Ιστορικό της πρώτης Γιορτής του Κρασιού

Γράφει ο Χάρης Σιαμαρής

 H Γιορτή του Κρασιού ή Wine Festival, όπως την αποκαλούν οργανώνεται και φέτος από την Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνς και Βικτωρίας τις 23 και 24 Φεβρουαρίου 2008. Για τη φετινή γιορτή έρχεται από την Κύπρο ο γνωστός Κύπριος τραγουδιστής και συνθέτης Αλκίνοος Ιωαννίδης με ένα 10μελές συγκρότημα καθώς και άλλοι καλλιτέχνες ντόπιοι και ξένοι.

Με την ευκαιρία αυτή παραθέτω το πιο κάτω άρθρο το οποίο έγραψα παλαιότερα. Επισυνάπτω και μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες από προγούμενα χρόνια.

                     

 

«Η Γιορτή του Κρασιού οργανώθηκε για πρώτη φορά στη Λεμεσό το 1961 από τη Δημοτική Αρχή της πόλης, στο θαυμάσιο περιβάλλον του Δημόσιου Κήπου. Η γιορτή ήταν μια  έμπνευση του τότε Δημάρχου Κλεάνθη Χριστοφόρου.

Εκτοτε συνεχίζεται κάθε χρόνο μέσα στον μήνα Σεπτέμβριο. Στις αρχές διαρκούσε μια βδομάδα. Τώρα,όμως, η διάρκεια της διπλασιάστηκε και έγινε μια πολιτιστική εκδήλωση την οποία παρακολουθούν πολλές χιλιάδες άτομα, ντόπιοι και ξένοι.

Κάθε βράδυ, οι χιλιάδες επισκέπτες κατακλύζουν τους χώρους του Δημόσιου Κήπου για να περάσουν λίγες ξέγνοιαστες ώρες διασκεδάζοντας και πίνοντας άφθονο κυπριακό κρασί και παρακολουθώντας τις διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις και παραστάσεις.

Η Γιορτή του Κρασιού καθιερώθηκε σαν θεσμός στην Κύπρο γιατί έχει το λαϊκό έρισμα . Ο αρχικός στόχος της  Γιορτής ήταν η προσφορά ψυχαγωγίας στο κοινό, ξένο και ντόπιο, θυμίζοντας το αρχαίο μυστήριο της βακχικής επικοινωνίας. Πίνοντας άφθονο κρασί, διασκεδάζοντας και τρώγοντας δημιουργείται η ατμόσφαιρα που σε μεταφέρει σ' ένα κόσμο ξεγνοιασιάς.

                     

Ο δεύτερος στόχος ήταν ασφαλέστατα η προβολή και προώθηση της κυπριακής οινοβιομηχανίας, των κυπριακών κρασιών, που είναι ανταγωνίσιμα με πολύ καλές ποικιλίες κρασιών του εξωτερικού.

Αυτοί οι αρχικοί στόχοι έχουν σήμερα αναβαθμιστεί και η Γιορτή του Κρασιού, όπως αναφέραμε στην αρχή έχει εξελιχθεί σε μια θαυμάσια πολιτιστική εκδήλωση η οποία προσελκύει το ενδιαφέρον των όπου γης Κυπρίων, ιδιαίτερα Λεμεσιανών, οι οποίοι προσπαθούν να επισκεφθούν την πατρίδα κατά τη διάρκεια της. Το ίδιο κάνουν και πολλοί ξένοι τουρίστες.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε μια διοργάνωση της Γιορτής του Κρασιού στη Λεμεσό προσκλήθηκε και έλαβε μέρος το Χορευτικό Συγκρότημα της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας το οποίο παρουσίαζε κάθε βράδυ κυπριακούς παραδοσιακούς χορούς και, όπως ξέρουμε, άφησε άριστες εντυπώσεις.

Η Γιορτή του Κρασιού στην Κύπρο έχει πετύχει απόλυτα τους στόχους της. Εχει αποκτήσει αυτό το λαϊκό χρώμα  στο οποίο και προσέβλεπε.

Το καλλιτεχνικό μέρος της Γιορτής προσφέρει θεατρικές επιθεωρήσεις, λαϊκούς παραδοσιακούς χορούς από διάφορα χορευτικά συγκροτήματα συνοδευόμενα από λαϊκούς οργανοπαίκτες, και παραστάσεις καραγκιόζη που παρουσιάζουν ιδιαίτερον ενδιαφέρον κυρίως στα παιδιά.

Στους χώρους της Γιορτής γίνεται κάθε χρόνο έκθεση του παραδοσιακού αγροτόσπιτου για να δουν οι επισκέπτες και κυρίως οι ξένοι πως ζούσαν οι αγρότες της Κύπρου.

Σε μια πλευρά του κήπου υπάρχει το παραδοσιακό πατητήρι, το οποίο προσελκύει πάρα πολλούς τουρίστες οι οποίοι χορεύοντας με συνοδία τη μουσική των λαουτάρηδων πατούν τα σταφύλια και παρουσιάζουν τον παραδοσιακό τρόπο επεξεργασίας των σταφυλιών.

 

Στην Αυστραλία

    

Η Γιορτή του Κρασιού έχει καθιερωθεί και στην Αυστραλία χάρη στην πρωτοβουλία της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας. Κάθε χρόνο περί το τέλος του Φλεβάρη οργανώνεται το Φεστιβάλ του Κρασιού και οι χιλιάδες επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να δοκιμάσουν, εντελώς δωρεάν, τα διάφορα είδη κυπριακών κρασιών τα οποία προσφέρουν οι κυπριακές οινοβιομηχανίες και η κυπριακή κυβέρνηση.

Ταυτόχρονα, η Γιορτή του Κρασιού στη Μελβούρνη προσφέρει άφθονη ψυχαγωγία, θεατρικά σκετς, παραστάσεις, κυπριακούς παραδοσιακούς χορούς καθώς και χορούς από τα διάφορα μέρη της ηπειρωτικής και της νγσιώτικης Ελλάδας από συγκροτήματα της παροικίας και μπόλικη μουσική για μικρούς και μεγάλους.

Στην Γιορτή γίνονται  επίσης εκθέσεις με θέματα την παραδοσιακή ζωή της Κύπρου καθώς και εκθέσεις με θέμα τον αγώνα του νησιού μας για ελευθερία.

Δεν πρέπει να ξεχνούμε επίσης τα παραδοσιακά φαγητά και εδέσματα τα οποία παρουσιάζονται στη Γιορτή του Κρασιού και τα οποία μπορεί ο κάθε ένας να τα απολαύσει με ένα ελάχιστο τίμημα..

Η Γιορτή του Κρασιού στη Μελβούρνη σημειώνει κάθε χρόνο σημαντική επιτυχία. Αυτό δίνει θάρρος και κουράγιο στους ιθύνοντες να συνεχίσουν την προσπάθεια και ο θεσμός αυτός, που έχει ήδη καθιερωθεί, να αναπτυχθεί και να δυναμώσει ακόμη περισσότερο.

Πολλοί ίσως δεν το γνωρίζουν ότι στο μακρινό Darwin, η εκεί Κυπριακή Κοινότητα οργανώνει εδώ και πολλά χρόνια Γιορτή του Κρασιού μέσα στο μήνα Σεπτέμβριο. Η γιορτή αυτή περιλαμβάνει δωρεάν κυπριακό κρασί, χορό και διασκέδαση. Η μικρή κυπριακή πατριά του Darwin δεν έχει τις δυνατότητες να οργανώσει μεγάλες καλλιτεχνικές ή πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως οι μεγάλες κοινότητες.

Παρόλ' αυτά, με τον τρόπο της κάνει γνωστή την πολιτιστική μας κληρονομιά και τις παραδόσεις μας στους εκεί αυστραλούς και έλληνες καθώς και στα μέλη άλλων εθνικοτήτων.

Τελευταία  άρχισε να οργανώνει Γιορτή του Κρασιού και η Κυπριακή Κοινότητα του Σίδνεϊ. Η πρώτη διοργάνωση σημείωσε εξαιρετική επιτυχία. Αυτό ενθάρρυνε τους ιθύνοντες της Κοινότητας και σύμφωνα με πληροφορίες θα καθιερωθεί και εκεί σαν ετήσιος θεσμός.

Ελπίζουμε να αρχίσουν όλες οι Κυπριακές Κοινότητες, όλων των Πολιτειών, να οργανώνουν Γιορτές ή Φεστιβάλ που να βασίζονται πάνω σε γνωστές παραδόσεις της ιδιαίτερης μας πατρίδας. Με τον τρόπο αυτό θα μεταλαμπαδέψουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας την αγάπη προς την πατρίδα που δεν γνώρισαν και να τα κάνουμε να νοιώθουν περήφανα που κατάγονται απ’ αυτήν».  
 

Το ιστορικό της πρώτης Γιορτής του Κρασιού  

Οι αναγνώστες της «Κυπριακής» διάβασαν την αναφορά μου για την ιστορία της πρώτης Γιορτής του Κρασιού που έγινε στη Λεμεσό το 1961. Δυστυχώς, υπάρχουν μέσα μερικές ανακρίβειες για τις οποίες ζητούμε συγγνώμη. Οι πληροφορίες που είχαμε τόσο από γραπτά όσο και από προφορικά στοιχεία αυτό έλεγαν. Ευτυχώς, ένας καλός κύριος, ο δημοσιογράφος και ερευνητής Τίτος Κολώτας, διάβασε την αναφορά μου και είχε την καλωσύνη να μου γράψει και να μου υποδείξει τις ανακρίβειες. Τον ευχαριστώ πάρα πολύ κι ελπίζω να συνεχίσει να μας στέλλει πληροφορίες για την Κύπρο μας.

Διαβάστε το γράμμα του και την ιστορία της πρώτης Γιορτής του Κρασιού.

"Αγαπητοί φίλοι,

Περιδιαβάζοντας το διαδίκτυο οδηγήθηκα στην ιστοσελίδα σας όπου με λύπη μου διαπίστωσα κάποια σοβαρά ιστορικά λάθη αναφορικά με την πρώτη Γιορτή του Κρασιού της Λεμεσού.

Ούτε λοιπόν διοργανωτής της πρώτης Γιορτής ήταν ο Δήμος Λεμεσού ούτε βέβαια και ο εμπνευστής της Κλεάνθης Χριστοφόρου υπήρξε ποτέ Δήμαρχος Λεμεσού!

Για αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας ( εμείς οι ερευνητές της ιστορίας του τόπου μας είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι σ αυτήν) μπορείτε να αναρτήσετε το επισυναπτόμενο έγγραφο ΩΣ ΕΧΕΙ.

Συγχαρητήρια για το έργο σας

Φιλικά  
Τίτος Κολώτας"

Από την ιστορία της πρώτης Γιορτής του Κρασιού.

Του Τίτου Κολώτα, δημοσιογράφου-ερευνητή της  ιστορίας της Λεμεσού

 Κάθε χρόνο, με κάποιες μόνο εξαιρέσεις λόγω εκτάκτων γεγονότων,  η Λεμεσός ζει κάθε αρχές Σεπτεμβρίου στον πυρετό της Γιορτής του Κρασιού Πόσοι  όμως ξέρουμε ή και θυμόμαστε την ιστορία αυτής της Γιορτής αλλά  κυρίως αυτούς που στάθηκαν πρωτοστάτες να δημιουργηθεί και να καθιερωθεί αυτό το μεγάλο λαϊκό πανηγύρι της πόλης μας;  

 Επειδή το ανά χείρας, ανάμεσα σε άλλους σκοπούς  έχει ως πρωταρχικό του, να θυμίζει και επισημαίνει όπου δει πως δεν πρέπει να ξεχνούμε όλους εκείνους   που με την συμβολή τους έγραψαν την Ιστορία αυτής της πόλης, το κάνουμε αναφορικά και με την Γιορτή του Κρασιού, με την γνωστή μας μέθοδο: ανατρέχοντας δηλαδή στον τύπο της πόλης άλλων εποχών.

Σύμφωνα λοιπόν με τις δύο εφημερίδες της Λεμεσού της εποχής εκείνης, «ΧΡΟΝΟΣ» και «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ» στις αρχές  του 1961 ο «Σύνδεσμος Ανάπτυξης Λεμεσού» υπό την προεδρία του Κλεάνθη Χριστοφόρου, σε συνεργασία με την «Εμποροβιομηχανική Ομοσπονδία» , όπως λεγόταν τότε το μετέπειτα ΕΒΕΛ και με την συμπαράσταση του Δήμου και του Δημάρχου Λεμεσού Κώστα Παρτασίδη, αποφασίζει να διοργανώσει μέσα στον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου την πρώτη Γιορτή  του Κρασιού στον Δημόσιο Κήπο «ειδικώς παραχωρηθέντα υπό του Δήμου Λεμεσού».

 

«Εξελέγη Επιτροπή ήτις εις αρκετάς ήδη συνεδρίας της εμελέτησε το πρόγραμμα και τας λεπτομερείας της Εορτής. Αύτη υπό την Προεδρία του κ. Κλεάνθη Χριστοφόρου, Προέδρου του Συνδέσμου Αναπτύξεως Λεμεσού απετελέσθη εκ της κ. Κούλας Β. Κότσαπα, δ. Λίλης Χούρη και των κ.κ. Τάκη Χριστοδούλου διευθυντού της ΚΕΑΝ, Γ. Μαλλιώτη, διευθυντού του ΣΟΔΑΠ και Τάκη Νέμιτσα διευθ. του Χυτηρίου Νέμιτσα» («Χρόνος» 8 Απριλίου 1961). Όμως, «κατόπιν εισηγήσεως  εκ μέρους των αμπελουργών σχετικά με την Γιορτή του Κρασιού ότι η εντός του Σεπτεμβρίου συμπίπτει με την διάρκεια του τρυγητού απεφασίσθη η αναβολή του εορτασμού η οποία θα λάβη χώραν  κατά το πρώτον δεκαήμερο Οκτωβρίου» («Παρατηρητής 18.8.1961).

 Πράγματι, στις 7 Οκτωβρίου 1961 ενώπιον χιλιάδων κόσμου («εις 18 χιλιάδες υπολογίζεται ο  αριθμός του κόσμου που συνέρρευσε τες δύο πρώτες μέρες»),από τον πρώτον υπουργό  Εμπορίου της μόλις ενός έτους τότε νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας Ανδρέα Αραούζο. Η Γιορτή  που κράτησε  μέχρι τις 15 Οκτωβρίου ,σημείωσε μεγάλη επιτυχία  από κάθε άποψη και ένδειξη τούτου είναι ότι την επισκέφτηκαν 50.000 άτομα και καταναλώθηκαν 35.000 οκάδες κρασί. Αριθμοί που με τα δεδομένα της εποχής είναι αξιοσημείωτοι.

Το γεγονός αυτό το επισημαίνει και ο Ντόριαν σε μεγάλο πρωτοσέλιδο άρθρο στην εφημερίδα του «Χρόνος» ημερομηνίας 14 Οκτωβρίου 1961 ,που παρόλη την αυστηρή κριτική που κάνει για τις κάποιες ατέλειες και ελλείψεις τις οποίες και αποδίδει στην απειρία των οργανωτών σε τέτοιες εκδηλώσεις, επισημαίνει την  τεράστια επιτυχία αλλά και σημασία της Γιορτής.

Στη σύντομη αυτή αναδρομή της ιστορίας της πρώτης Γιορτής του Κρασιού σίγουρα παραλείπουμε πολλά πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην δημιουργία, επιτυχία και καθιέρωση της.  

                   Εκείνο, όμως, που οφείλουμε να πούμε είναι πως ο Δήμος της πόλης θα πρέπει κάποια στιγμή να ψάξει να  βρει ποιοι είναι όλοι αυτοί (πολλοί ζουν ακόμη….) και να τους τιμήσει δεόντως. Ίσως το 2001 όταν θα συμπληρώνονται 40 χρόνια από την πρώτη εκείνη Γιορτή του Κρασιού του 1961. Ιδιαίτερη τιμή οφείλουμε να αποδώσουμε έστω και μετά θάνατο στον εμπνευστή και πρώτο Πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής αείμνηστο  Κλεάνθη Χριστοφόρου που κατά ειρωνεία της τύχης πέθαινε μερικές μόνο μέρες μετά που τέλειωσε το σημαντικό αυτό έργο του στις αρχές δηλαδή του Νοεμβρίου 1961.  

Σημείωση

Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στον «Φιλελεύθερο το 1999 και αποτελεί ένα απόσπασμα από το βιβλίο του γράφοντος με τίτλο «Λες και ήταν χθες - Μικρές λεμεσιανές ιστορίες από τον τύπο της πόλης άλλων εποχών», που πρόκειται να εκδοθεί σύντομα.

 

«Από τη Δύση στην Ανατολή» Ενα εξαίρετο κονσέρτο,  μια μουσική πανδαισία! Γράφει ο ΧΑΡΗΣ ΣΙΑΜΑΡΗΣ Ξεπέρασε κάθε προσδοκία η επιτυχία του μοναδικού κονσέρτου του Κύπριου μουσικονσυνθέτη, στιχουργού και τραγουδιστή Αλκίνοου Ιωαννίδη που έδωσε την Παρασκευή το βράδυ, 15 Φεβρουαρίου στο Melbourne Town Hall. Η επιτυχία αναφέρεται πρώτα στην οργάνωση και την ανταπόκριση της παροικίας. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Κοινότητας Στέλιος Αγγελοδήμου με τη σύζυγο του Χρυσή αποτέλεσαν τον εγκέφαλο της όλης οργάνωσης. Μαζί τους η Βίκυ Γιαννουλλάτου , το Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητας και δεκάδες εθελοντές που σε δυο βδομάδες κατάφεραν το ακατόρθωτο. Το τεράστιο χολ της Δημαρχίας της Μελβούρνης ήταν κατάμεστο. Υπολογίζεται ότι παρέστησαν περί τα 1500 άτομα τα οποία χωρίς καμιά εξαίρεση έφυγαν από το κονσέρτο κατευχαριστημένα. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι όταν ο Αλκίνοος καληνύχτισε το ακροατήριο και αποσύρθηκε μαζί με τους συνεργάτες του από τη σκηνή κανένας ακροατής δεν κουνήθηκε από τη θέση του. Ολοι άρχισαν τα χειροκροτήματα και δεν σταμάτησαν να χειροκροτούν μέχρι που οι εκλεκτοί καλλιτέχνες ξαναγύρισαν και χάρισαν άλλη μισή ώρα μουσικής ευωχίας. Δεν μπορεί κανένας να αμφισβητήσει το ταλέντο των εκλεκτών καλλιτεχνών που μας έκαναν να μεταφερθούμε νοερά σε άλλους κόσμους, στους κόσμους του σήμερα και του χθές, στους κόσμους που απλώνονται από τη Δύση μέχρι την Ανατολή. Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, αυτούς τους προσοντούχος καλλιτένες που κατάφεραν να μας κρατήσουν καρφωμένους στις θέσεις μας για περισσότερο από δυόμισυ ώρες. Αρχίζουμε από τον «αρχηγό» του συγκροτήματος, τον Αλκίνοο. Η φήμη του έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Κύπρου και της Ελλάδας. Οι συνθέσεις του, οι μελωδίες του και ο ρομαντισμός του σε κάνουν να τον θαυμάζεις όχι μόνο για την τελειότητα του έργου του αλλά και για την απλότητα και την άνεση με την οποίαν τα παρουσιάζει με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Κι όμως ο Αλκίνοος είναι ένα ανήσυχο πνεύμα που πάντα προσπαθεί να εξερευνά καινούριους ορίζοντες και να ανακαλύπτει καινούριες ατραπούς στην καλλιτεχνική του δημιουργία. Ο Αλκίνοος είναι ο καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό και τα πιστεύω του, που δεν συμβιβάζεται με το φτηνό εμπορικό κατεστημένο του σήμερα. Θέλει ποιότητα που πραγματικά να συγκινεί και να ευχαριστεί τον ακροατή. Και συγκίνησε το ακροατήριο του ο Αλκίνοος την Παρασκευή το βράδυ με ότι κι αν τραγούδησε, μοντέρνους η παλιούς ρυθμούς παραδοσιακά ή μεσαιωνικά τραγούδια. Ολα ήταν το κάτι άλλο, γι αυτό και καταχειροκροτήθηκαν. Ο στενός του συνεργάτης και φίλος και κουμπάρος του (αν δεν κάνω λάθος) Μιλτιάδης Παπαστάμου μας γιόμισε με μια διαφορετικού είδους μυσταγωγία. Μας ανέβασε στον έβδομο ουρανό με την εξαιρετική του δεξιοτεχνία στη χρήση του δοξαριού το οποίο έκανε το βιολί του κυριολεκτικά να μιλά στις ψυχές αυτών που το άκουαν. Σεμνός, ταπεινός και λιγομίλητος αλλά πολυτάλαντος δεξιοτέχνης που βλέποντας τον νομίζεις ότι είναι τόσο απλό να παίζεις το βιολί και να παράγεις ήχους. Κι ο Μιλτιάδης έχει μια ιστορία ανοδικής πορείας στον κλάδο του. Από οχτώ χρονών άρχισε να παίζει βιολί και πολύ γρήγορα έγινε δεξιοτέχνης και πολυβραβευμένος. Εδώ και καρό συνεργάζεται με τον Αλκίνοο και η συνεργασία τους απέδωσε καρπούς. Οι άλλοι  που έλαβαν μέρος στο κονσέρτο είναι ο Γιώργος Καλούδης στη λύρα και τη βιόλα, ο Αγγελος Πολυχρονίου και η Ruth Hill στα κρουστά.  Οι τεχνικοί και διευθυντές  παραγωγής είναι: Βαγγέλης Λάππας και Κώστας Βαμβούκας στα ηχητικά, ο Κωνσταντίνος Αλεξίου στον φωτισμό, ο Χρίστος Οθωνος  διευθυντής παραγωγής και ο Simon Hill διευθυντής της περιοδείας. Ολοι τους έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και κατάφεραν να μας μεταφέρουν σε ένα θαυμάσιο μουσικό ταξίδι από τη Δύση στην Ανατολή και να μας χαρίσουν μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Τους καλλιτέχνες παρουσίασε η νεαρή Στέλλα Αλεξάνδρου και ο Πρόεδρος της Κοινότητας μετά το πέρας της συναυλίας τους ευχαρίστηε εκ μέρους όλων. Παρόντες μεταξύ άλλων ο Υπατος Αρμοστής κ.Φίλιππος Κρητιώτης με τη σύζυγο του, ο ομογενής πολιτειακός Υπουργό Φάνος Θεοφάνους με τη σύζυγο του, ο πρώην Υπουργός Γιάννης Πανταζόπουλος με τη σύζυγο του και πάρα πολλοί άλλοι επώνυμοι συμπάροικοι.Μετά τη συναυλία δόθηκε δεξίωση προς τιμή του συγκροτήματος σε γνωστό μεζεδοπωλείο της Μελβούρνης όπου έγιναν προπόσεις από τον Πρόεδρο της Κοινότητας, τον Υπατον Αρμοστή και τον Υπουργό μας και απάντησαν ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και ο Μιλτιάδης Παπαστάμος.   Το λεμεσιανό καρναβάλι και οι αρχαίες του ρίζες Του Τίτου Κολώτα-Δημοσιογράφου και ερευνητή της ιστορίας της Λεμεσού.   Το λεμεσιανό καρναβάλι είναι αναμφισβήτητα μια μεγάλη  ετήσια λαϊκή ψυχαγωγική γιορτή  που μέσα όμως από τη μελέτη της πορείας του στο χρόνο εξάγονται πτυχές και πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία .Ιστορικά, εθνογραφικά , κοινωνικά, πολιτικά πολιτισμικά και πολιτιστικά.  Μελετώντας όλα αυτά το κάνουν στα τελικά συμπεράσματα ένα γεγονός  πολυσήμαντο, πολυδιάστατο και πολύπλευρα ενδιαφέρον.  Ας πάρουμε, προς το παρόν μόνο μια από τις  πτυχές του αυτές, την ιστορική, για να δούμε την  σύνδεση του μέσα από τα βάθη των αιώνων με την αρχαιότητα.   Μπορεί οι ρίζες  του  σύγχρονου Λεμεσιανού Καρναβαλιού  να χάνονται μέσα στις δεκαετίες, όμως οι ιστορικές ρίζες και οι πηγές του,  βρίσκονται σίγουρα μέσα στα βάθη των αιώνων. Η Λεμεσός, νεότερη εξέλιξη της «Παλιάς Λεμεσού» δηλαδή της Αμαθούντας, διατήρησε κάποια κατάλοιπα  αρχαίων τελετών και εορτών που γίνονταν  εκεί, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, αφιερωμένων στους  αρχαίους Θεούς όπως ήταν τα Κρόνια, προς τιμήν του πατέρα των Θεών τον Κρόνο, τα Διονύσια προς τιμήν του Διόνυσου και τα Αδώνια  προς τιμήν  του Ημίθεου εραστή της Αφροδίτης του  «υπέρκαλλου Θεού» Άδωνη,  στα οποία μικροί και μεγάλοι λάμβαναν μέρος μεταμφιεζόμενοι κατάλληλα. Γιορτασμοί που γίνονταν κυρίως την Άνοιξη και σηματοδοτούσαν την αναγέννηση της φύσης την αναδημιουργία , την ευφορία της γης. Στην Αμαθούντα τα Αφροδίσια λέγονταν Κάρπωσις. Κατά την τέλεση της θυσίας προς τη θεά κάποιος από τους νέους, ξαπλωμένος σε μια κλίνη, δίπλα στον τάφο της Αφροδίτης - Αριάδνης, έβγαζε κραυγές και έκανε όπως οι γυναίκες οι οποίες διέρχονται τις στιγμές των πόνων του τοκετού  αναπαριστώντας  τη γέννηση  του καρπού τού έρωτα της με τον ημίθεο ήρωα Θησέα. Άλλοι άνδρες, ντυμένοι κι αυτοί γυναικεία που εκπροσωπούσαν τις γυναίκες της Αμαθούντας,  προσπαθούσαν να της συμπαρασταθούν με επιφωνήματα και φωνές  και να της δώσουν κουράγιο. Το θρησκευτικό λοιπόν αυτό δρώμενο αποτελεί και την σύνδεση του απώτερου χθες με τη σύγχρονη αποχή: Στις καρναβαλίστικες εκδηλώσεις και παρελάσεις των τελευταίων χρόνων του περασμένου αιώνα και για πολλά χρόνια μετά μία συνήθης καρναβαλίστικη παρουσία ήταν η αναπαράσταση μίας εγκύου γυναίκας που μέσα από λυγμούς και γοερές κραυγές και με τη συνοδεία και συμπαράσταση ανδρών μεταμφιεσμένων σε γυναίκες, προσπαθούσε να ξεγεννήσει. Το επαναλαμβανόμενο αυτό καρναβαλίστικο θέαμα έκανε συχνά τους λεμεσιανούς αλλά και τον ντόπιο τύπο να αγανακτεί για το «αηδές αυτό θέαμα». Μια χρονιά, εκεί γύρω στο 1908-1909, βρισκόταν στο λεμεσιανό καρναβάλι προερχόμενος από τη Λευκωσία ο γυμνασιάρχης του Παγκυπρίου Γυμνασίου και μετέπειτα καθηγητής του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών, επιφανής φιλόλογος-ιστορικός,  Μιχαήλ Βολανάκης.  Όταν αντιλήφθηκε την απέχθεια και τις διαμαρτυρίες  αυτές εξήγησε στους λεμεσιανούς πόσο σημαντική από ιστορικής πλευράς ήταν η φαινομενικά απλοϊκή αυτή αναπαράσταση, τους λέει:  «Το θέαμα που βλέπετε έχει ιστορική σημασία και το παρακολουθώ με έκπληξη και σεβασμό. Απ’ αυτό, κατά μέγα μέρος, φαίνεται πως εκπηγάζει το έθιμο των καρναβαλιών στην πόλιν σας. Να σας εξηγήσω: Όταν ο μυθικός ήρωας Θησέας, άρχισε να διηγείται, επέστρεφε θριαμβευτής από την Κρήτη, πούχε σκοτώσει τον Μινώταυρο, παρασύρθηκε το πλοίο που τον μετέφερνε στην Αθήνα από τους αντίθετους ανέμους και το ανάγκασε να προσορμισθεί στον λιμένα της Αμαθούντος. Βγήκε λοιπόν στην πόλη της Αμαθούντας. Δεν ήταν όμως μονάχος. Μαζί του μετέφερνε και την κόρη του βασιλιά Μίνωα, την βασιλοπούλαν Αριάδνην  που τον ερωτεύτηκε,  τον βοήθησεν να βγει από τον Λαβύρινθον και τον ακολούθησε στην επιστροφήν του. Αφού παρέμεινε για λίγες μέρες στο παλάτι του τότε βασιλιά της  παλιάς Λεμεσού, ώσπου ο καιρός το επέτρεψε να συνεχίση το ταξείδι του, μια μέρα τώσκασε κρυφά κ’ εγκατέλειψε την Αριάδνη στην φιλόξενη Αμαθούντα. Η βασιλοπούλα ήταν έγκυος από τον Θησέα και όταν μετά λίγες μέρες την έπιασαν οι πόνοι της γέννας, οι αξιωματικοί της Αυλής  και οι γυναίκες τους, θεώρησαν σωστό, χάριν της αξιοπρέπειας και τού γοήτρου της ξένης πριγκίπισσας και από συμπάθειαν προς την εγκαταληφθείσαν, να μαζευτούν στο δωμάτιο τής επιτόκου και όλες μαζί να μιμούνται τες κινήσεις, τες κραυγές και εκφωνήματα  τής επιτόκου. Η απομίμηση αυτή  ήταν ένας από λεπτότητα τρόπος μειώσεως του γεγονότος των επίπονων στιγμών της υψηλής πασχούσης.   Την επέτειο του πριγκιπικού αυτού τοκετού, οι Αμαθούσιοι γιόρταζαν κάθε χρόνον μέ σέ μεταμφίεσι αναπαράστασι της σκηνής κοιλοπονήματος της Αριάδνης.Το έθιμο αυτό  συνεχίστηκε φαίνεται γιά πολλούς αιώνες, μεταφέρθηκε δε και υιοθετήθηκε κατόπιν από τους μετοικίσαντες εις Νέαν Λεμεσόν Αμαθουσίους και παρέμεινε  εις τους γιορτασμούς των σημερινών Καρναβαλιών και ως προς την προηγουμένως  περιγραφείσαν αντιαισθητικήν του εμφάνισιν.»  Η ιστορικά αληθοφανής λοιπόν αυτή ερμηνεία  έκανε τους λεμεσιανούς να εκτιμήσουν το  αρχαιοπρεπές εκείνο έθιμο και να  πάψουν πλέον να εκλαμβάνουν την καρναβαλίστικη  αναπαράσταση  του ως «αηδές θέαμα» αλλά  να την θεωρούν  πλέον ως την πιο τρανή ιστορική απόδειξη της διασύνδεσης της αρχαιότητας με τη σύγχρονη παράδοση άρα και τις βαθιές ρίζες και πηγές του καρναβαλιού τους.       Close page     Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΉ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ KIPRIAKI e NEWSPAPER 18 Harlington St.Clayton, Vic.3168 Australia                      ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΛΗΔΡΑΣ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ                               Ιστορικό της οδού Λήδρας                                       Η οδός Λήδρας αποτελεί το σύμβολο της Πράσινης Γραμμής στην Κύπρο με το οδόφραγμα της οδού να χωρίζει τον γνωστό ως «μακρύδρομο» στα δύο. Το σημείο αυτό του δρόμου, στο οποίο στεγαζόταν πριν τον πρώτο διαχωρισμό του 1956 το κατάστημα ενός Αρμένιου λουκουματζή, μοιάζει να αποτελεί τη μικρογραφία της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου, καθώς αποτελούσε σημείο συνεύρεσης Ελληνοκύπριων- Τουρκοκύπριων αλλά και Αρμένιων καταστηματαρχών της περιοχής. Το πρώτο συρματόπλεγμα στο σημείο αυτό της οδού Λήδρας τοποθετήθηκε από τους Αγγλους τα χαράματα της 30ης Μαΐου 1956. Οι Αγγλοι χώρισαν για πρώτη φορά την ελληνική και την τουρκική συνοικία της πόλης, μετά από τις πρώτες συγκρούσεις που σημειώθηκαν μεταξύ Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων στη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ. Ο διαχωρισμός αυτός θεωρήθηκε προσωρινός και η γραμμή χαρακτηρίστηκε «Μέισον - Ντίξον», από τη γραμμή που χώριζε τους Βόρειους από τους Νότιους στον αμερικανικό εμφύλιο. Με τις συμφωνίες της Ζυρίχης-Λονδίνου και την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κύπρου το 1960, η Λήδρας ενώθηκε ξανά. Ωστόσο τον Δεκέμβριο του 1963 ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ Ελληνοκύπριων και Τουρκοκυπρίων, και προ του κινδύνου να εισβάλει η Τουρκία, ο τότε Πρόεδρος Μακάριος δέχθηκε να αναλάβουν οι Βρετανοί ειρηνευτικό ρόλο. Στο τέλος του Δεκέμβρη, συμφωνήθηκε η απαγκίστρωση των δυνάμεων των δύο πλευρών, από τον υπουργό Αποικιών της Βρετανίας Ντάνκαν Σαντς, τον πρόεδρο Μακάριο και τον αντιπρόεδρο Φασίλ Κουτσιούκ. Η ουδέτερη αυτή ζώνη χαράχθηκε στο χάρτη με πράσινο μολύβι και από τότε πήρε την ονομασία η «Πράσινη Γραμμή». Το 1968, κατά τη διάρκεια των συνομιλιών Κληρίδη-Ντενκτάς, το οδόφραγμα της οδού Λήδρας άνοιξε, αλλά μόνο για τους Τουρκοκύπριους που εργάζονταν στον ελληνικό τομέα της Λευκωσίας,. Με την εισβολή του 1974 ο δρόμος έκλεισε οριστικά. Το Μάρτιο του 2007, η Κυπριακή Κυβέρνηση σε μια κίνηση καλής θέλησης γκρέμισε τον τοίχο του φυλακίου.   Κύπρος Νικολαΐδης, ο διεθνούς φήμης Κύπριος καθηγητής της εμβρυολογικής ιατρικής Για δέκα χρόνια τώρα ο διεθνούς φήμης καθηγητής της εμβρυολογικής ιατρικής, συμπατριώτης μας, Κύπρος Νικολαΐδης, ηγείται μιας παγκόσμιας ετήσιας συνδιάσκεψης εμβρυολόγων που έχει εξελιχθεί στο κυριότερο κέντρο ενημέρωσης για το επιτελούμενο ερευνητικό έργο και ανταλλαγής γνώσεων και εμπειριών σε αυτό τον τομέα. Η πρώτη τέτοια συνδιάσκεψη έγινε το 2001 στην Αθήνα, η τρίτη στην Κύπρο. Μια απ’ αυτές έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Φέτος πραγματοποιείται αυτή τη βδομάδα στη Ρόδο. Η συμμετοχή φθάνει, και κάποτε ξεπερνά, τους χιλίους ιατρούς και ερευνητές -- όλοι με σημαντική επίδοση στον τομέα τους. Οταν λέμε ότι ο Κύπρος Νικολαΐδης ηγείται της μεγάλης αυτής προσπάθειας δεν εννοούμε μόνο τη διεθνώς αναγνωρισμένη επιστημονική πρωτοπορία του σε αυτό τον τομέα. Εννοούμε και τον αμεσότερα ηγετικό του ρόλο σ’ αυτές τις συνδιασκέψεις, η πραγματοποίηση των οποίων ήταν δική του έμπνευση και πρωτοβουλία. Αρκετές από τις επιστημονικές ανακοινώσεις είναι από τους 80 τόσους επιστήμονες στους οποίους προσφέρεται ερευνητικού χαρακτήρα υποτροφία από το φιλανθρωπικό ίδρυμα, το οποίο χρηματοδοτείται από τον ιατρικό οργανισμό Foetal Medicine Foundation, του οποίου προΐσταται ο κ. Νικολαΐδης. Η μακρά διαδρομή του Κύπρου Νικολαΐδη, από την Πάφο, μέχρι τα σκήπτρα της εμβρυολογικής ιατρικής, αποτελεί μια «γοητευτική ιστορία», όπως τη χαρακτήρισε και όπως μας την παρουσίασε ο ίδιος σε μια μακρά συνέντευξη στο σπίτι του στο Dulwich του νοτίου Λονδίνου. Γιος γιατρού, του αείμνηστου Ηρόδοτου Νικολαΐδη, από τα πρώτα χρόνια --είτε γιατί ο πατέρας του ήταν τόσο καλός υποβολέας είτε γιατί ο Κύπρος επηρεάσθηκε τόσο πολύ απ’ όλα όσα έβλεπε και άκουε συνοδεύοντας τον κατά τις επισκέψεις του σε ασθενείς ή κατά τις συχνές περιοδείες του στα χωριά της επαρχίας--θεμελιώθηκε μέσα του η ιδέα να γίνει και ο ίδιος γιατρός. Ενεγράφη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου King’s του Λονδίνου και όλα πήγαιναν κανονικά για μια γενικού χαρακτήρα ιατρική εκπαίδευση μέχρι το τελευταίο τρίμηνο πριν από τις τελικές εξετάσεις. Οπως συνηθιζόταν, αυτό το τρίμηνο μπορούσε ο κάθε φοιτητής να το περάσει στη χώρα των σπουδών του ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα όπου θα γνώριζε την εφαρμογή της ιατρικής με χρηματοδότηση φαρμακευτικών εταιρειών. «Προτίμησα να μείνω στο King’s κυρίως γιατί φοβόμουν το ταξίδι με αεροπλάνο», αφηγείται ο διάσημος Κύπριος επιστήμονας. ''Ηταν η αρχή της χρήσης υπερήχων στην εμβρυολογική ιατρική και κατά καλή μου τύχη ένας νέος καθηγητής που ήλθε από τη Σκωτία χρησιμοποιούσε νέο μηχάνημα. Μέχρι τότε βλέπαμε στατικές εικόνες του εμβρύου. Τώρα βλέπαμε το έμβρυο να κινείται. Ηταν για μένα μια επανάσταση, ένας νέος κόσμος. Χίλια δυο τα ερωτήματα: Πώς αρχίζει μια νέα ζωή; To μεγάλο χρέος σου να την προστατεύσεις. Και τι κάνεις αν βρεθείς μπροστά στο ενδεχόμενο αντιπαράθεσης της μάνας με το παιδί; Φοβερά τα ερωτήματα που στην προέκταση τους έφερναν στη σκέψη τις παλαιές εμπειρίες μου απ’ όσα έβλεπα και άκουα κατά τις περιοδείες του πατέρα μου στην Πάφο αλλά και με τα κεφαλαιώδη θέματα που με απασχολούσαν σαν ένα νέο φοιτητή- πυρηνικά όπλα, ρατσισμός, αποικισμός και άλλα. Απ’ εκείνες τις πρώτες στιγμές που είδα το έμβρυο να κινείται ήμουν ήδη αφοσιωμένος στην εμβρυολογία». Για τον Κύπρο Νικολαΐδη κάθε μέρα, κάθε ώρα, που περνούσε ήταν και μια νέα έπαλξη αγώνα για κάτι το καλύτερο υπέρ του εμβρύου. Το ερευνητικό του έργο κάλυπτε και καλύπτει πολλούς τομείς με αποτέλεσμα τον περιορισμό της βρεφικής και παιδικής θνησιμότητας αλλά το όνομα του σχετίσθηκε περισσότερο με την αποτελεσματική αντιμετώπιση του συνδρόμου Down διότι επρόκειτο για κάτι που προβλημάτιζε ένα υπολογίσιμο ποσοστό πληθυσμού σε παγκόσμια κλίμακα. Πριν από την παρέμβαση του Νικολαΐδη στο θέμα του συνδρόμου Down, οποιαδήποτε γυναίκα έμενε έγκυος μετά τα 35 της χρόνια έπρεπε να κάνει παρακέντηση. Διερωτήθηκα, λέει ο κ. Νικολαΐδης, ''γιατί αυτό το απόλυτο των 35 χρόνων; Στις περιπτώσεις του συνδρόμου Down υπάρχουν μερικά χαρακτηριστικά στο έμβρυο: πιο χοντρός λαιμός, πιο μικρά αυτιά και άλλα. Οταν εξετάσω το έμβρυο και διαπιστώσω ότι δεν παρουσιάζει αυτά τα χαρακτηριστικά σημαίνει ότι είναι εντάξει έστω και αν η γυναίκα είναι ηλικίας 35 ή και περισσοτέρων χρόνων. Και το αντίθετο, μπορεί η γυναίκα να είναι νεότερη και να παρουσιάζονται τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου Down. Σε μια περίπτωση που εξέτασα το έμβρυο στη 12η βδομάδα εγκυμοσύνης πρόσεξα ένα μαύρο σημάδι πίσω στο λαιμό του. Και έτυχε να έχει το σύνδρομο Down. H αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος έγινε ευκολότερη. Η εξέταση του εμβρύου στη 12η βδομάδα για το σύνδρομο Down δίδει τη δυνατότητα επισήμανσης και διαφόρων άλλων προβλημάτων». Μια άλλη επιτυχία του Κύπρου Νικολαΐδη είναι η αποτελεσματική αντιμετώπιση της ανωμαλίας στις περιπτώσεις διδύμων, γνωστή σαν Twin to Twin Trasfusion Syndrome [TTS] – Σύνδρομο Μετάγγισης Αίματος. Πρόκειται για τις περιπτώσεις ανισομέρειας στην τροφοδότηση των δυο εμβρύων με αίμα από συγκοινωνούντα αγγεία. Το ένα έμβρυο αιμορραγεί, με το αίμα να διοχετεύεται στο άλλο. Αν εκείνο που δέχεται το υπερβολικό αίμα μεγαλώσει πολύ, το άλλο οδηγείται σε ασφυξία. Αλλά και το πρώτο, με υπερβολικό αίμα διατρέχει τον κίνδυνο κόπωσης της καρδιάς. Υπάρχει δυνατότητα διάσωσης και των δυο με χειρουργική επέμβαση με λέιζερ. Με την επέμβαση εντοπίζονται τα συγκοινωνούντα αιμοφόρα αγγεία και αχρηστεύονται ώστε να επέλθει η κανονική αιμοφόρα τροφοδότηση των εμβρύων. Ο Κύπρος Νικολαΐδης, που αναγνωρίζεται διεθνώς ως ο ειδικός για την αντιμετώπιση και αυτού του κινδύνου, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επέμβαση δεν μπορεί να γίνει πριν από την 16η βδομάδα της εγκυμοσύνης. Η 12η βδομάδα της εγκυμοσύνης είναι σταθμός καθοριστικής σημασίας για το έμβρυο. Πέραν των ανωμαλιών που σχετίζονται με τα δυο πιο πάνω σύνδρομα μπορούν να επισημανθούν διάφορα άλλα προβλήματα. Στα τελευταία τρία περίπου χρόνια η προσοχή του Κυπρίου κορυφαίου, στον τομέα του, επιστήμονα στρέφεται σ’ αυτά τα άλλα προβλήματα με επίκεντρο τις περιπτώσεις μιας υγιούς γυναίκας που κατά την εγκυμοσύνη παρουσιάζει άνοδο της πίεσης. Από τα δεδομένα της 12ης βδομάδας μπορεί να προβλεφθεί αν θα υπάρξει τέτοιος κίνδυνος. Σε τέτοια περίπτωση πρέπει να παρακολουθείται η έγκυος ώστε μόλις παρουσιασθεί πίεση να ληφθούν μέτρα με φαρμακευτικές αγωγές ώστε αυτή να μην φθάσει σε επικίνδυνο σημείο. Αυτές οι περιπτώσεις θα είναι ανάμεσα στα θέματα που θα απασχολήσουν και τη συνδιάσκεψη που πραγματοποιείται αυτές τις μέρες στη Ρόδο.     Close page     Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΉ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ KIPRIAKI e NEWSPAPER 18 Harlington St.Clayton, Vic.3168 Australia                H Γιορτή του Κρασιού Mια εκδήλωση που έγινε ετήσιος θεσμός Γράφει ο ΧΑΡΗΣ ΣΙΑΜΑΡΗΣ Δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι ένας από τους κυριότερους λόγους για την ίδρυση και λειτουργία των μεταναστευτικών Κοινοτήτων σε μια ξένη χώρα είναι η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου προέλευσης των ιδρυτών τους. Εξαίρεση δεν μπορούσε ν’ αποτελέσει η Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας. Από την ημέρα της ίδρυσης της, όταν ήταν ακόμη Κυπριακή Αδελφότητα, μέχρι σήμερα, έκανε ότι μπορούσε προς την κατεύθυνση αυτή. Ολα τα Διοικητικά Συμβούλια, όλων των εποχών, έκαναν κάθε προσπάθεια για να διατηρηθεί στη ξένη αυτή χώρα, η πολιτιστική κληρονομιά, τα ήθη και τα έθιμα, οι παραδόσεις, η γλώσσα και γενικά το κάθε τι που μας συνδέει με τη μικρή μας πατρίδα. Κατά καιρούς οργανώθηκαν διάφορες εκδηλώσεις που αποσκοπούσαν στο σκοπό αυτό. Μερικές επαναλήφθηκαν μια-δυό φορές και μετά εγκαταλείφθηκαν. Οπως για παράδειγμα η Γιορτή του Κατακλυσμού. Αλλες συνεχίστηκαν και συνεχίζονται ακόμη. Οπως η διδασκαλία κυπριακών χορών, η οργάνωση θεατρικών εκδηλώσεων και η παρουσίαση εκδηλώσεων από την καθημερινή κυπριακή ζωή. Η εκδήλωση, όμως, η οποία από την πρώτη χρονιά που οργανώθηκε, έκανε εξαιρετική εντύπωση και έκτοτε καθιερώθηκε σαν επίσημος θεσμός στην Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας είναι η Γιορτή του Κρασιού ή Wine Festival, όπως προτιμούν μερικοί να την αποκαλούν. Η Γιορτή του Κρασιού συνδυάζεται και με την Κυπριακή Πολιτιστική Εβδομάδα γιατί και η γιορτή αυτή είναι στην πραγματικότητα μια πολιτιστική εκδήλωση. Η Γιορτή του Κρασιού οργανώθηκε για πρώτη φορά στη Μελβούρνη το 1995, όταν Πρόεδρος της Κοινότητας ήταν ο Γιάννη Πίτσιλλος, ένας νεαρός και δραστήριος ακαδημαϊκός με φιλοδοξίες να δει την Κυπριακή Κοινότητα να έχει την αγάπη και την εκτίμηση όχι μόνο των Κυπρίων αλλά γενικά του ελληνισμού και της αυστραλιανής κοινωνίας γενικότερα. Η εκτίμηση, όμως, και ο σεβασμός αποκτούνται με έργα και όχι με λόγια. Και προς αυτή την κατεύθυνση έστρεψαν την προσοχή τους τότε ο Πρόεδρος της Κοινότητας και οι συνεργάτες του. Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Γιάννης Πίτσιλλος φάνηκε τυχερός στην προσπάθεια του γιατί  είχε καλούς, ικανούς και άξιους συνεργάτες που συνέβαλαν στην εκπλήρωση των οραματισμών του. Σαν πρώτη εκδήλωση αποφασίσθηκε η Γιορτή του Κρασιού. Ενα εγχείρημα πολύ ριψοκίνδυνο γιατί η προσπάθεια προϋπόθετε σκληρή και συστηματική δουλειά και τεράστια οικονομικά έξοδα. Τυχόν αποτυχία της θα σήμαινε την οικονομική κατρακύλα της Κοινότητας. Δεν πτοήθηκαν οι πρωτεργάτες της Γιορτής του Κρασιού και έβαλαν μπροστά. Κύριος μοχλός και συντονιστής ο ίδιος ο Πρόεδρος, ο Γιάννης Πίτσιλλος. Δίπλα του δυο δραστήρια και ενεργητικότατα μέλη, ο Ανδρέας Χατζηδημητρίου και η Μάρω Γεμέττα. Μαζί τους κι ένα σωρό άλλοι που, ο καθένας με τον τρόπο του βοήθησε στην επιτυχία της πρώτης Γιορτής του Κρασιού. Δεν θα αναφέρω άλλα ονόματα φοβούμενος μήπως παραλείψω μερικά και κατηγορηθώ. Μπορώ, όμως να πω ότι είναι πάρα πολλοί εκείνοι που συνετέλεσαν στην επιτυχία. Στην πρώτη Γιορτή του Κρασιού που έγινε στις 3, 4 και 5 του Μάρτη 1995, επίσημος προσκεκλημένος ήταν ο Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος της Κύπρου κ. Κώστας Πετρίδης. Η Γιορτή έγινε στο Darebin Entertainment Centre. Από καλλιτεχνικής πλευράς εντυπωσίασε η θεατρική παράσταση «Ο Κυπριακός Γάμος» της Μάρως Γεμέττα που παίχθηκε από τα μέλη του Λαογραφικού Ομίλου της Κοινότητας. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι υπήρξαν πολλά παράπονα από άτομα που πήγαν στη Γιορτή του Κρασιού και δεν μπόρεσαν να δουν την παράσταση γιατί μόνο 400 άτομα χωρούσε το θέατρο. Υπολογίζεται δε ότι συνολικά πέρασαν από τη Γιορτή του Κρασιού περισσότερα από 10 χιλιάδες άτομα. Εξω από το Κέντρο ένας τεράστιος Βρακάς – έργο του Ανδρέα Χατζηδημητρίου – χαιρετούσε τους προσερχόμενους με τη γνωστή και παροιμιώδη φράση του: «Πίννε κρασίν νάσιεις ζωήν». Μέσα στο Κέντρο το κρασί έρρεε άφθονο χάρη στη γενναιδωρία της Κυπριακής Κυβέρνησης και των διαφόρων κυπριακών βιομηχανιών. Τα δε κυπριακά εδέσματα που ετοίμασαν οι εθελοντές της Κοινότητας δεν ήσαν αρκετά να ικανοποιήσουν την όρεξη των επισκεπτών. Η μουσική και ο χορός ήταν στην ημερήσια διάταξη και ο καθένας με τον τρόπο του διασκέδασε. Αξίζει, όμως, να πούμε και για ορισμένες πρωτότυπες εκδηλώσεις που είδε η παροικία μας για πρώτη φορά, όπως τη χορογραφία «Ο Διόνυσος, το Κρασί και η Κύπρος», το κυπριακό σκετς «Πίννε κρασίν του τόπου μας» και άλλα. Στην πρώτη Γιορτή του Κρασιού έλαβαν μέρος πάρα πολλά χορευτικά συγκροτήματα της Μελβούρνης, πάρα πολλοί ντόπιοι καλλιτέχνες και τραγουδιστές, κύπριοι και ελλαδίτες και μπορούμε άφοβα να πούμε ότι η πρώτη διοργάνωση άφησε άριστες εντυπώσεις. Το πιο ευχάριστο είναι ότι δεν είχε οικονομικές επιπτώσεις στην Κοινότητα. Δεν άφησε μεγάλο κέρδος αλλά εκείνο που ενδιαφέρει είναι ότι δεν άφησε ζημιά παρόλο που ο σκοπός επιτεύχθηκε. Η θαυμάσια εντύπωση και τα ευμενή σχόλια που προκάλεσε η πρώτη διοργάνωση της Γιορτής του Κρασιού άφησαν βαριά κληρονομιά στα επόμενα Διοικητικά Συμβούλια της Κυπριακής Κοινότητας που αντιλήφθηκαν ότι η εκδήλωση αυτή πρέπει να συνεχισθεί πάση θυσία. Και συνεχίστηκε. Σε κάθε διοργάνωση τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Κυπριακής Κοινότητας, μαζί με δεκάδες εθελοντές, εργάζονται αδιάκοπα για την επιτυχία της. Γι αυτό και είναι άξια συγχαρητηρίων. Στις μετέπειτα διοργανώσεις είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε καλλιτεχνικές επιτυχίες συμπαροίκων όπως τη «Θυσία στο Διόνυσο» από μαθητές και μαθήτριες του Κολλεγίου Αγιος Ιωάννης σε συνεργασία με το Λαογραφικό Ομιλο της Κοινότητας, τις θεατρικές παραστάσεις «Αν έχεις τύχη διάβαινε» της Μάρως Γεμέττα και «Το τραγούδι της γιαγιάς» της Κούλας Τέο (1998)  και αρκετά άλλα σε κατοπινές διοργανώσεις. Εκτός από τους ντόπιους καλλιτέχνες, στις εκδηλώσεις της Γιορτής του Κρασιού πήραν μέρος και γνωστά ονόματα από την Κύπρο, την Ελλάδα και την Αυστραλία. Ο γνωστός Κύπριος μίμος και τραγουδιστής Κωστάκης Κωνσταντίνου (1999), ο συμπάροικος κωμικός ηθοποιός Γιώργος Καπινιάρης (2000), ο διάσημος Κύπριος τραγουδιστής Μιχάλης Βιολάρης (2001) και οι γνωστοί κανταδόροι της Λεμεσού, το Τρίο Γιωργαλλέττοι (2002). Φέτος έγινε πρόνοια να υπάρχει ένα συνεχές καλλιτεχνικό πρόγραμμα με κάθε είδους καλλιτεχνική εκδήλωση. Οι επισκέπτες θα έχουν επίσης την ευκαιρία να χορέψουν κάτω από τους ήχους ζωντανής μουσικής καθώς και DJ για τη νεολαία. Δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι τα τελευταία χρόνια κατά διάρκεια της Γιορτής του Κρασιού γίνονται εκθέσεις κυπριακού λαογραφικού περιεχομένου χάρη στην πρωτοβουλία του Ανδρέα Αλωνεύτη. Η  Γιορτή του Κρασιού εκμεταλλεύεται ανάλογα και από τη Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΣΕΚΑ) η οποία δράττεται της ευκαιρίας να παρουσιάσει το Κυπριακό πρόβλημα και τον αγώνα της Κύπρου με φωτογραφικό και άλλο υλικό σε ειδικά στολισμένο και εφοδιασμένο χώρο. Το σημερινό Διοικητικό Συμβούλιο ης Κοινότητας ύστερα από επισταμένη μελέτη των παλαιότερων διοργανώσεων κατέληξε στην απόφαση να βρεθεί καταλληλότερος χώρος για τη Γιορτή του Κρασιού. Και σαν τέτοιο βρήκε τους άνετους χώρους του Melbourne Showgrounds, πιστεύοντας ότι θα εξυπηρετηθούν καλύτερα οι σκοποί της Γιορτής του Κρασιού και οι χιλιάδες επισκέπτες της. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η Γιορτή του Κρασιού, εκτός των άλλων,  είναι μια εκδήλωση για διασκέδαση. Ολοι οι επισκέπτες διασκεδάζουν με το άφθονο κυπριακό κρασί που προσφέρεται δωρεάν καθώς και με τα θαυμάσια κυπριακά εδέσματα που ετοιμάζουν οι δεκάδες εθελοντές. Καλή διασκέδαση, λοιπόν, και μη ξεχνάτε τα λόγια του Βρακά:                          «Πίννε κρασίν νάσιεις ζωή».   H Γιορτή του Κρασιού Γράφει ο Χάρης Σιαμαρής H Γιορτή του Κρασιού ή Wine Festival, όπως την απολαλούν οργανώνεται και φέτος από την Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνς και Βικτωρίας τις 23 και 24 Φεβρουαρίου 2008. Για τη φετινή γιορτή έρχεται από την Κύπρο ο γνωστός Κύπριος τραγουδιστής και συνθέτης Αλκίνοος Ιωαννίδης με ένα 10μελές συγκρότημα καθώς και άλλοι καλλιτέχνες ντόπιοι και ξένοι. Με την ευκαιρία αυτή παραθέτω το πιο κάτω άρθρο το οποίο έγραψα παλαιότερα. Επισυνάπτω και μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες από προγούμενα χρόνια.                       «Η Γιορτή του Κρασιού οργανώθηκε για πρώτη φορά στη Λεμεσό το 1961 από τη Δημοτική Αρχή της πόλης, στο θαυμάσιο περιβάλλον του Δημόσιου Κήπου. Η γιορτή ήταν μια  έμπνευση του τότε Δημάρχου Κλεάνθη Χριστοφόρου. Εκτοτε συνεχίζεται κάθε χρόνο μέσα στον μήνα Σεπτέμβριο. Στις αρχές διαρκούσε μια βδομάδα. Τώρα,όμως, η διάρκεια της διπλασιάστηκε και έγινε μια πολιτιστική εκδήλωση την οποία παρακολουθούν πολλές χιλιάδες άτομα, ντόπιοι και ξένοι. Κάθε βράδυ, οι χιλιάδες επισκέπτες κατακλύζουν τους χώρους του Δημόσιου Κήπου για να περάσουν λίγες ξέγνοιαστες ώρες διασκεδάζοντας και πίνοντας άφθονο κυπριακό κρασί και παρακολουθώντας τις διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις και παραστάσεις. Η Γιορτή του Κρασιού καθιερώθηκε σαν θεσμός στην Κύπρο γιατί έχει το λαϊκό έρισμα . Ο αρχικός στόχος της  Γιορτής ήταν η προσφορά ψυχαγωγίας στο κοινό, ξένο και ντόπιο, θυμίζοντας το αρχαίο μυστήριο της βακχικής επικοινωνίας. Πίνοντας άφθονο κρασί, διασκεδάζοντας και τρώγοντας δημιουργείται η ατμόσφαιρα που σε μεταφέρει σ' ένα κόσμο ξεγνοιασιάς.                                        Ο δεύτερος στόχος ήταν ασφαλέστατα η προβολή και προώθηση της κυπριακής οινοβιομηχανίας, των κυπριακών κρασιών, που είναι ανταγωνίσιμα με πολύ καλές ποικιλίες κρασιών του εξωτερικού. Αυτοί οι αρχικοί στόχοι έχουν σήμερα αναβαθμιστεί και η Γιορτή του Κρασιού, όπως αναφέραμε στην αρχή έχει εξελιχθεί σε μια θαυμάσια πολιτιστική εκδήλωση η οποία προσελκύει το ενδιαφέρον των όπου γης Κυπρίων, ιδιαίτερα Λεμεσιανών, οι οποίοι προσπαθούν να επισκεφθούν την πατρίδα κατά τη διάρκεια της. Το ίδιο κάνουν και πολλοί ξένοι τουρίστες.         Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε μια διοργάνωση της Γιορτής του Κρασιού στη Λεμεσό προσκλήθηκε και έλαβε μέρος το Χορευτικό Συγκρότημα της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας το οποίο παρουσίαζε κάθε βράδυ κυπριακούς παραδοσιακούς χορούς και, όπως ξέρουμε, άφησε άριστες εντυπώσεις. Η Γιορτή του Κρασιού στην Κύπρο έχει πετύχει απόλυτα τους στόχους της. Εχει αποκτήσει αυτό το λαϊκό χρώμα  στο οποίο και προσέβλεπε. Το καλλιτεχνικό μέρος της Γιορτής προσφέρει θεατρικές επιθεωρήσεις, λαϊκούς παραδοσιακούς χορούς από διάφορα χορευτικά συγκροτήματα συνοδευόμενα από λαϊκούς οργανοπαίκτες, και παραστάσεις καραγκιόζη που παρουσιάζουν ιδιαίτερον ενδιαφέρον κυρίως στα παιδιά. Στους χώρους της Γιορτής γίνεται κάθε χρόνο έκθεση του παραδοσιακού αγροτόσπιτου για να δουν οι επισκέπτες και κυρίως οι ξένοι πως ζούσαν οι αγρότες της Κύπρου. Σε μια πλευρά του κήπου υπάρχει το παραδοσιακό πατητήρι, το οποίο προσελκύει πάρα πολλούς τουρίστες οι οποίοι χορεύοντας με συνοδία τη μουσική των λαουτάρηδων πατούν τα σταφύλια και παρουσιάζουν τον παραδοσιακό τρόπο επεξεργασίας των σταφυλιών. Στην Αυστραλία       Η Γιορτή του Κρασιού έχει καθιερωθεί και στην Αυστραλία χάρη στην πρωτοβουλία της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας. Κάθε χρόνο περί το τέλος του Φλεβάρη οργανώνεται το Φεστιβάλ του Κρασιού και οι χιλιάδες επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να δοκιμάσουν, εντελώς δωρεάν, τα διάφορα είδη κυπριακών κρασιών τα οποία προσφέρουν οι κυπριακές οινοβιομηχανίες και η κυπριακή κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, η Γιορτή του Κρασιού στη Μελβούρνη προσφέρει άφθονη ψυχαγωγία, θεατρικά σκετς, παραστάσεις, κυπριακούς παραδοσιακούς χορούς καθώς και χορούς από τα διάφορα μέρη της ηπειρωτικής και της νγσιώτικης Ελλάδας από συγκροτήματα της παροικίας και μπόλικη μουσική για μικρούς και μεγάλους. Στην Γιορτή γίνονται  επίσης εκθέσεις με θέματα την παραδοσιακή ζωή της Κύπρου καθώς και εκθέσεις με θέμα τον αγώνα του νησιού μας για ελευθερία. Δεν πρέπει να ξεχνούμε επίσης τα παραδοσιακά φαγητά και εδέσματα τα οποία παρουσιάζονται στη Γιορτή του Κρασιού και τα οποία μπορεί ο κάθε ένας να τα απολαύσει με ένα ελάχιστο τίμημα.. Η Γιορτή του Κρασιού στη Μελβούρνη σημειώνει κάθε χρόνο σημαντική επιτυχία. Αυτό δίνει θάρρος και κουράγιο στους ιθύνοντες να συνεχίσουν την προσπάθεια και ο θεσμός αυτός, που έχει ήδη καθιερωθεί, να αναπτυχθεί και να δυναμώσει ακόμη περισσότερο. Πολλοί ίσως δεν το γνωρίζουν ότι στο μακρινό Darwin, η εκεί Κυπριακή Κοινότητα οργανώνει εδώ και πολλά χρόνια Γιορτή του Κρασιού μέσα στο μήνα Σεπτέμβριο. Η γιορτή αυτή περιλαμβάνει δωρεάν κυπριακό κρασί, χορό και διασκέδαση. Η μικρή κυπριακή πατριά του Darwin δεν έχει τις δυνατότητες να οργανώσει μεγάλες καλλιτεχνικές ή πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως οι μεγάλες κοινότητες. Παρόλ' αυτά, με τον τρόπο της κάνει γνωστή την πολιτιστική μας κληρονομιά και τις παραδόσεις μας στους εκεί αυστραλούς και έλληνες καθώς και στα μέλη άλλων εθνικοτήτων. Τελευταία  άρχισε να οργανώνει Γιορτή του Κρασιού και η Κυπριακή Κοινότητα του Σίδνεϊ. Η πρώτη διοργάνωση σημείωσε εξαιρετική επιτυχία. Αυτό ενθάρρυνε τους ιθύνοντες της Κοινότητας και σύμφωνα με πληροφορίες θα καθιερωθεί και εκεί σαν ετήσιος θεσμός. Ελπίζουμε να αρχίσουν όλες οι Κυπριακές Κοινότητες, όλων των Πολιτειών, να οργανώνουν Γιορτές ή Φεστιβάλ που να βασίζονται πάνω σε γνωστές παραδόσεις της ιδιαίτερης μας πατρίδας. Με τον τρόπο αυτό θα μεταλαμπαδέψουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας την αγάπη προς την πατρίδα που δεν γνώρισαν και να τα κάνουμε να νοιώθουν περήφανα που κατάγονται απ’ αυτήν». Τα κρασιά της Κύπρου και η γλυκόποτη κουμανδαρία Γράφει ο ΧΑΡΗΣ ΣΙΑΜΑΡΗΣ “Πίννε κρασίν νάσιεις ζωήν”, τραγουδά ο κύπριος βρακάς, που έγινε σύμβολο της Γιορτής του Κρασιού, τόσο στην Κύπρο όσο κι εδώ στη μακρινή Αυστραλία. Αλλά κι ο σύγχρονος ποιητής τραγουδά το κρασί και παροτρύνει τον καθένα να το πίνει: “Πιες γλυκό κρασί δεν ειν’ ντροπή, μη σε μέλλει ο κόσμος τι θα πει, η καρδιά σου αν τύχει να πονάει, όταν πίνεις ο πόνος σου περνάει. Απ’ όλα τα προϊόντα της Κύπρου, το κρασί, φαίνεται, έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση στους ξένους, από τα πανάρχαια χρόνια. Μερικοί, μάλιστα, συγγραφείς το αναφέρουν στα συγγράμματα τους. Ο αρχαίος ποιητής Ησίοδος, ο οποίος έζησε τον 10ο π.Χ. αιώνα, περιγράφει ένα τρόπο κατασκευής κρασιού που μας θυμίζει τον τρόπο που χρησιμοποιείται σήμερα στην κατασκευή της κουμανδαρίας: “Αφήνεις τα σταφύλια εκτεθειμένα στον ήλιο 10 μέρες. Υστερα τ’ αφήνεις 10 νύκτες και 10 μέρες στη σκιά και τελικά 8 μέρες στο πιθάρι”. Ο κύπριος ποιητής Στασίνος, στο έργο του “Κύπρια Επη”, αναφέρει το μύθο του Ανίου που είχε τρεις θυγατέρες, την Ινώ, την Σπέρμη και την Ελαϊδα, οι οποίες ήσαν “οινοτρόποι”, είχαν δηλαδή τη δύναμη να μετατρέπουν το σταφύλι σε κρασί. Ο μεγάλος νεοέλληνας ποιητής Κωστής Παλαμάς, σ’ ένα ποίημα του, μιλά για κάποιον, ο οποίος λέγει στον οικοδεσπότη του: “Σβέσον εκ δίψης νάματι τον Κύπριον”, που σημαίνει σβήσε τη δίψα μου με το κυπριακό νάμα. Το γλυκό κρασί της Κύπρου, η κουμανδαρία, έγινε, όπως ξέρουμε, η αφορμή να κυριευθεί το νησί μας από τους Τούρκους. Κι αυτό γιατί όταν ο τούρκος Σουλτάνος Σελίμ Β’ γεύτηκε την κουμανδαρία μας, τόσο πολύ μαγεύτηκε απ’ αυτήν που ρώτησε να μάθει ποιος τόπος παράγει αυτό θαυμάσιο ποτό. Οταν του είπαν ότι είναι από την Κύπρο διάταξε τον στρατηγό του, τον Λαλά Μουσταφά, να πάει να την κυριέψει. Πράγμα που έγινε το 1571. Τα κυπριακά κρασιά διατήρησαν και αύξησαν τη σημασία τους στα χρόνια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας. Υπάρχουν γι αυτό πολλές μαρτυρίες, τόσο αρχαιολογικές όσο και ιστορικές. Μερικά νομίσματα, που ήρθαν στο φως από ανασκαφές στην Πάφο, έχουν στη μια πλευρά ένα κλαδί αμπελιού σε σχήμα σκάλας που οδηγεί στο ναό της θεάς Αρτέμιδας στην Εφεσο. Ο Απώνιος λέγει ότι τα τσαμπιά των αμπελιών της Κύπρου ήσαν τα μεγαλύτερα που είδε. Ο Στράβωνας, στα “Γεωγραφικά” του χαρακτηρίζει την Κύπρο σαν “έδοινο και εδέλαιο”, χώρα δηλαδή που παράγει αφθονο καλό κρασί και άφθονο καλό λάδι. Ο Πλήμιος θεωρεί τα κρασιά της Κύπρου τα ανώτερα του κόσμου. Για τη σημασία των κρασιών της Κύπρου μιλούν θαυμάσια τα μωσαϊκά που ανακαλύφθηκαν στην Πάφο. Σ’ αυτά κυριαρχεί ο θεός Διόνυσος, ο οποίος απεικονίζεται στεφανωμένος με φύλλα αμπελιού και σταφύλια, ενώ προσφέρει σε μια νύμφη ένα τσαμπί σταφύλι. Ενα άλλο μωσαϊκό παρουσιάζει τους “πρώτους οίνον πίοντας”, τους πρώτους δηλαδή ανθρώπους στον κόσμο που ήπιαν κρασί και μέθυσαν. Ο Συνέσιος ο Κυρηναίος, επίσκοπος Θωμαϊδας, σε μια επιστολή του περιγράφει το κρασί της Κύπρου σαν πολύ λεπτό, ελαφρό δηλαδή, και αποκαλεί την Κύπρο “πατρίδα του ελαφρού κρασιού”. Σ’ αυτό είχε εντελώς διαφορετική γνώμη από τους ευρωπαίους επισκέπτες του νησιού κατά τον Μεσαίωνα. Η παραγωγή κυπριακών κρασιών συνεχίστηκε και στα Βυζαντινά χρόνια. Το κλήμα του αμπελιού και το τσαμπί του σταφυλιού αποτελούν τώρα απαραίτητο στοιχείο της εκκλησιαστικής τέχνης, ιδίως στην διακόσμηση των εικονοστασίων. Ο Χριστός παρουσιάζει τον εαυτό του με αμπέλι και τους μαθητές του με κλήματα: “Εγώ ειμί η άμπελος η αληθινή και υμείς τα κλήματα”. Ενα από τα πιο φημισμένα κρασιά της Κύπρου ήταν ένα πολύ γλυκό κόκκινο, το οποίο κατασκευαζόταν με ειδικό τρόπο. Το γεύτηκαν οι Σταυροφόροι και τους καταγοήτευσε. Οι Ιωαννίτες ιππότες ενθουσιάστηκαν τόσο μαζί του, που άρχισαν να το φτειάχνουν στον Πύργο τους, την Κομανδαρία τους, στο Κολόσσι. Απ’ αυτούς πήρε και το όνομα κουμανδαρία, το οποίο διατηρείται μέχρι σήμερα. Οι ιππότες έφυγαν, φυσικά, από το νησί. Εχουν, όμως, αφήσει πίσω τους την κουμανδαρία να μας θυμίζει το πέρασμα τους. Οι Ιωαννίτες έκαμαν γνωστή την κουμανδαρία και εκτός της Κύπρου, ιδιαίτερα στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Ανάμεσα στους θαυμαστές της ήσαν και οι βασιλιάδες της Αγγλίας. Κουμανδαρία πρόσφερε ο Πρόεδρος των οινεμπόρων του Λονδίνου, στο Συμπόσιο που οργάνωσε το 1352 προς τιμή πέντε βασιλιάδων της Ευρώπης, του Εδουάρδου Γ’ της Αγγλίας, του Δαυϊδ της Σκωτίας, του Ιωάννη της Γαλλίας, του Βαλτεμάρ της Δανίας και του Πέτρου Α’ της Κύπρου, ο οποίος βρισκόταν τότε εκεί. Μαζί με τους βασιλιάδες και τους ευγενείς απολάμβανε την κυπριακή κουμανδαρία και ο λαός της Αγγλίας. Τη μεγαλύτερη δημοτικότητα της την απόκτησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Ελισάβετ Α’, η οποία μάλιστα ανάθεσε το μονοπώλιο του επικερδούς εμπορίου της κουμανδαρίας στον ευνοούμενο της, τον μεγάλο θαλασσοπόρο Σερ Γουόλτερ Ράλλι. Η μεγαλύτερη δημοτικότητα και διάδοση της κουμανδαρίας κατά τους τελευταίους αιώνες του Μεσαίωνα οφείλεται κυρίως στους Ιταλούς εμπόρους, οι οποίοι ήσαν εγκατεστημένοι στην Κύπρο. Ιδιαίτερα αγαπητή ήταν στους Βενετούς, τους καλύτερους, ίσως, πελάτες των κυπριακών κρασιών,  οι οποίοι την εισήγαγαν στην πόλη τους χωρίς τελωνείο. Οι Φράγκοι, γενικά, που ζούσαν στην Κύπρο κατά το Μεσαίωνα, έδωσαν μεγάλη ώθηση στην καλλιέργεια του αμπελιού και στην κατανάλωση του κρασιού. Ο λόγος ήταν γιατί τους άρεσε να πίνουν κρασί με το φαγητό τους, όπως έκαναν στην πατρίδα τους. Γι αυτό, στα παλάτια των βασιλιάδων και στα μέγαρα των ευγενών υπήρχαν πάντοτε οι υπόγειες κάβες για την αποθήκευση του κρασιού. Τα υπόγεια που ήρθαν στο φως κοντά στην Πύλη της Πάφου, στη Λευκωσία, κατά το κτίσιμο του Μεγάρου Ηλέκτρα, ήσαν, πολύ πιθανόν, οι κάβες του παλατιού των Λουζινιανών, το οποίο βρισκόταν εκεί. Οι Φράγκοι δεν άργησαν να καταλάβουν ότι τα κυπριακά κρασιά ήσαν πολύ πιο δυνατά από τα γαλλικά και άλλα ευρωπαϊκά κρασιά με τα οποία ήσαν συνηθισμένοι. Συνέχισαν, ωστόσο να τα πίνουν. Σε μια μάλιστα περίπτωση πλήρωσαν πολύ ακριβά για τη μεγάλη κατανάλωση κυπριακού κρασιού. Ηπιαν τόσο πολύ, που, σε μια κρίσιμη μάχη που ακολούθησε το φαγοπότι, ηττήθηκαν και ο εχθρός κατάχτησε το βασίλειο τους. Για τη μάχη αυτή με τους Σαρακηνούς, που έγινε κοντά στο χωριό Χοιροκοιτία το 1426, μας μιλά ο ιστορικός Λεόντιος Μαχαιράς. Πολλοί ξένοι που δοκίμασαν τα κρασιά της Κύπρου τους έδωσαν διάφορους χαρακτηρισμούς. Ολοι επιμένουν, πως τα κρασιά της Κύπρου είναι πολύ δυνατά γι αυτούς και για να τα πιουν έπρεπε να τα αραιώνουν με νερό. Σήμερα, τα κρασιά της Κύπρου είναι γνωστά σε όλο τον κόσμο. Υπάρχουν πάρα πολλές οινοβιομηχανίες στο νησί, οι οποίες παράγουν όλων των ειδών οινοπνευματώδη ποτά χρησιμοποιώντας τα σταφύλια που προμηθεύουν οι αμπελουργοί.