εκλέγεται κορδόνι ο ένας από τους δυο συνδυασμούς ή με ελάχιστες αλλαγές.

Είπαμε ότι υπάρχουν ικανότατα άτομα και στους δυο συνδυασμούς αλλά τα ικανότατα άτομα του ενός συνδυασμού δε εκλέγηκαν. Τι γίνεται τότε; Ασφαλώς όλοι θα περιμένουν ότι και οι αποτυχόντες θα συνεργαστούν με τους επιτυχόντες για την πρόοδο και την προκοπή του Οργανισμού τους. Γίνεται, όμως, αυτό; Κάποτε, ναι, συνήθως όμως όχι.

Στις πιο πολλές περιπτώσεις δημιουργείται μια «αντιπολίτευση» που σκοπό έχει να προσπαθεί να βρει λάθη στα έργα και τις αποφάσεις αυτών που κρατούν τα ηνία. Κάνουν μια στείρα κριτική και δεν αναγνωρίζουν ούτε ποτέ χειροκροτούν οτιδήποτε καλό κι αν κάνουν οι αντίπαλοι. Βρίσκονται δηλαδή συνεχώς σε πόλεμο. Ενα πόλεμο ανώφελο, ένα πόλεμο χωρίς νόημα, ο οποίος φέρνει τεράστια ζημιά στα συμφέροντα του Οργανισμού. Αλλά ποιος νοιάζεται;

Τώρα, αν «αντιπολίτευση» και «συμπολίτευση» μείνουν μόνο στα λόγια, έχει καλώς. Η ζημιά δεν είναι μεγάλη. Δυστυχώς, όμως, μερικές φορές και οι μεν και οι δε, φτάνουν στα άκρα και δεν υπάρχει καμμιά δύναμη να τους βοηθήσει να τα βρουν. Μοιάζουν της ιστορίας που λέει «ο ένας τραβά πετσί και ο άλλος τομάρι».

 Ασφαλώς, θα πρέπει να έχετε καταλάβει που καταλήγει μα τέτοια κόντρα. Εφόσον δεν μπορούν να τα βρουν, εφόσον δεν υπάρχει συμβιβασμός, η υπόθεση καταλήγει εκεί που υποχρεωτικά συμβιβάζονται, δηλαδή στα δικαστήρια. Εκείνο, όμως, που ο φανατισμός δεν τους αφήνει να δουν είναι το αποτέλεσμα της διαδικασίας, όποιο και νάναι. Ο ζημιωμένος είναι ο Οργανισμός, ο οποίος οδηγήθηκε στην περιπέτεια από αυτούς που διατείνονται ότι τον αγαπούν.

 Αλήθεια, αν ένας Οργανισμός έχει τέτοιους φίλους, τι χρειάζεται τους εχθρούς;

Παροικιακά Σημειώματα

Ενα από τα κύρια συναισθήματα που θα πλήξει τον απόδημο, τον μετανάστη, στη νέα χώρα που διάλεξε για δεύτερη του πατρίδα, είναι η μοναξιά. Εστω κι αν ενώθηκε με γνωστά του ή συγγενικά του πρόσωπα, η μοναξιά τον βασανίζει. Του λείπει η συντροφιά που είχε στην πατρίδα. Του λείπει το γνωστό περιβάλλον με το οποίο ήταν τόσο στενά δεμένος. Στη ξενιτιά του φαίνονται όλα ξένα. Δεν μπορεί να συνηθίσει τις νέες φάτσες, τους νέους τόπους, τη νέα γλώσσα.

Αυτό το συναίσθημα της μοναξιάς τον σπρώχνει να βρει ομοιοπαθείς για να κάνει παρέα, άτομα που να του θυμίζουν τον τόπο του, την πατρίδα του, τις συνήθειες του. Αυτό το συναίσθημα το τόσο οδυνηρό έγινε αφορμή οι μετανάστες να οργανωθούν, να ενωθούν, να κάνουν, τέλος πάντων, κάτι για να μη νιώθουν μόνοι. Ετσι άρχισαν, στα πρώτα μεταναστευτικά χρόνια, εδώ στην Αυστραλία, να γίνονται οι διάφοροι παροικιακοί μας οργανισμοί.

 Ατομα με κοινά ενδιαφέροντα, άτομα καταγόμενα από το ίδιο μέρος, άτομα με κοινές επαγγελματικές ασχολίες, νιώθουν την ανάγκη να οργανωθούν, να συναγελάζονται για να διώχνουν αυτό το αίσθημα της ανίας που προκαλεί η μοναξιά. Αυτό γινόταν στις αρχές. Σιγά-σιγά, όμως, με τον καιρό αυτό το τρομερό αίσθημα της μοναξιάς άρχισε να φεύγει γιατί ο μετανάστης γνωρίστηκε με το νέο περιβάλλον και το αίσθημα της ανίας δεν τον βασανίζει πλέον.

 Μπορεί να μη νιώθει, ύστερα από ορισμένο καιρό, μοναξιασμένος γιατί δημιούργησε νέες γνωριμίες και νέες φιλίες, νέους δεσμούς ακόμα και οικογένεια. Τον τρώει τώρα ένα άλλο σαράκι. Το σαράκι της αφομοίωσης. Φοβάται μη χάσει την ταυτότητα του, την προσωπικότητα του. Φοβάται μήπως τα παιδιά του πάψουν να είναι αυτό που ήσαν οι γονείς τους, οι παππούδες τους, οι πρόγονοι τους. Και στην περίπτωση τη δική μας τρέμουν στη σκέψη ότι τα παιδιά τους θα πάψουν να είναι Ελληνες.

Παρουσιάζεται, λοιπόν, ένα νέο κίνητρο για οργάνωση. Οργανώνεται ο μετανάστης σε Κοινότητες που σκοπό έχουν τη διατήρηση της ταυτότητας, τη διατήρηση των ηθών και εθίμων μας, τη διατήρηση της θρησκείας και της γλώσσας μας, του πολιτισμού μας. Η μια Κοινότητα διαδέχεται την άλλη μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να κορεσθεί η χώρα αυτή από μεταναστευτικές Κοινότητες που όλες, λίγο-πολύ, έχουν τους ίδιους σκοπούς και επιδιώξεις.

 Δεν πρόκειται στο σημείωμα αυτό να ασχοληθώ με τις εκατοντάδες οργανώσεις του Ελληνισμού σ’ αυτή τη χώρα γιατί είναι τόσο πολλές που πρέπει να κάνεις τεράστια έρευνα για να μπορέσεις να τις παρουσιάσεις. Ούτε θα προσπαθήσω να προβάλω τα επιτεύγματα τους που, ομολογουμένως,  είναι τόσα πολλά Δεν θ’ ασχοληθώ επίσης με τους Ελλαδικούς οργανισμούς της Μελβούρνης όπου ζω γιατί κι αυτοί είναι πάρα πολλοί. Θα περιορισθώ μόνο στους Κυπριακούς οργανισμούς που κι αυτοί δεν είναι λίγοι.

 Σύμφωνα με όσα είπα πιο πάνω, αν είναι σωστά, οι διάφοροι οργανισμοί γίνονται για να ενώσουν άτομα με τα ίδια ενδιαφέροντα είτε άτομα που κατάγονται από το ίδιο μέρος. Σε όλους τους κυπριακούς οργανισμούς – αν ρίξουμε μια ματιά στα καταστατικά τους – θα δούμε ότι ο κυριότερος λόγος που προβάλλεται για την ίδρυση τους είναι για να διατηρήσουμε εμείς και τα παιδιά μας την ταυτότητα μας κλπ. κλπ. όπως είπαμε πιο πάνω. Λόγω των γεγονότων που έζησε η Κύπρος τα τελευταία χρόνια μπαίνει και ένας άλλος καταστατικός όρος των οργανισμών μας. Να βοηθήσουμε την πατρίδα μας στον αγώνα που διεξάγει για επιβίωση και  λευτεριά.

 Δεν πιστεύω να υπάρχει έστω και ένας οργανισμός που να μην έχει αυτούς τους δυο σκοπούς στο καταστατικό του. Εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω με το σημείωμα αυτό είναι πόσοι Κυπριακοί οργανισμοί κάνουν κάτι για να δικαιολογήσουν τους όρους αυτούς του καταστατικού τους. Πόσοι από αυτούς τους οργανισμούς έχουν να επιδείξουν κάποια δράση πάνω στον εθνικό τομέα και πόσοι έχουν προσφέρει κάτι στον πολιτιστικό τομέα. Αν τους πάρουμε ένα προς ένα θα δούμε ότι ελάχιστοι είναι εκείνοι που ενδιαφέρονται για τα σοβαρά ζητήματα που ενδιαφέρουν τα μέλη τους και την παροικία γενικότερα.

 Ολοι ξέρουμε ότι υπάρχει μια Επιτροπή με το όνομα Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΣΕΚΑ). Ολοι το ξέρουμε. Δεν είναι δυνατόν να μην το ξέρουν οι ιθύνοντες των διαφόρων Κυπριακών οργανισμών. Και όμως οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι μέλη της ΣΕΚΑ και ούτε παρουσιάστηκαν καμιά φορά με εκπρόσωπο τους για να προσφέρουν τη βοήθεια τους στον αγώνα που διεξάγεται. Κι ας είναι μερικοί, οργανισμοί κατεχομένων μερών.

 Και διερωτάται κανείς. Γιατί ιδρύθηκαν οι οργανισμοί αυτοί; Γιατί υπάρχουν – αν πραγματικά υπάρχουν; Μήπως για να κάνουν ένα μπάρμπεκιου το χρόνο ή ένα χορό; Είναι μήπως αυτός και μόνο ο σκοπός της ύπαρξης τους; Δεν ενδιαφέρονται για το τι γίνεται στην υπόλοιπη παροικία και στην ιδιαίτερη τους πατρίδα; Αν τολμήσει κάποιος να τους υπενθυμίσει τα καθήκοντα τους σαν οργάνωση θα βρουν χίλιες-δυο δικαιολογίες, χίλιες-δυο προφάσεις εν αμαρτίες.

Η Κεντρική Κυπριακή Κοινότητα της Μελβούρνης προσπάθησε να ενώσει τους οργανισμούς αυτούς και ίδρυσε τη λεγόμενη Ομοσπονδία Κυπριακών Οργανισμών Μελβούρνης και Βικτωρίας. Δεν ξέρω πόσοι ακριβώς οργανισμοί τη στελεχώνουν. Οσοι κι αν είναι δεν μας έδειξαν κάποια δράση που να δικαιολογεί την ύπαρξη τους. Εμείς περιμέναμε ότι θα μας παρουσίαζαν τουλάχιστο κάτι που δεν το είχαμε πριν. Δυστυχώς, το ότι υπάρχει ακόμα – αν υπάρχει -  αυτή η Ομοσπονδία το ξέρουμε γιατί το όνομα της είναι γραμμένο στην πόρτα της εισόδου του νέου κτιρίου της Κοινότητας.

Με τα πιο πάνω, πρέπει να τονίσω ότι δεν είμαι εναντίον της ίδρυσης παροικιακών οργανισμών, εξειδικευμένων και μή. Κάθε άλλο. Η οργάνωση είναι καλό πράγμα. Ενώνει. Αλλά μόνο η «ένωση» δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται και η δράση. Η δράση που να δικαιολογεί την ύπαρξη. Αν ιδρύσαμε ένα οργανισμό απλά για να πούμε ότι τον ιδρύσαμε και δημιουργήσαμε ακόμη μια «καρέκλα», τότε να λείπει.

 Ας μου επιτραπεί να κάμω μια έκκληση στους ηγέτες και στα μέλη όλων των παροικιακών μας οργανισμών. Υπάρχει πεδίον δράσης για όλους. Μη κρύβεστε στο καβούκι σας. Δραστηριοποιηθείτε και δραστηριοποιείστε και τα μέλη σας. Υπάρχουν τόσα πολλά που πρέπει να γίνουν, τόσο στον εθνικό όσο και στον πολιτιστικό τομέα. Είναι καθήκον της οργανωμένης παροικίας να συμβάλει στην εκπλήρωση των στόχων που έταξε με την ίδρυση της.

Παροικιακά σημειώματα

Σήμερα θα ξεφύγω λίγο από τα συνηθισμένα σημειώματα που σας γράφω από τη στήλη αυτή. Πρώτον δεν θα ασχοληθώ μόνο με ένα θέμα αλλά με διάφορα και δεύτερο θα μπω και λίγο στα ελλαδίτικα – τα καλαμαρίστικα – όπως τα λέμε στην Κύπρο. Θα εκφράσω μερικές σκέψεις μου που προέρχονται από γνήσιο και πραγματικό ενδιαφέρον και δεν θα ήθελα να θεωρηθώ σαν ένας κακόβουλος επικριτής που προσπαθεί να βρει λάθη σε μια καλή και καλόβουλη προσπάθεια.

 Θ’ αρχίσω με το 2ο Πολιτιστικό Συνέδριο του ΣΑΕ Ωκεανίας  με τίτλο «Ελληνισμός – Ενας ζωντανός πολιτισμός στην Ωκεανία του 2001», που πραγματοποιήθηκε στη Μελβούρνη το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Περιγραφή του Συνεδρίου θα βρείτε σε άλλες στήλες της εφημερίδας μας. Εδώ θα εκφράσω μόνο μερικές δικές μου απόψεις που, αν οι υπεύθυνοι τις θεωρήσουν λογικές, ας τις υιοθετήσουν σε προσεχή συνέδρια τα οποία θα γίνουν.

 Οφείλω να ομολογήσω ότι το υλικό του Συνεδρίου, δηλαδή οι ομιλητές και τα θέματα με τα οποία ασχολήθηκαν ήταν το κάτι άλλο. Εξαιρετικοί ομιλητές έθιξαν θέματα τα οποία ενδιαφέρουν άμεσα τον απόδημο ελληνισμό. Ακαδημαϊκοί, λογοτέχνες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, μουσικοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και άνθρωποι των γραμμάτων ανέπτυξαν τα θέματα τους με εξαιρετική τέχνη και μαεστρία που εντυπωσίασαν το ακροατήριο.

 Πολύ καλά, θα μου πείτε. Τότε ποιο είναι το πρόβλημα; Το πρόβλημα, αγαπητοί μου είναι στο ότι όλες αυτές τις θαυμάσιες, ενημερωτικές και κατατοπιστικές ομιλίες για τις οποίες σπαταλήθηκε πάρα πολύς χρόνος και έρευνα για να ετοιμαστούν, τις άκουσαν λιγότερα από 30 άτομα. Κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη το Συνέδριο θα έπρεπε να γίνει σε μια πολύ μεγαλύτερη αίθουσα και το ακροατήριο θα έπρεπε να ήταν σε χιλιάδες και όχι σε δεκάδες. Γιατί παρατηρήθηκε τόση αποτυχία στην προσέλευση συνέδρων δεν ξέρω άνκαι μπορώ να φανταστώ. Το αφήνω όμως στους υπευθύνους να το μελετήσουν και να βρουν τους λόγους.

 Ο κάθε ένας θα περίμενε να δει στο Συνέδριο τουλάχιστον όλους εκείνους οι οποίοι κάθε χρόνο πηγαίνουν στη Θεσσαλονίκη με δωρεάν εισιτήριο για το Παγκόσμιο Συνέδριο του ΣΑΕ. Μήπως αυτό το Συνέδριο δεν ήταν ενδιαφέρον και έλαμψαν με την απουσία τους; Ελπίζω να κράτησαν σημειώσεις οι υπεύθυνοι και όταν θα έρθει η ώρα να στείλουν προσκλήσεις για το δωρεάν ταξιδάκι στην Ελλάδα να λάβουν υπόψη τους και το πραγματικό ενδιαφέρον των «συνέδρων».

 Ας μου επιτραπεί να κάμω και μια άλλη παρατήρηση για το Συνέδριο του ΣΑΕ. Πραγματοποιήθηκε στις αίθουσες ενός αριστοκρατικού ξενοδοχείου της Μελβούρνης που ασφαλώς θα στοίχισε στους οργανωτές πάρα πολλά χρήματα. Υπάρχουν στην πόλη μας τόσοι πολλοί Ελληνικοί οργανισμοί με ιδιόκτητα κτίρια και κατάλληλες αίθουσες για συνέδρια Γιατί δεν προτιμήθηκαν οι δικοί μας οργανισμοί και το δικό μας περιβάλλον; Μήπως για να προκληθεί η εντύπωση ότι ξεφεύγουμε από το Ελληνικό περιβάλλον; Αλλά σκοπός του συνεδρίου ήταν ακριβώς να δημιουργηθεί ελληνική ατμόσφαιρα και να εκτιμηθεί ο ελληνικός τρόπος σκέψης.

 Πριν φύγω από το ΣΑΕ θα πω και κάτι που έγινε που μου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση σαν Κύπριος που είμαι. Δεν ξέρω αν περιλαμβάνεται στο πρωτόκολλο αλλά όπως και να έχει το πράγμα εμείς οι έλληνες δεν πρέπει να παραβλέπουμε επισήμους που μας τιμούν με την παρουσία τους που για να το κάμουν άφησαν άλλες υποχρεώσεις, Στο άνοιγμα του Συνεδρίου την περασμένη Παρασκευή το βράδυ παρέστησαν, μεταξύ άλλων, και ο Υπατος Αρμοστής και ο Γενικός Πρόξενος της Κυπριακής Δημοκρατιας οι οποίοι ήρθαν από την Καμπέρα για το σκοπό αυτό.

 Ο Υπατος Αρμοστής προσφωνήθηκε – δυστυχώς όχι όπως έπρεπε – και μίλησε για το συνέδριο. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι δεν τηρήθηκε καθόλου το επίσημο πρωτόκολλο. Ο Υπατος Αρμοστής είναι Πρέσβης, ιεραρχικά είναι ανώτερος από τον Γενικό Πρόξενο και από τους οποιουσδήποτε βουλευτές γιατί είναι εκπρόσωπος κράτους. Αυτό φαίνεται δεν το ήξεραν οι υπεύθυνοι του Συνεδρίου. Ούτε κανένας σκέφθηκε να προσφωνήσει τον Γενικό Πρόξενο της Κύπρου που ήταν παρών. Εγινε μήπως γιατί «αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω» ή δεν το ήξεραν ή τους διέφυγε;

 Ας αφήσουμε το ΣΑΕ στην ησυχία του και ας πούμε μερικά λόγια για τους δυο εκπροσώπους της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αυστραλία, τον Υπατο Αρμοστή τον κ. Σώτο Λιασίδη και τον νέο Γενικό μας Πρόξενο τον κ. Μιχάλη Ζαχαρίογλου. Και οι δυο προήχθησαν στις θέσεις αυτές πρόσφατα και ανέλαβαν μαζί τα νέα τους καθήκοντα πριν ένα-δυο μήνες. Το Μιχάλη τον γνωρίζαμε από πριν γιατί υπηρέτησε στην Υπάτη Αρμοστεία πριν δέκα περίπου χρόνια σαν Υπεύθυνος Τύπου.

 Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά και κατά βάθος τον νέο μας Υπατο Αρμοστή και να ανανεώσουμε τους δεσμούς φιλίας με τον νέο Γενικό μας Πρόξενο. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις εντυπώσεις που απεκόμισα ύστερα από τη συνάντηση που είχα μαζί τους και τις συνομιλίες που κάναμε κατά την απρογραμμάτιστη συνάντηση μας που κράτησε μάλιστα αρκετές ώρες. Δεν ήταν συνέντευξη δημοσιογραφική αλλά κουβέντα φιλική – off the record – που λένε στη δημοσιογραφία.

 Το πρώτο πράγμα που μου προκάλεσε εντύπωση ήταν ότι και οι δυο είναι επαγγελματίες στη δουλειά τους. Ξέρουν τι λένε και ξέρουν τι κάνουν. Απλοί με τους απλούς ανθρώπους αλλά τεχνοκράτες όταν πρόκειται για επαγγελματικά θέματα. Προσέξαμε την προθυμία στα πρόσωπα τους να γνωριστούν με την παροικία, να την εξυπηρετήσουν με κάθε τρόπο αλλά  ταυτόχρονα και την προσήλωση τους στα διπλωματικά τους καθήκοντα. Επανειλημμένα μας τόνισαν ότι είναι πάντα στη διάθεση μας για οποιοδήποτε θέμα της αρμοδιότητας τους και να μη διστάζουμε να επικοινωνούμε μαζί τους. Μας διαβεβαίωσαν ότι θα βρούμε την αμέριστη υποστήριξη και συμπαράσταση τους.

 Χαρήκαμε τη συντροφιά τους, εκτιμήσαμε την προσήλωση τους στο καθήκον που τους ανάθεσε η πατρίδα μας να διεξάγουν στη χώρα αυτή και δεν έχουμε παρά να τους ευχηθούμε κάθε επιτυχία. Θα ήθελα δε να συστήσω στους συμπατριώτες μας αυτό που τόνισαν επανειλημμένα οι δυο εκλεκτοί εκπρόσωποι της Κύπρου. Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με την Υπάτη Αρμοστεία για οποιοδήποτε προξενικό θέμα ή πρόβλημα που σας απασχολεί και έχει σχέση με την ιδιαίτερη μας πατρίδα.

 Θα κλείσω τα σημερινά μου σημειώματα με μια μικρή γνωστή ιστορία που δεν έχει καθόλου σχέση με τα σημερινά γραφόμενα μου αλλά με την οποία πολύ πιθανόν να ασχοληθώ στο μέλλον αν εξακολουθήσουν να επικρατούν οι ίδιες καταστάσεις και οι ίδιες σκέψεις από ορισμένους που βάλθηκαν να μας κάνουν τους ηγέτες. Ηταν, λοιπόν, δυο άνθρωποι, λέγει η ιστορία που μισούσε ο ένας τον άλλο με τόσο πάθος που το μίσος τους έγινε γνωστό σε όλα τα γειτονικά χωριά. Το έμαθε και ο «Βασιλέας» της περιοχής ο οποίος κάλεσε τον ένα από τους δυο και του είπε: Θέλω να σου κάνω ένα δώρο, ότι μου ζητήσεις, αλλά να ξέρεις ότι, ότι σου δώσω θα δώσω τα διπλά στον εχθρό σου. Πες μου, λοιπόν, τι θέλεις. Χωρίς να σκεφθεί και πολύ ο χωρικός γυρίζει και λέγει στο Βασιλέα: Να μου βγάλεις το ένα μάτι!!!

 Παροικιακά σημειώματα

Πλούσια σε παροικιακές εκδηλώσεις ήταν η κυπριακή παροικία τους τελευταίους ενα-δυό μήνες. Η Κυπριακή πατριά της Μελβούρνης ήταν συνεχώς σε υπερδιέγερση. Δεν θυμάμαι να υπήρξε μια παρόμοια εποχή στην ιστορία της και ούτε πιστεύω ότι θα δούμε μια παρόμοια στο μέλλον.  

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Κι όπως γίνεται συνήθως ας αρχίσουμε από τα δυσάρεστα. Οπως ξέρετε, η Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικρωρίας είχε προγραμματίσει τη 12η Γιορτή του Κρασιού για το Σαββατοκύριακο 25 και 26 Φεβρουαρίου στα γήπεδα του Παγκύπριου. Ολα ήσαν έτοιμα και προεβλέπετο ότι θα σημείωνε εξαιρετική επιτυχία, χάρη στις μεγάλες προσπάθειες και την συστηματική δουλειά του νέου Διοικητικού Συμβουλίου και των πολλών εθελοντών και συνεργατών του.  

Δυστυχώς, όμως, «άλλα μεν βουλαί ανθρώπων άλλα δε Θεός κελεύει». Ολα καταστράφηκαν και όλα ματαιώθηκαν από μια αναπάντεχη μπόρα, το πρωινό του Σαββάτου, η οποία παρέσυρε στο διάβα της τα πάντα σαν να ήταν το τσουνάμι της Ινδονησίας. Τίποτα δεν έμεινε στον τόπο του. Τα πάντα αναποδογυρίστηκαν. Οι προετοιμασίες καταστράφηκαν και οι υπεύθυνοι αναγκάστηκαν να αναβάλουν τη γιορτή επ’ αόριστον.  

Σαν αποζημίωση της αναπάντεχης καταστροφής το Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητας οργάνωσε μια βραδιά γνωριμίας με τους καλλιτέχνες που ήρθαν από την Κύπρο για τη Γιορτή του Κρασιού για την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου. Παρόλον ότι είχαν μπροστά τους μόνο δυο μέρες για προετοιμασία, η εκδήλωση πέτυχε απόλυτα και η αίθουσα της Κοινότητας γέμισε ασφυκτικά.  

Απολαύσαμε όλοι χορούς κυπριακούς τόσο από το συγκρότημα της Κοινότητας όσο και από παλαίμαχους χορευτές του. Αποκορύφωμα ο χορός του Γιώργου Πογιά ο οποίος χόρεψε με 25 περίπου ποτήρια απάνω στο κεφάλι του και κυριολεκτικά ενθουσίασε όλους και καταχειροκροτήθηκε.  

Ολοι χαρήκαμε τα κυπριακά τσιαττιστά του βιολάρη Ανδρέα Φεσά και του λαουτάρη Νεόφυτου Κώστα, του συγκροτήματος που μας ήρθε από την Κύπρο, και μας έφεραν στη θύμηση τις παλιές καλές μέρες στην πατρίδα και τους διαγωνισμούς τσιαττιστών στη γιορτή του Κατακλυσμού και στα διάφορα πανηγύρια. Μερικοί μάλιστα από τους συμπατριώτες μας έλαβαν μέρος στο τσιάττισμα και μάλιστα με αρκετή επιτυχία.  

Τέλος, ο κύπριος κωμικός και μίμος Δημήτρης Καλλέργης μας έκαμε να γελάσουμε με την καρδιά μας με τα αστεία ανέκδοτα του, την κυπριακή πολιτική σάτιρα που μας έκαμε να θυμηθούμε τα παλιά χρόνια και τους προεκλογικούς λόγους των πολιτικών. Σαν μίμος μας παρουσίασε αρκετούς κύπριους πολιτικούς όπως τον Γλαύκο Κληρίδη, το Γιώργο Βασιλείου, τον Σπύρο Κυπριανού, το Βάσο Λυσσαρίδη και άλλους καθώς και διάφορους ελλαδίτες πολιτικούς.  

Η εκδήλωση αυτή ήταν πραγματικά μια βραδιά που δεν θα την ξεχάσουμε. Είναι πολλοί εκείνοι που εξέφρασαν την επιθυμία όπως το νέο Διοικητικό Συμβούλιο αναλάβει να αναζωογονήσει τις γνωστές Κυπριακές Οικογενειακές Βραδιές που άφησαν εποχή πριν από μερικά χρόνια. Καιρός, λοιπόν, να ξαναζωντανέψουν.  

Το πέρασμα του Μάρκου Παγδατή από τη Μελβούρνη ξύπνησε κυριολεκτικά την κυπριακή πατριά από το λήθαργο της και απέδειξε ποια πραγματικά είναι και τι μπορεί να κάνει. Ο Μάρκος Παγδατής μας έκανε περήφανους με την αθλητική του μεγαλοπρέπεια και την ευγένεια του. Τον θαυμάσαμε εμείς, τον χάρηκε ο Ελληνισμός αλλά και τα Αυστραλιανά Μέσα Ενημέρωσης δεν πήγαν πίσω. Για πάρα πολλές μέρες έγραφαν άρθρα για το κατόρθωμα του Κύπριου Ηρακλή που κατάφερε να φτάσει στον τελικό του Australian Open από το πουθενά.  

Ο τεννίστας Μάρκος Παγδατής κατάφερε αυτό που δεν κατάφερε καμμιά πολιτική αποστολή. Κατάφερε να γίνει γνωστό το όνομα της Κύπρου σε όλες τις γωνιές της Αυστραλίας και όχι μόνο. Αυτό που πέτυχε ο Μάρκος δεν μπορούσε να το πετύχει κανένας όσα χρήματα κι αν ξόδευε για διαφήμιση. Γι αυτό του είμαστε ευγνώμονες κι εμείς και η Κύπρος.  

Αυτόν τον εικοσάχρονο νέο τίμησε και η κυπριακή παροικία της πόλης μας με μια σεμνή τελετή που έγινε στο οίκημα της Κυπριακής Κοινότητας τη Δευτέρα 30 του Γεννάρη, αμέσως μετά το τέλος του πρωταθλήματος, στην οποίαν παρέστησαν περισσότερα από χίλια άτομα, ανάμεσα τους ο Υπατος Αρμοστής της Κυπριακής Δημοκρατίας Αχιλλέας Αντωνιάδης και ο ομογενής Πολιτειακός Υπουργός Γιάννης Πανταζόπουλος.  

Ο Μάρκος Παγδατής με δάκρυα στα μάτια ευχαρίστησε όλους για την αγάπη και συμπαράσταση που του έδειξαν και τόνισε ότι θα συνεχίσει να αγωνίζεται για την μικρή του πατρίδα την Κύπρο. Και κατέληξε με ένα απλό «ευχαριστώ, δεν ξέρω τι να πω». Εμείς του λέμε, δεν χρειάζεται να πεις τίποτε Μάρκο. Απλώς, κάνε αυτό που ξέρεις να κάνεις. Κι αυτό είναι περισσότερο από αρκετό.  

Πριν το τέλος της εκδήλωσης ο Υπατος Αρμοστής Αχιλλέας Αντωνιάδης και ο Πρόεδρος της Κοινότητας Στέλιος Αγγελοδήμου παρέδωσαν στο Μάρκο Παγδατή μια αναμνηστική πλακέτα ενώ ο συμπατριώτης μας μουσικονσυθέτης και τραγουδιστής Στέλιος Τσιόλας τραγούδησε ένα δικό του ποίημα, μελωποιημένο από τον ίδιο, που αναφέρεται στο κατόρθωμα του Μάρκου Παγδατή.  

Η παροικία μας παρέμεινε σε υπερδιέγερση με το άκουσμα ότι η Κύπρος θα λάβει μέρος στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες της Μελβούρνης 2006 με μια πολυάριθμη αποστολή κι όλοι περίμεναν με αγωνία να υποδεχθούν τα νιάτα που θα εκπροσωπούσαν τη μικρή μας πατρίδα. Κι όταν έφθασε η πρώτη αποστολή τους υποδεχθήκαμε στο οίκημα της Κοινότητας μας με την αγάπη που τους αξίζει. Και πάλι το οίκημα μας γέμισε ασφυκτικά.  

Μαζί με την αποστολή που αποτελείτο από αθλητές και προπονητές ήταν και ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου Πεύκιος Γεωργιάδης και ο Πρόεδρος της Επιτροπής Κοινοπολιτειακών αγώνων της Κύπρου Κίκης Λαζαρίδης. Η παροικία μας, με επί κεφαλής τον Υπατο Αρμοστή Αχιλλέα Αντωνιάδη, τον Πρόεδρο της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης Στέλιο Αγγελοδήμου και άλλους παροικιακούς παράγοντες, επεφύλαξε μια θερμότατη υποδοχή στα κυπριακά νιάτα.  

Η αίθουσα της Κοινότητας γέμισε και πάλι ασφυκτικά. Εκτός από εκπροσώπους παροικιακών οργανισμών στην υποδοχή παρέστησαν επίσης ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Δέρβης κ. Ιεζεκιήλ και ο Κύπριος Πολιτειακός Υπουργός Φάνος Θεοφάνους. Υστερα από τους απαραίτητους χαιρετισμούς και τα καλωσορίσματα μίλησε ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου Πεύκιος Γεωργιάδης ο οποίος εκτός των άλλων αναφέρθηκε και στις τελευταίες εξελίξεις του Κυπριακού.  

Ο Κίκης Λαζαρίδης ευχαρίστησε για τη υποδοχή και τη φιλοξενία, εξήρε την άρτια διοργάνωση των Κοινοπολιτειακών Αγώνων από τις Αυστραλιανές αρχές και εξέφρασε την πεποίθηση ότι η Κυπριακή αποστολή θα πάει πολύ καλά και θα κερδίσει αρκετά μετάλλια. Μας ενημέρωσε επίσης για την πορεία του αθλητισμού στην Κύπρο.  

Ο Κύπριος Πολιτειακός Υπουργός Φάνος Θεοφάνους εξέφρασε την περηφάνεια του γιατί είναι Κύπριος και ευχήθηκε κάθε επιτυχία στην Κυπριακή αποστολή. Μετάφερε επίσης τον χαιρετισμό του Πρωθυπουργού της Βικτώριας Στιβ Μπρακς.  

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης δόθηκαν αναμνηστικά δώρα στους αθλητές και τους συνοδούς τους κι αυτοί παρέδωσαν στον Πρόεδρο της Κοινότητητας και τον Υπατο Αρμοστή μια Κυπριακή σημαία με τις υπογραφές όλων των αθλητών.  

Ενας άλλος Κύπριος, ο γνωστός τραγουδιστής και μουσικοσυνθέτης Αλκίνοος Ιωαννίδης μας προκάλεσε ρίγη εθνικής συγκίνησης και περηφάνειας με την άφιξη του στην Αυστραλία. Ο Αλκίνοος ήρθε σαν προσκεκλημένος της Αυστραλιανής Επιτροπής των Κοινοπολιτειακών Αγώνων 2006 και έδωσε μια εξαιρετική συναυλία, δωρεάν, το βράδυ της Δευτέρας 20 Μαρτίου στους ανοιχτούς χώρους του Myer Music Bowl. Πολλές χιλιάδες συμπάροικοι και όχι μόνο παρακολούθησαν τη συναυλία και χειροκρότησαν τον καταξιωμένο Κύπριο καλλιτέχνη.  

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης αποδείχτηκε ότι είναι ακόμα ένας άξιος πρέσβης της Κύπρου και του λαού της που μεταφέρει το μήνυμα της για πίστη στην ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα σ’ όλες τις άκρες της γης, όπου μεταβαίνει, και με τα τραγούδια του όχι μόνο διασκεδάζει το ακροατήριο του αλλά και το προβληματίζει με τα γεμάτα νόημα τραγούδια του.  

Κι αυτό το εκλεκτό παιδί της Κύπρου τίμησε η Κυπριακή Κοινότητα, την επομένη της συναυλίας του, την Τρίτη 21 Μαρτίου στο οίκημα της, με ένα θαυμάσιο δείπνο, στο οποίο παρέστησαν πάρα πολλοί εκπρόσωποι και παράγοντες της ελλαδικής και κυπριακής παροικίας Παρέστησαν, επίσης, ο Κύπριος πολιτειακός υπουργός Φάνος Θεοφάνους, ο Πρόεδρος της Παγκόσμιας Επιτροπής Βουλευτών ελληνικής κατγωγής Δημήτριος Γιάνναρος από την Αμερική και άλλοι. Στις προσφωνήσεις τους τόσο ο Υπατος Αρμοστής όσο και ο Πρόεδρος της Κοινότητας εξήραν την προσωπικότητα και το έργο του τιμώμενου καλλιτέχνη και τον προσκάλεσαν να μας ξανάρθει.  

Απαντώντας ο Αλκίνοος, ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων αλλά υψηλών προδιαγραφών, υποσχέθηκε ότι θά κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να ξανάρθει και τραγούδησε κι ένα τραγούδι του για τους συνδαιτημόνες. Στην εκδήλωση παρέστησαν επίσης ο Πρόεδρος της Κυριακής Επιτροπής Κοινοπολιτειακών Αγώνων Κίκης Λαζαρίδης, ο συμπατριώτης μας πολιτειακός υπουργός Φάνος Θεοφάνους και πολλοί άλλοι επώνυμοι.  

Τη Δευτέρα 27 Μαρτίου τό βράδυ έγινε η αποχαιρετιστήρια εκδήλωση για τους Κύπριους αθλητές και τους συνοδούς τους. Η εκδήλωση οργανώθηκε από τους Κυπριακούς παροικιακούς οργανισμούς της Μελβούρνης και έγινε στην γνωστή ταβέρνα Jim’s Tavern στο Collingwood. Η βραδιά ήταν πολύ συγκινητική και ταυτόχρονα ευχάριστη. Οι κύπριοι αθλητές και οι συνοδοί τους διασκέδασαν με την καρδιά τους, χόρεψαν και τραγούδησαν. Κι εμείς τους καμαρώναμε.  

Οπως είναι γνωστό οι κύπριοι αθλητές πήραν έξι μετάλλια, 3 χρυσά, ένα αργυρό και δύο χάλκινα, στους Κοινοπολιτειακούς αγώνες 2006.