Στη σελίδα αυτή θα δημοσιεύουμε παλιά άρθρα και φωτογραφίες που εξακολουθούν να είναι επίκαιρα ή που μας θυμίζουν παλιές αναμνήσεις.

 

        Κυπριακά Σημειώματα

 

Ενα από τα κύρια συναισθήματα που θα πλήξει τον απόδημο, τον μετανάστη, στη νέα χώρα που διάλεξε για δεύτερη του πατρίδα, είναι η μοναξιά. Εστω κι αν ενώθηκε με γνωστά του ή συγγενικά του πρόσωπα, η μοναξιά τον βασανίζει. Του λείπει η συντροφιά που είχε στην πατρίδα. Του λείπει το γνωστό περιβάλλον με το οποίο ήταν τόσο στενά δεμένος. Στη ξενιτιά του φαίνονται όλα ξένα. Δεν μπορεί να συνηθίσει τις νέες φάτσες, τους νέους τόπους, τη νέα γλώσσα.

Αυτό το συναίσθημα της μοναξιάς τον σπρώχνει να βρει ομοιοπαθείς για να κάνει παρέα, άτομα που να του θυμίζουν τον τόπο του, την πατρίδα του, τις συνήθειες του. Αυτό το συναίσθημα το τόσο οδυνηρό έγινε αφορμή οι μετανάστες να οργανωθούν, να ενωθούν, να κάνουν, τέλος πάντων, κάτι για να μη νιώθουν μόνοι. Ετσι άρχισαν, στα πρώτα μεταναστευτικά χρόνια, εδώ στην Αυστραλία, να γίνονται οι διάφοροι παροικιακοί μας οργανισμοί.

Ατομα με κοινά ενδιαφέροντα, άτομα καταγόμενα από το ίδιο μέρος, άτομα με κοινές επαγγελματικές ασχολίες, νιώθουν την ανάγκη να οργανωθούν, να συναγελάζονται για να διώχνουν αυτό το αίσθημα της ανίας που προκαλεί η μοναξιά. Αυτό γινόταν στις αρχές. Σιγά-σιγά, όμως, με τον καιρό αυτό το τρομερό αίσθημα της μοναξιάς άρχισε να φεύγει γιατί ο μετανάστης γνωρίστηκε με το νέο περιβάλλον και το αίσθημα της ανίας δεν τον βασανίζει πλέον.

Μπορεί να μη νιώθει, ύστερα από ορισμένο καιρό, μοναξιασμένος γιατί δημιούργησε νέες γνωριμίες και νέες φιλίες, νέους δεσμούς ακόμα και οικογένεια. Τον τρώει τώρα ένα άλλο σαράκι. Το σαράκι της αφομοίωσης. Φοβάται μη χάσει την ταυτότητα του, την προσωπικότητα του. Φοβάται μήπως τα παιδιά του πάψουν να είναι αυτό που ήσαν οι γονείς τους, οι παππούδες τους, οι πρόγονοι τους. Και στην περίπτωση τη δική μας τρέμουν στη σκέψη ότι τα παιδιά τους θα πάψουν να είναι Ελληνες.

Παρουσιάζεται, λοιπόν, ένα νέο κίνητρο για οργάνωση. Οργανώνεται ο μετανάστης σε Κοινότητες που σκοπό έχουν τη διατήρηση της ταυτότητας, τη διατήρηση των ηθών και εθίμων μας, τη διατήρηση της θρησκείας και της γλώσσας μας, του πολιτισμού μας. Η μια Κοινότητα διαδέχεται την άλλη μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να κορεσθεί η χώρα αυτή από μεταναστευτικές Κοινότητες που όλες, λίγο-πολύ, έχουν τους ίδιους σκοπούς και επιδιώξεις.

Δεν πρόκειται στο σημείωμα αυτό να ασχοληθώ με τις εκατοντάδες οργανώσεις του Ελληνισμού σ’ αυτή τη χώρα γιατί είναι τόσο πολλές που πρέπει να κάνεις τεράστια έρευνα για να μπορέσεις να τις παρουσιάσεις. Ούτε θα προσπαθήσω να προβάλω τα επιτεύγματα τους που, ομολογουμένως,  είναι τόσα πολλά Δεν θ’ ασχοληθώ επίσης με τους Ελλαδικούς οργανισμούς της Μελβούρνης όπου ζω γιατί κι αυτοί είναι πάρα πολλοί. Θα περιορισθώ μόνο στους Κυπριακούς οργανισμούς που κι αυτοί δεν είναι λίγοι.

Σύμφωνα με όσα είπα πιο πάνω, αν είναι σωστά, οι διάφοροι οργανισμοί γίνονται για να ενώσουν άτομα με τα ίδια ενδιαφέροντα είτε άτομα που κατάγονται από το ίδιο μέρος. Σε όλους τους κυπριακούς οργανισμούς – αν ρίξουμε μια ματιά στα καταστατικά τους – θα δούμε ότι ο κυριότερος λόγος που προβάλλεται για την ίδρυση τους είναι για να διατηρήσουμε εμείς και τα παιδιά μας την ταυτότητα μας κλπ. κλπ. όπως είπαμε πιο πάνω. Λόγω των γεγονότων που έζησε η Κύπρος τα τελευταία χρόνια μπαίνει και ένας άλλος καταστατικός όρος των οργανισμών μας. Να βοηθήσουμε την πατρίδα μας στον αγώνα που διεξάγει για επιβίωση και  λευτεριά.

Δεν πιστεύω να υπάρχει έστω και ένας οργανισμός που να μην έχει αυτούς τους δυο σκοπούς στο καταστατικό του. Εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω με το σημείωμα αυτό είναι πόσοι Κυπριακοί οργανισμοί κάνουν κάτι για να δικαιολογήσουν τους όρους αυτούς του καταστατικού τους. Πόσοι από αυτούς τους οργανισμούς έχουν να επιδείξουν κάποια δράση πάνω στον εθνικό τομέα και πόσοι έχουν προσφέρει κάτι στον πολιτιστικό τομέα. Αν τους πάρουμε ένα προς ένα θα δούμε ότι ελάχιστοι είναι εκείνοι που ενδιαφέρονται για τα σοβαρά ζητήματα που ενδιαφέρουν τα μέλη τους και την παροικία γενικότερα.

Ολοι ξέρουμε ότι υπάρχει μια Επιτροπή με το όνομα Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΣΕΚΑ). Ολοι το ξέρουμε. Δεν είναι δυνατόν να μην το ξέρουν οι ιθύνοντες των διαφόρων Κυπριακών οργανισμών. Και όμως οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι μέλη της ΣΕΚΑ και ούτε παρουσιάστηκαν καμιά φορά με εκπρόσωπο τους για να προσφέρουν τη βοήθεια τους στον αγώνα που διεξάγεται. Κι ας είναι μερικοί, οργανισμοί κατεχομένων μερών.

Και διερωτάται κανείς. Γιατί ιδρύθηκαν οι οργανισμοί αυτοί; Γιατί υπάρχουν – αν πραγματικά υπάρχουν; Μήπως για να κάνουν ένα μπάρμπεκιου το χρόνο ή ένα χορό; Είναι μήπως αυτός και μόνο ο σκοπός της ύπαρξης τους; Δεν ενδιαφέρονται για το τι γίνεται στην υπόλοιπη παροικία και στην ιδιαίτερη τους πατρίδα; Αν τολμήσει κάποιος να τους υπενθυμίσει τα καθήκοντα τους σαν οργάνωση θα βρουν χίλιες-δυο δικαιολογίες, χίλιες-δυο προφάσεις εν αμαρτίες.

Η Κεντρική Κυπριακή Κοινότητα της Μελβούρνης προσπάθησε να ενώσει τους οργανισμούς αυτούς και ίδρυσε τη λεγόμενη Ομοσπονδία Κυπριακών Οργανισμών Μελβούρνης και Βικτωρίας. Δεν ξέρω πόσοι ακριβώς οργανισμοί τη στελεχώνουν. Οσοι κι αν είναι δεν μας έδειξαν κάποια δράση που να δικαιολογεί την ύπαρξη τους. Εμείς περιμέναμε ότι θα μας παρουσίαζαν τουλάχιστο κάτι που δεν το είχαμε πριν. Δυστυχώς, το ότι υπάρχει ακόμα – αν υπάρχει -  αυτή η Ομοσπονδία το ξέρουμε γιατί το όνομα της είναι γραμμένο στην πόρτα της εισόδου του νέου κτιρίου της Κοινότητας.

Με τα πιο πάνω, πρέπει να τονίσω ότι δεν είμαι εναντίον της ίδρυσης παροικιακών οργανισμών, εξειδικευμένων και μή. Κάθε άλλο. Η οργάνωση είναι καλό πράγμα. Ενώνει. Αλλά μόνο η «ένωση» δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται και η δράση. Η δράση που να δικαιολογεί την ύπαρξη. Αν ιδρύσαμε ένα οργανισμό απλά για να πούμε ότι τον ιδρύσαμε και δημιουργήσαμε ακόμη μια «καρέκλα», τότε να λείπει.

Ας μου επιτραπεί να κάμω μια έκκληση στους ηγέτες και στα μέλη όλων των παροικιακών μας οργανισμών. Υπάρχει πεδίον δράσης για όλους. Μη κρύβεστε στο καβούκι σας. Δραστηριοποιηθείτε και δραστηριοποιείστε και τα μέλη σας. Υπάρχουν τόσα πολλά που πρέπει να γίνουν, τόσο στον εθνικό όσο και στον πολιτιστικό τομέα. Είναι καθήκον της οργανωμένης παροικίας να συμβάλει στην εκπλήρωση των στόχων που έταξε με την ίδρυση της.

           Κυπριακά Σημειώματα

 Αν κρίνει κανείς από τις ανακοινώσεις και τα σχέδια που έχουν κατατεθεί από τους διάφορους κυπριακούς οργανισμούς της Μελβούρνης θα καταλήξει στο συμπέρασμα οτι όλοι τους λειτουργούν σαν ελβετικό ρολόϊ και πολύ σύντομα θα δούμε μια αναβάθμιση όλων που θα τη ζηλεύουν όλες οι παροικίες της Αυστραλίας. Να ευχηθούμε μόνο να μη χαλάσει το "ζεμπερέκκιν" του ρολογιού, όπως επισήμανε κάποτε ο τότε Υπατος Αρμοστής της Κύπρου Δρ. Προκόπης Βανέζης.

Θα ήθελα πολύ να διαπιστώσω ότι πραγματικά οι οργανισμοί εργάζονται δραστήρια, εποικοδομητικά και θετικά για να εκτελέσεουν τα έργα τα οποία έχουν προγραμματίσει. Δυστυχώς δεν μπορεί κανένας να το κάνει αυτό αν δεν δει πρώτα τα έργα. Τα λόγια είναι εύκολα. Δύσκολα είναι τα έργα. Κι αυτά περιμένουμε να δούμε για να εκφράσουμε τα συγχαρητήρια μας σ' αυτούς που ηγούνται των παροικιακών μας οργανισμών.

Για να δούμε, όμως, μερικά από τα προγραμματιζόμενα έργα των οργανισμών μας, που όπως είπα πιο πάνω, αν εκτελεσθούν με επιτυχία θα μας καταστήσουν μια από τις πιο προοδευμένες παροικίες αυτής της χώρας. Αρχίζω πρώτα από τη Μητέρα Κοινότητα, την Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας. Ολοι το ξέρουν ότι ύστερα από την πώληση του κτιρίου που είχε στο Σίτι, η Κοινότητα αγόρασε ένα άλλο οίκημα, πριν ένα χρόνο, το οποίο υποτίθεται ότι θα εξυπηρετεί τις ανάγκες των μελών της.

Απ' ότι μαθαίνουμε, το Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητας, αφού μελέτησε και ξαναμελέτησε πως θα χρησιμοποιήσει το νέο κτίριο, αφού πήρε γνώμες από τους Ομίλους της κι από διάφορες υποεπιτροπές που δημιουργήθηκαν για τον σκοπό αυτό, ανάθεσε σε αρχιτέκτονα την εκπόνηση σχεδίων για την ανακαίνιση του. Εκανε τα σχέδια ο αρχιτέκτονας, τα ενέκρινε η Δημαρχία της περιοχής και η Κοινότητα ζήτησε προσφορές για την εκτέλεση των έργων. Οι προσφορές κλείουν σήμερα και το Συμβούλιο θα εγκρίνει την καταλληλότερη στη σημερινή του συνεδρίαση.

Εκείνο που μένει να δούμε είναι το νέο ανακαινισμένο κτίριο και τις ευκολίες που θα προσφέρει στα μέλη. Ακόμα δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα γίνει, πιστεύουμε, όμως, να είναι κάτι που πραγματικά το χρειάζεται η Κυπριακή πατριά της Μελβούρνης. Ελπίζουμε να είναι ένα οίκημα που θα μας κάνει να νιώθουμε περήφανοι. Ενα ερώτημα που βασανίζει τα μέλη είναι πόσα θα στοιχίσει η ανακαίνιση αυτή και πως θα ξεπληρωθεί το χρέος που θα επωμισθεί η Κοινότητα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς ορισμένων η Κυπριακή Κοινότητα θα μετακομίσει, εκτός απροόπτου, στο νέο κτίριο πριν το τέλος του χρόνου.

Ενας άλλος παροικιακός οργανισμός, η Κυπριακή Ελληνική Κοινότητα "Απόστολος Ανδρέας" Σάνσιαϊν, αναβαθμίζεται κι αυτή πολύ σύντομα. Οπως ανακοινώθηκε, τα σχέδια για την ανοικοδόμηση του "Κυπριακού Χωριού" εγκρίθηκαν από τη Δημαρχία της περιοχής και πολύ σύντομα θα αρχίσει το κτίσιμο. Πόσο σύντομα είναι το "πολύ σύντομα" δεν ξέρουμε. Ελπίζουμε όμως να μην είναι τόσο "σύντομα" όσο ελέγετο τόσο καιρό. Γιατί το οικόπεδο στο οποίο θα ανεγερθεί το Κυπριακό Χωριό έχει αγορασθεί εδώ κι αρκετά χρόνια, έχει ξοφληθεί εδώ και μερικά χρόνια κι ακόμα δεν είδαμε τίποτε.

Η δικαιολογία του Διοικητικού Συμβουλίου που εδίδετο στις Γενικές Συνελεύσεις των μελών ήταν ότι καθιστερούσε η Δημαρχία να εγκρίνει τις απαραίτητες άδειες. Τώρα το εμπόδιο αυτό ξεπεράστηκε. Δεν απομένει παρά να δραστηριοποιηθεί το νέο Διοικητικό Συμβούλιο που θα εκλεγεί την προσεχή Κυριακή για να φέρει σε πέρας το έργο. Ελπίζουμε ότι δεν θα υπάρξουν περαιτέρω κωλυσιεργίες και σύντομα θα δούμε το  "Κυπριακό Χωριό" σε όλη του τη δόξα και μεγαλοπρέπεια.

Ενας άλλος οργανισμός μας με μεγαλεπήβολα σχέδια για το μέλλον είναι η Κοινότητα Κυπρίων Βορείων Προαστίων. Η Κοινότητα αυτή έχει ήδη επιτελέσει ένα σημαντικό έργο. Ιδρυσε το Ελληνοκυπριακό Γηροκομείο "Η Μεγαλόχαρη" το οποίο λειτουργεί με επιτυχία εδώ κι αρκετό καιρό. Στην αρχή αυτή του χρονου άρχισε να κτίζεται και μια επί πλέον πτέρυγα με δέκα κλίνες για άτομα που υποφέρουν από άνοια. Πριν το τέλος του χρόνου θα είναι τελειωμένη.

Επί πλέον η Κοινότητα αυτή ανακοίνωσε ότι στις 4 Ιουλίου άρχισε την ανοικοδόμηση του Πολιτιστικού της Κέντρου που θα περιλαμβάνει εντευκτήριο, βιβλιοθήκη, πολιτιστικό κέντρο, εστιατόριο, θέατρο, αίθουσες εκθέσεων, αίθουσες εκδηλώσεων και ένα σωρό άλλα παρεμφερή οικοδομήματα. Σύμφωνα με δηλώσεις των υπευθύνων της Κοινότητας όλα αυτά θα είναι τελειωμένα πρίν το τέλος του επόμενου χρόνου. Το ευχόμαστε.

Συνεχίζουμε με την Κοινότητα Κυπρίων Ανατολικών Προαστίων η οποία, σύμφωνα με τον Πρόεδρο της, βρίσκεται στο στάδιο της αγοράς ιδιόκτητου οικήματος. Δεν ξέρω πόσο καλά είναι τα οικονομικά της αλλά αφού γυρεύουν οίκημα σημαίνει ότι πρέπει να έχουν ορισμένα χρήματα. Φαίνεται, δηλαδή, ότι η Κοινότητα αυτή εργαζόταν σιωπηλά κι αθόρυβα, αφού δεν ακούσαμε για δραστηριότητες της εδώ κι αρκετό καιρό. Εκανε πάντα μια ετήσια εκδήλωση, τη Γιορτή του Πορτοκαλιού. Φέτος, απ’ ότι ξέρω, δεν έγινε ακόμα. Ας ελπίσουμε ότι τα μέλη της θα δραστηριοποιηθούν και να τη δούμε σύντομα κι αυτήν αναβαθμισμένη.

Ο τελευταίος οργανισμός με τον οποίο θ’ ασχοληθώ σήμερα είναι ο Σύλλογος Γονέων και Νεολαίας Δυτικών Προαστίων. Οπως πληροφορήθηκα, την περασμένη Κυριακή είχαν τη Γενική τους Συνέλευση κατά την οποία εξέλεξαν και νέο Διοικητικό Συμβούλιο. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου η ηγεσία του οργανισμού παραμένει η ίδια και ο πρώτος στόχος της είναι οι αλλαγές στο κτιριακό της συγκρότημα. Τα σχέδια έχουν εγκριθεί και πολύ σύντομα το οίκημα τους θα είναι ανακαινισμένο και θα λειτουργεί καθημερινά για να εξυπηρετεί τα μέλη.

Οπως βλέπετε, αγαπητοί μου, οι διάφοροι κυπριακοί οργανισμοί της Μελβούρνης βρίσκονται σε αναβρασμό. Ολοι έχουν τροχιοδρομηθεί για ανακαινίσεις και αναβάθμιση των οικημάτων τους και των δραστηριοτήτων τους. Τα σχέδια τους είναι μακροπρόθεσμα. Οπως ανάφερα, όμως, πιθανόν να υπάρξουν αλλαγές στις ηγεσίες τους γιατί φέτος είναι χρόνος εκλογών και δεν ξέρουμε ποιοι θα κρατούν τα ηνία των οργανισμών μας ύστερα από την εκλογική αναμέτρηση. Οποιοι και να είναι τους ευχόμαστε από τώρα καλή επιτυχία στο έργο τους

            Παροικιακά Σημειώματα

Στο σημείωμα του περασμένου μήνα ασχοληθήκαμε με τα άτομα που προσφέρουν τον εαυτό τους για να εξυπηρετήσουν το σύνολο δηλαδή τους συνανθρώπους τους οι οποίοι ανήκουν στον ίδιο Οργανισμό. Η εξυπηρέτηση αυτή γίνεται, φυσικά, στα φανερά και την ξέρουν και την αναγνωρίζουν οι ενδιαφερόμενοι εάν πραγματικά δίδεται. Δεν είναι, όπως θα λέγαμε, σαν την ελεημοσύνη, που, όπως λέγει το ευαγγέλιο, «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου».

Προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, υποτίθεται ανιδιοτελώς, αλλά καρπούνται τους επαίνους και τη δόξα και ταυτόχρονα εξασφαλίζουν και την «καρέκλα». Για να πούμε και του στραβού το δίκιο οι περισσότεροι γι αυτή την «καρέκλα» αγωνίζονται και την πρωτοκαθεδρία. Και για κάτι άλλο: την προβολή και την ικανοποίηση του εγωισμού τους. Κι ακόμη και κάτι άλλο: τις φωτογραφίες με τους επισήμους που επισκέπτονται κατά καιρούς τον Οργανισμό τους και τη δημοσιότητα που δίδεται στον εαυτούλη τους.

Εδώ που τα λέμε, αν τα άτομα αυτά έχουν ικανότητες και προσφέρουν πραγματικά στον Οργανισμό τους, με γεια τους και χαρά τους. Χαλάλι τους η προβολή, χαλάλι τους τα χειροκροτήματα, χαλάλι τους και η δημοσιότητα. Αν όμως είναι ανίκανοι ή μάλλον με περιορισμένες ικανότητες και παίρνουν τη θέση και την καρέκλα λόγω γνωριμιών ή άλλω μέσων τότε εξασφαλίζουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιδιώκουν.

Υπάρχουν περιπτώσεις – και τα παραδείγματα είναι άπειρα – που άτομα με περιορισμένες ικανότητες έγιναν αφορμή να αποκλεισθούν άνθρωποι ικανότατοι, οι οποίοι, δυστυχώς δεν διέθεταν τους αριθμούς για να εκλεγούν στο Συμβούλιο. Ισως να μου πείτε «και τι μ’ αυτό, θα καταστραφεί ο Οργανισμός»; Οχι, αγαπητοί μου, δεν θα καταστραφεί. Απλώς θα καρκινοβατεί. Είναι σαν να θέλουμε να πάμε κάπου κι αντί να πάμε με το αυτοκίνητο, πάμε με το γαϊδούρι.

Ας έρθουμε τώρα στην κατηγορία των ικανών ατόμων. Αυτών που αποδειγμένα μπορούν να κυβερνήσουν τον Οργανισμό και να φέρουν καλά αποτελέσματα. Παίρνουμε την περίπτωση που οι ικανοί υποψήφιοι ανήκουν σε διαφορετκές φράξιες ή ομάδες και κατεβαίνουν στις εκλογές σε δυο αντίπαλους συνδυασμούς. Επειδη, συνήθως, επικρατεί κάποιου είδους φανατισμός, τις πιο πολλές φορές εκλέγεται κορδόνι ο ένας από τους δυο συνδυασμούς ή με ελάχιστες αλλαγές.

Είπαμε ότι υπάρχουν ικανότατα άτομα και στους δυο συνδυασμούς αλλά τα ικανότατα άτομα του ενός συνδυασμού δε εκλέγηκαν. Τι γίνεται τότε; Ασφαλώς όλοι θα περιμένουν ότι και οι αποτυχόντες θα συνεργαστούν με τους επιτυχόντες για την πρόοδο και την προκοπή του Οργανισμού τους. Γίνεται, όμως, αυτό; Κάποτε, ναι, συνήθως όμως όχι.

Στις πιο πολλές περιπτώσεις δημιουργείται μια «αντιπολίτευση» που σκοπό έχει να προσπαθεί να βρει λάθη στα έργα και τις αποφάσεις αυτών που κρατούν τα ηνία. Κάνουν μια στείρα κριτική και δεν αναγνωρίζουν ούτε ποτέ χειροκροτούν οτιδήποτε καλό κι αν κάνουν οι αντίπαλοι. Βρίσκονται δηλαδή συνεχώς σε πόλεμο. Ενα πόλεμο ανώφελο, ένα πόλεμο χωρίς νόημα, ο οποίος φέρνει τεράστια ζημιά στα συμφέροντα του Οργανισμού. Αλλά ποιος νοιάζεται;

Τώρα, αν «αντιπολίτευση» και «συμπολίτευση» μείνουν μόνο στα λόγια, έχει καλώς. Η ζημιά δεν είναι μεγάλη. Δυστυχώς, όμως, μερικές φορές και οι μεν και οι δε, φτάνουν στα άκρα και δεν υπάρχει καμμιά δύναμη να τους βοηθήσει να τα βρουν. Μοιάζουν της ιστορίας που λέει «ο ένας τραβά πετσί και ο άλλος τομάρι».

 Ασφαλώς, θα πρέπει να έχετε καταλάβει που καταλήγει μα τέτοια κόντρα. Εφόσον δεν μπορούν να τα βρουν, εφόσον δεν υπάρχει συμβιβασμός, η υπόθεση καταλήγει εκεί που υποχρεωτικά συμβιβάζονται, δηλαδή στα δικαστήρια. Εκείνο, όμως, που ο φανατισμός δεν τους αφήνει να δουν είναι το αποτέλεσμα της διαδικασίας, όποιο και νάναι. Ο ζημιωμένος είναι ο Οργανισμός, ο οποίος οδηγήθηκε στην περιπέτεια από αυτούς που διατείνονται ότι τον αγαπούν.

 Αλήθεια, αν ένας Οργανισμός έχει τέτοιους φίλους, τι χρειάζεται τους εχθρούς;

 

               Παροικιακά Σημειώματα

Ενα από τα κύρια συναισθήματα που θα πλήξει τον απόδημο, τον μετανάστη, στη νέα χώρα που διάλεξε για δεύτερη του πατρίδα, είναι η μοναξιά. Εστω κι αν ενώθηκε με γνωστά του ή συγγενικά του πρόσωπα, η μοναξιά τον βασανίζει. Του λείπει η συντροφιά που είχε στην πατρίδα. Του λείπει το γνωστό περιβάλλον με το οποίο ήταν τόσο στενά δεμένος. Στη ξενιτιά του φαίνονται όλα ξένα. Δεν μπορεί να συνηθίσει τις νέες φάτσες, τους νέους τόπους, τη νέα γλώσσα.

Αυτό το συναίσθημα της μοναξιάς τον σπρώχνει να βρει ομοιοπαθείς για να κάνει παρέα, άτομα που να του θυμίζουν τον τόπο του, την πατρίδα του, τις συνήθειες του. Αυτό το συναίσθημα το τόσο οδυνηρό έγινε αφορμή οι μετανάστες να οργανωθούν, να ενωθούν, να κάνουν, τέλος πάντων, κάτι για να μη νιώθουν μόνοι. Ετσι άρχισαν, στα πρώτα μεταναστευτικά χρόνια, εδώ στην Αυστραλία, να γίνονται οι διάφοροι παροικιακοί μας οργανισμοί.

 Ατομα με κοινά ενδιαφέροντα, άτομα καταγόμενα από το ίδιο μέρος, άτομα με κοινές επαγγελματικές ασχολίες, νιώθουν την ανάγκη να οργανωθούν, να συναγελάζονται για να διώχνουν αυτό το αίσθημα της ανίας που προκαλεί η μοναξιά. Αυτό γινόταν στις αρχές. Σιγά-σιγά, όμως, με τον καιρό αυτό το τρομερό αίσθημα της μοναξιάς άρχισε να φεύγει γιατί ο μετανάστης γνωρίστηκε με το νέο περιβάλλον και το αίσθημα της ανίας δεν τον βασανίζει πλέον.

 Μπορεί να μη νιώθει, ύστερα από ορισμένο καιρό, μοναξιασμένος γιατί δημιούργησε νέες γνωριμίες και νέες φιλίες, νέους δεσμούς ακόμα και οικογένεια. Τον τρώει τώρα ένα άλλο σαράκι. Το σαράκι της αφομοίωσης. Φοβάται μη χάσει την ταυτότητα του, την προσωπικότητα του. Φοβάται μήπως τα παιδιά του πάψουν να είναι αυτό που ήσαν οι γονείς τους, οι παππούδες τους, οι πρόγονοι τους. Και στην περίπτωση τη δική μας τρέμουν στη σκέψη ότι τα παιδιά τους θα πάψουν να είναι Ελληνες.

Παρουσιάζεται, λοιπόν, ένα νέο κίνητρο για οργάνωση. Οργανώνεται ο μετανάστης σε Κοινότητες που σκοπό έχουν τη διατήρηση της ταυτότητας, τη διατήρηση των ηθών και εθίμων μας, τη διατήρηση της θρησκείας και της γλώσσας μας, του πολιτισμού μας. Η μια Κοινότητα διαδέχεται την άλλη μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να κορεσθεί η χώρα αυτή από μεταναστευτικές Κοινότητες που όλες, λίγο-πολύ, έχουν τους ίδιους σκοπούς και επιδιώξεις.

 Δεν πρόκειται στο σημείωμα αυτό να ασχοληθώ με τις εκατοντάδες οργανώσεις του Ελληνισμού σ’ αυτή τη χώρα γιατί είναι τόσο πολλές που πρέπει να κάνεις τεράστια έρευνα για να μπορέσεις να τις παρουσιάσεις. Ούτε θα προσπαθήσω να προβάλω τα επιτεύγματα τους που, ομολογουμένως,  είναι τόσα πολλά Δεν θ’ ασχοληθώ επίσης με τους Ελλαδικούς οργανισμούς της Μελβούρνης όπου ζω γιατί κι αυτοί είναι πάρα πολλοί. Θα περιορισθώ μόνο στους Κυπριακούς οργανισμούς που κι αυτοί δεν είναι λίγοι.

 Σύμφωνα με όσα είπα πιο πάνω, αν είναι σωστά, οι διάφοροι οργανισμοί γίνονται για να ενώσουν άτομα με τα ίδια ενδιαφέροντα είτε άτομα που κατάγονται από το ίδιο μέρος. Σε όλους τους κυπριακούς οργανισμούς – αν ρίξουμε μια ματιά στα καταστατικά τους – θα δούμε ότι ο κυριότερος λόγος που προβάλλεται για την ίδρυση τους είναι για να διατηρήσουμε εμείς και τα παιδιά μας την ταυτότητα μας κλπ. κλπ. όπως είπαμε πιο πάνω. Λόγω των γεγονότων που έζησε η Κύπρος τα τελευταία χρόνια μπαίνει και ένας άλλος καταστατικός όρος των οργανισμών μας. Να βοηθήσουμε την πατρίδα μας στον αγώνα που διεξάγει για επιβίωση και  λευτεριά.

 Δεν πιστεύω να υπάρχει έστω και ένας οργανισμός που να μην έχει αυτούς τους δυο σκοπούς στο καταστατικό του. Εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω με το σημείωμα αυτό είναι πόσοι Κυπριακοί οργανισμοί κάνουν κάτι για να δικαιολογήσουν τους όρους αυτούς του καταστατικού τους. Πόσοι από αυτούς τους οργανισμούς έχουν να επιδείξουν κάποια δράση πάνω στον εθνικό τομέα και πόσοι έχουν προσφέρει κάτι στον πολιτιστικό τομέα. Αν τους πάρουμε ένα προς ένα θα δούμε ότι ελάχιστοι είναι εκείνοι που ενδιαφέρονται για τα σοβαρά ζητήματα που ενδιαφέρουν τα μέλη τους και την παροικία γενικότερα.

 Ολοι ξέρουμε ότι υπάρχει μια Επιτροπή με το όνομα Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΣΕΚΑ). Ολοι το ξέρουμε. Δεν είναι δυνατόν να μην το ξέρουν οι ιθύνοντες των διαφόρων Κυπριακών οργανισμών. Και όμως οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι μέλη της ΣΕΚΑ και ούτε παρουσιάστηκαν καμιά φορά με εκπρόσωπο τους για να προσφέρουν τη βοήθεια τους στον αγώνα που διεξάγεται. Κι ας είναι μερικοί, οργανισμοί κατεχομένων μερών.

 Και διερωτάται κανείς. Γιατί ιδρύθηκαν οι οργανισμοί αυτοί; Γιατί υπάρχουν – αν πραγματικά υπάρχουν; Μήπως για να κάνουν ένα μπάρμπεκιου το χρόνο ή ένα χορό; Είναι μήπως αυτός και μόνο ο σκοπός της ύπαρξης τους; Δεν ενδιαφέρονται για το τι γίνεται στην υπόλοιπη παροικία και στην ιδιαίτερη τους πατρίδα; Αν τολμήσει κάποιος να τους υπενθυμίσει τα καθήκοντα τους σαν οργάνωση θα βρουν χίλιες-δυο δικαιολογίες, χίλιες-δυο προφάσεις εν αμαρτίες.

Η Κεντρική Κυπριακή Κοινότητα της Μελβούρνης προσπάθησε να ενώσει τους οργανισμούς αυτούς και ίδρυσε τη λεγόμενη Ομοσπονδία Κυπριακών Οργανισμών Μελβούρνης και Βικτωρίας. Δεν ξέρω πόσοι ακριβώς οργανισμοί τη στελεχώνουν. Οσ&